ΜΕΡΑ Λεσβου

20 χρόνια

2009-06-26T19:13:00.002+03:00

Το ψηφοδέλτιο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

2009-05-16T17:46:00.000+03:00

Ψηφοδέλτιο της Αντικαπιταλιστικής Αριστερής Συνεργασίας για την Ανατροπή - ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Μέτωπο της αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής, κομμουνιστικής Αριστεράς και της ριζοσπαστικής Οικολογίας.

Υποψήφιοι για τις ευρωεκλογές της 7ης Ιούνη 2009:

1. Αργύρη Νίκη, φοιτήτρια, μέλος Συντονιστικού Γενικών Συνελεύσεων και Καταλήψεων, Αθήνα, ΣΕΚ
2. Αρχοντής Χαρίλαος, αγρότης, αναπληρωτής γραμματέας Ενωτικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων Λάρισας και μέλος Ε.Γ. ΠΑΣΥ, Θεσσαλία, Κομμουνιστική Ανανέωση
3. Βαζούρα Σόνια, μέλος Συντονιστικού Ωρομίσθιων Εκπαιδευτικών, Αθήνα, ΑΡΑΣ
4. Γρόλλιος Γιώργος, αναπληρωτής καθηγητής ΑΠΘ, Θεσσαλονίκη, ανένταχτος
5. Δεσύλλας Δημήτρης, πρώην ευρωβουλευτής, Αθήνα, ΝΑΡ
6. Διαβολάκης Θανάσης, μέλος ΔΣ ΟΙΕΛΕ, Αθήνα, ανένταχτος
7. Διονυσόπουλος Παρασκευάς, αγροτοσυνδικαλιστής, Μεσσηνία, ανένταχτος
8. Καγιά Αργυρώ, γιατρός, πρώην μέλος Συντονιστικού Γενικών Συνελεύσεων και Καταλήψεων, Αθήνα, ΑΡΑΝ
9. Καραβαζάκης Βασίλης, αγρότης, αγωνιστής από τη Λευκίμμη, Κέρκυρα, ΕΚΚΕ
10. Κοιλάκου Σύλβια, μηχανικός, πρόεδρος Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών, Αθήνα, ΝΑΡ
11. Κούτρας Γιάννης, γιατρός, μέλος Επιτροπής Ιπποκράτειου Νοσοκομείου, Θεσσαλονίκη, ΣΕΚ
12. Μος - Σύψα Αθηνά, δημοσιογράφος, μέλος ΔΣ ΠΟΕΣΥ, Αθήνα, ΟΚΔΕ Σπάρτακος
13. Μπίστης Χρίστος, Αθήνα, ΕΚΚΕ
14. Παπαδάκης Κώστας, δικηγόρος, πρώην μέλος ΔΣ ΔΣΑ, Αθήνα, ανένταχτος
15. Παπακωνσταντίνου Πέτρος, δημοσιογράφος, συγγραφέας, Αθήνα, ΝΑΡ
16. Παυλόπουλος Γιώργος, μέλος ΔΣ Συλλόγου Προσωπικού Alpha Bank, Αθήνα, ΑΡΑΝ
17. Πράσος Στέφανος, εργάτης ορυχείων ΔΕΗ, πρόεδρος Σωματείου Ενέργειας «Εργατική Αλληλεγγύη», Κοζάνη, ΝΑΡ
18. Σαραφιανός Δημήτρης, δικηγόρος, μέλος ΔΣ ΔΣΑ, Αθήνα, ΑΡΑΣ
19. Σηφακάκης Γιάννης, συντονιστής Συμμαχίας Σταματήστε τον Πόλεμο, Αθήνα, ΣΕΚ
20. Στύλλου Μαρία, εκδότης περιοδικού «Σοσιαλισμός από τα Κάτω», Αθήνα, ΣΕΚ
21. Τσάδαρη Σοφία, αρχιτέκτονας, πρώην μέλος Συντονιστικού Γενικών Συνελεύσεων και Καταλήψεων, Αθήνα, νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση
22. Χατζηπαναγιώτου Δημήτρης, δικηγόρος, Αθήνα, Οικολόγοι Εναλλακτικοί

Στους 22 υποψηφίους, δέκα είναι εργαζόμενοι, ένας απ’ αυτούς βιομηχανικός εργάτης, τρεις αγρότες και αγροτοσυνδικαλιστές, τρεις της γενιάς των καταλήψεων κατά του άρθρου 16 και του Δεκέμβρη, δυο πρόεδροι σωματείων, 16 είναι ή διετέλεσαν μέλη διοικήσεων μαζικών φορέων, ένας καθηγητής πανεπιστημίου, τέσσερα στελέχη της «ιστορικής Αριστεράς». Γεωγραφικά, 16 δρουν στο χώρο της πρωτεύουσας, δυο στη Θεσσαλονίκη και από ένας στα Επτάνησα-Δυτική Ελλάδα, τη Θεσσαλία, την Πελοπόννησο και τη Δυτική Μακεδονία. Οι υποψήφιοι είναι με αλφαβητική σειρά ενώ ο συνδυασμός δεν έχει «επικεφαλής».

Αντικαπιταλιστική συνέλευση

2009-05-13T17:56:00.001+03:00

ΟΛΕΣ-ΟΛΟΙ

στην
ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ
ΜΥΤΙΛΗΝΗ
ΘΕΑΤΡΟ ΦΟΜ
ΣΑΒΒΑΤΟ 16 ΜΑΗ - 19.30

- ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΛΕΣΒΟΥ ΤΟΥ ΑΝΤΑΡΣΥΑ
- Προτάσεις - δράσεις

Το Σάββατο 16 Μάη 2009 και ώρα 19:30 θα πραγματοποιηθεί αντικαπιταλιστική συνέλευση με θέμα «Συγκρότηση της Επιτροπή Λέσβου της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.- Προτάσεις-Δράσεις».

H ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α., η Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή, γεννήθηκε μέσα από δεκάδες λαϊκές συνελεύσεις που πραγματοποιήθηκαν σε όλη την Ελλάδα και στην μεγάλη συγκέντρωση στο Σπόρτιγκ στις 31 Γενάρη, αμέσως μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη. Συγκροτήθηκε στις 22 Μάρτη, με την συμμετοχή δυνάμεων, αγωνιστών και αγωνιστριών της αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής, κομμουνιστικής αριστεράς και της ριζοσπαστικής οικολογίας και δίνει το παρόν με ψηφοδέλτιο στις ευρωεκλογές.

Είναι αποτέλεσμα της ενότητας που χτίστηκε μέσα στις μεγάλες μάχες της προηγούμενης περιόδου από δυνάμεις, αγωνιστές και αγωνίστριες που πρωτοστάτησαν: στην κορύφωση της εξέγερσης του Δεκέμβρη, στις απεργίες για το ασφαλιστικό, τη μεγάλη απεργία διαρκείας των δασκάλων, τις φοιτητικές καταλήψεις, τις αντιπολεμικές και αντιρατσιστικές κινητοποιήσεις, τις διεθνείς κινητοποιήσεις από την Γένοβα μέχρι το Στρασβούργο, την υπεράσπιση του περιβάλλοντος και των ελεύθερων χώρων, τον αγώνα για τις δημοκρατικές ελευθερίες, την αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα. Μας ενώνουν η αντικαπιταλιστική προοπτική, η επιμονή στον επαναστατικό δρόμο, η αναζήτηση μιας νέας σοσιαλιστικής κομμουνιστικής προοπτικής.

Στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ συμμετέχουν ανένταχτοι αγωνιστές και αγωνίστριες καθώς και οι δυνάμεις ΑΚΟΣ, ΑΡΑΝ, ΑΡΑΣ, ΕΚΚΕ, ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, ΝΑΡ, νΚΑ, ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΙ, ΟΚΔΕ Σπάρτακος, ΟΚΔΕ, ΣΕΚ, που συμμετέχουν και στα μετωπικά σχήματα ΜΕ.Ρ.Α. και ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α.

Η Επιτροπή Λέσβου που θα συγκροτηθεί από την αντικαπιταλιστική συνέλευση θα λειτουργεί αμεσοδημοκρατικά και είναι ανοιχτή σε κάθε συλλογικότητα, αγωνιστή και αγωνίστρια που μοιράζεται αυτές τις αγωνίες και αναζητήσεις.

Επιδιώκουμε να παρέμβουμε σε όλα τα μεγάλα κοινωνικά και πολιτικά μέτωπα της περιόδου και θα συμμετέχουμε στις ερχόμενες ευρωεκλογές, ζητώντας τη στήριξη όλων εκείνων που σήμερα αναζητούν δρόμους αντίστασης, ρήξης και ανατροπής.

Θα μας βρούνε μπροστά τους σε όλες τις μάχες της περιόδου!

Θα μας βρούνε μπροστά τους και στις ευρωεκλογές της 7ης Ιούνη!

Πανελλαδική Συνάντηση, Αθηναϊδα: ένα ακόμα βήμα μπροστά

2009-03-24T13:00:00.000+02:00

Πανελλαδική Συνάντηση, Αθηναϊδα: ένα ακόμα βήμα μπροστά

22.03.09

Μαζικό ήταν και το δεύτερο μεγάλο ραντεβού του κόσμου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, στην Πανελλαδική Συνάντηση της "Πρωτοβουλίας για την ενότητα και την κοινή δράση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς" στην Αθηναίδα, την Κυριακή 22/3. Στη συνάντηση, όπου παραβρέθηκαν πάνω από 1300 αγωνιστές, τοποθετήθηκαν οι δεκάδες συνελεύσεις που πραγματοποιήθηκαν τον τελευταίο μήνα σε όλη τη χώρα, οι οποίες κατέθεσαν τις αποφάσεις τους. Η Πανελλαδική Συνάντηση κατέληξε στα επόμενα βήματα του εγχειρήματος. Στο τέλος της διαδικασίας, παρουσιάστηκε από το Συντονιστικό της Πρωτοβουλίας απόφαση της συνάντησης, σχέδιο πολιτικής διακήρυξης και πρόταση ονόματος του μορφώματος. Συμμετοχή στις επόμενες μάχες, παρέμβαση σε 5 κρίσιμα πολιτικά και κοινωνικά μέτωπα και στις ευρωεκλογές. "Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ" το όνομα του νέου μορφώματος, με υπότιτλο "δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής, κομμουνιστικής αριστεράς & ριζοσπαστικής οικολογίας". Πλούσιος ο διάλογος και οι τοποθετήσεις από χώρους, κλάδους και πόλεις. Αναδείχθηκαν τα σημεία συμφωνίας και τα ζητήματα όπου πρέπει να γίνουν ακόμα βήματα ή υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις. Διαβάστε το σχέδιο Διακήρυξης και την απόφαση της Πανελλαδικής Συνάντησης, καθώς και τα κεντρικά συνθήματα της παρέμβασης του νέου μορφώματος.

Η Πανελλαδική Συνάντηση αποφάσισε

Πολιτικό πλαίσιο του ενωτικού εγχειρήματος είναι το διορθωμένο και συμπληρωμένο κείμενο κοινού πολιτικού προβληματισμού, όπως αυτό δημοσιοποιήθηκε στις 14 Μαρτίου.
Το κείμενο πολιτικής απόφασης της Πανελλαδικής Συνάντησης στην Αθηναΐδα που ακολουθεί, αποτελεί και τη βάση για την Πολιτική Διακήρυξη του ενωτικού εγχειρήματος.
Τα βασικά πολιτικά συνθήματα αποτυπώνονται στα σχέδια των κειμένων αφισών που προτείνονται παρακάτω.
Τα βασικά πολιτικά μέτωπα στα οποία θα παρέμβουμε το επόμενο διάστημα είναι: α) Κρίση – ανεργία – απολύσεις. β) Ευρωπαϊκή Ένωση γ) Καταστολή και δημοκρατικά δικαιώματα, δ) Πόλεμος, ε) μετανάστες-ρατσισμός.
Οι εκλογές για εμάς δεν είναι αυτοσκοπός. Τις θεωρούμε, όμως, μιας σημαντική πολιτική μάχη και γι' αυτό θα παρέμβουμε σε αυτές. Η παρέμβασή μας αυτή θα γίνει στη βάση των κοινών σημείων πολιτικής συμφωνίας και σε άμεση συνάρτηση με τη συνολική μας παρέμβαση στα πολιτικά μέτωπα της περιόδου.
Το όνομα του νέου εγχειρήματος είναι:

ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής,

κομμουνιστικής Αριστεράς και της ριζοσπαστικής οικολογίας

- Στόχος μας είναι η πολιτική συνεργασία που συγκροτούμε να προωθεί την πολιτική ενότητα στην βάση, την ώσμωση μεταξύ μελών των οργανώσεων και ανένταχτων αγωνιστών. Να ανοίγεται στο κόσμο των κινημάτων και τους αγωνιστές να δίνει έμφαση στις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες τις συνελεύσεις βάσεις τις πανελλαδικές συνελεύσεις σε τακτά χρονικά διαστήματα, να συγκροτείται από αιρετούς και ανακλητούς εκπροσώπους των συνελεύσεων (τοπικών και κοινωνικών χώρων/κοινωνικών κατηγοριών) και εκπροσώπους των πολιτικών οργανώσεων. Μέχρι τις εκλογές διευρύνεται το συντονιστικό όργανο ώστε να ανοιχτεί και στο ανένταχτο δυναμικό.

Επίσης, στην Πανελλαδική Συνάντηση αποφασίστηκε το σχέδιο πολιτικής διακήρυξης του νέου μορφώματος, το οποίο είναι το εξής:

ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ

1. Είκοσι ακριβώς χρόνια μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού», όχι μόνο διαψεύδεται η πίστη των αστών στη ζωτικότητα και ανωτερότητα του σημερινού εκμεταλλευτικού συστήματος, αλλά μπροστά βρίσκεται σε εξέλιξη μια βαθιά, πολύπλευρη και δομική κρίση του… υπαρκτού καπιταλισμού!

Οι δυνάμεις του κεφαλαίου, αφού θησαύρισαν από τα κέρδη της περίοδο «ανάπτυξης», οργανώνουν μια πειρατική ληστεία στους όρους εργασίας, ελευθερίας και ζωής των εργαζόμενων για να μπορέσουν να ξεπεράσουν την κρίση που οι ίδιες δημιούργησαν αντί να πληρώσουν γι' αυτή!

Σαν μαθητευόμενοι μάγοι, οι κυβερνήσεις όλων των αποχρώσεων, οι μάνατζερ και τα golden boys του νεοφιλελευθερισμού, αφού απελευθέρωσαν το καταστροφικό πνεύμα της ελεύθερης αγοράς και του ανταγωνισμού, καλούν τώρα τον δήθεν περιφρονημένο «κρατισμό» να σώσει τις χρεοκοπημένες τράπεζες και επιχειρήσεις τους, ρουφώντας τρισεκατομμύρια από τους προϋπολογισμούς. Αντί να βάλουν βαθιά το χέρι στις παραφουσκωμένες τσέπες τους, απαιτούν από πάνω να πληρώσουν οι εργαζόμενοι τα τεράστια ελλείμματα και τα αστρονομικά ποσά του δημόσιου χρέους που δημιουργούν.

Την κρίση να πληρώσουν οι καπιταλιστές και όχι οι εργαζόμενοι!

Η κρίση του νεοφιλελευθερισμού εκφράζει τη δομική κρίση του σύγχρονου καπιταλισμού. Γίνεται σαφές σε ευρύτερες λαϊκές μάζες πόσο βαθιά ανορθολογικό και επικίνδυνο σύστημα είναι ο καπιταλισμός. Δικαιώνονται όσοι επιμένουν ότι πραγματική διέξοδος για του εργαζόμενους και τη νεολαία είναι η κλιμάκωση των ταξικών αντιστάσεων και των κοινωνικών διεκδικήσεων, η αμφισβήτηση του καπιταλισμού, η επιμονή στην αντικαπιταλιστική ανατροπή, στην επανάσταση, στην εξουσία των εργαζομένων, στην προοπτική μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση.

Το μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός, είναι η επανάσταση και ο κομμουνισμός

Φοβισμένοι οι κυρίαρχοι από την έκρηξη του Δεκέμβρη, τις εργατικές κινητοποιήσεις σε όλο τον κόσμο και την προοπτική μαζικών λαϊκών εξεγέρσεων, στρέφονται με μανία κατά των λαϊκών ελευθεριών και των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Απέναντι στους συλλογικούς αντιστάσεις των εργαζομένων και της νεολαίας απαντούν με μια πραγματική «κατάσταση πολιορκίας», προσπαθούν να θέσουν τις λαϊκές αντιστάσεις σε καθεστώς παρανομίας. Απαγορεύοντας την κουκούλα στη νεολαία, φορούν οι ίδιοι την κουκούλα του καταδότη. Τυλίγουν την κοινωνία με ένα αυταρχικό δίχτυ τρόμου, παρακολούθησης, καμεροχαφιεδισμού και αστυνομοκρατίας. Αφήνουν ανεξέλεγκτη την εργοδοτική τρομοκρατία, όπως έδειξε και η δολοφονική επίθεση ενάντια στην Κωνσταντίνα Κούνεβα Επιστρατεύουν το στρατό, το «βαθύ κράτος», τη δικαιοσύνη, τις φυλακές και τα μέσα ενημέρωσης κατά του «εχθρού λαού», στο όνομα της «ασφάλειας από την τρομοκρατία». Η πολιτική αυτή δείχνει τη βαθιά παρακμή της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Κάτω η τρομοκρατική και αντιδημοκρατική επίθεση στις λαϊκές ελευθερίες και δικαιώματα!

Όλα τα παραπάνω, δεν είναι ένδειξη δύναμης, αλλά αδυναμίας των αστών να ενσωματώσουν τους εργαζόμενους και τη νεολαία. Γιατί γνωρίζουν ότι καμία ανάλογη κρίση στην ιστορία του καπιταλισμού δεν πέρασε χωρίς κοινωνικούς κλονισμούς. Μέχρι και το υπουργείο Άμυνας της Μεγάλης Βρετανίας εκτιμά ότι η ερχόμενη εικοσαετία θα σημαδευτεί από άνοδο του μαρξισμού και από επαναστατικού τύπου γεγονότα! Ο ελληνικός Δεκέμβρης ήταν μόνον η αρχή. Οι εργαζόμενοι και εκμεταλλευόμενοι αρχίζουν να μπαίνουν ξανά στο προσκήνιο της Ιστορίας, από τη μακρινή Γουαδελούπη μέχρι τη Βαλτική.

Ο Δεκέμβρης ήταν μόνον η αρχή! Εμπρός για τις εξεγέρσεις της νέας εποχής!

Η πορεία αυτή δεν θα είναι ευθύγραμμη και «ειρηνική», όπου αύριο θα τεθεί το ζήτημα της εξουσίας «χωρίς να σπάσει ούτε μια βιτρίνα». Θα εξαρτηθεί από τους μαζικούς λαϊκούς αγώνες. Θα κριθεί από την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος. Απαιτεί τη διαμόρφωση, μαζική παρέμβαση και ενδυνάμωση μιας σύγχρονης Αριστεράς, ενωτικής και μαζικής, αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής.

Για τη νικηφόρα αντίσταση, τη ρήξη και την ανατροπή της βάρβαρης επίθεσης του κεφαλαίου!

2. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας επιδίδεται σε μια ληστρική επιδρομή στα συμφέροντα των εργαζόμενων, στα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες. Ταυτίζεται σε αντιδραστικότητα ακόμη και με το ακροδεξιό και ρατσιστικό ΛΑΟΣ που τη στηρίζει! Επιδιώκει μια ρεβάνς απέναντι στην εξέγερση του Δεκέμβρη. Για να αναστηλώσει την κλονισμένη αυτοπεποίθηση του αστικού συνασπισμού εξουσίας, που βλέπει τον ελληνικό καπιταλισμό να ξεδιπλώνει όλες τις αδυναμίες της. Πασχίζει να αποδείξει ότι είναι πιο «χρήσιμη» στο κεφάλαιο από το ΠΑΣΟΚ, με μια κατά μέτωπο επίθεση στην εργασία, στους μισθούς και τις συντάξεις, στην παιδεία, την υγεία, στα αγωνιστικά συνδικάτα, το εργατικό κίνημα και τη νεολαία. Και όσο περισσότερο χάνει την όποια λαϊκή στήριξη, τόσο πιο επικίνδυνη γίνεται. Η κυβέρνηση των δολοφόνων και η πολιτική της αναδεικνύεται σε υπ’ αριθμόν ένα δημόσιο κίνδυνο για το λαό! Πρέπει να ανατραπεί απ’ τα κάτω και από τα αριστερά!

Το ΠΑΣΟΚ αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του αστικού πολιτικού συστήματος! Είναι ο δεύτερος πυλώνας των δυνάμεων του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού! Το απέδειξε όταν ήταν κυβέρνηση, το αποδεικνύει και τώρα που είναι αντιπολίτευση και προσυπογράφει πλήρως τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Πρωτοστατεί στο κλίμα τρόμου και «ασφάλειας», είναι πιο επιθετικό κατά του πανεπιστημιακού ασύλου ακόμη κι από τη ΝΔ! Προτείνει «πράσινα άλογα» ως μαγικό ραβδί για την κρίση με αοριστολογίες για το κεφάλαιο. Το μόνο συγκεκριμένο είναι ξανά η τζάμπα εργασία νέων για τους εργοδότες. Καμία αυταπάτη! Οποιαδήποτε πολιτική συνεργασία μαζί του, πολύ περισσότερο σε μια κεντροαριστερή κυβέρνηση σαν κι αυτές που οραματίζονται στο Συνασπισμό, απλώς θα δώσει αριστερό άλλοθι στις αντιλαϊκές πολιτικές. Να καταδικαστεί χωρίς ταλάντευση το ΠΑΣΟΚ, στους αγώνες και σε κάθε πολιτική μάχη!

Το ευρώ και η οικονομική κρίση αποκάλυψαν το αποκρουστικό και βαθιά αντιλαϊκό, αντιδημοκρατικό και στρατοκρατικό πρόσωπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η ΕΕ δεν είναι σπίτι των λαών. Είναι σφαγείο των πολυεθνικών. Είναι όργανο της επίθεσης απέναντι στα δικαιώματα των εργαζόμενων και της νεολαίας. Οργανώνει τις δικές της και είναι συνεργός στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ. Δεν μεταρρυθμίζεται σε Ευρώπη των λαών.

Συνολική σύγκρουση με την ΕΕ! Αγώνας για την ανατροπή της πολιτικής της. Άμεση κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας. Πάλη για τη ρήξη, την αντικαπιταλιστική αποδέσμευση και διάλυση της ΕΕ! Για μια Ελλάδα της εργατικής εξουσίας, από τη σκοπιά του διεθνισμού και όχι της εθνικιστικής περιχαράκωσης ή της «αυτοδύναμης ανάπτυξης». Με προοπτική τον επαναστατικό μετασχηματισμό, τη διεθνιστική αλληλεγγύη, τη συνεργασία και ενοποίηση επαναστατημένων χωρών και κινημάτων. Για μια νέα σοσιαλιστική – κομμουνιστική προοπτική στα Βαλκάνια, την Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο.

Ανατροπή της κυβέρνησης και της πολιτικής που προωθούν η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και η ΕΕ!

3. Διέξοδος από την κρίση δεν είναι οι κυβερνητικές εναλλαγές: Είτε η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Είτε αυτοδύναμη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ. Είτε κεντροαριστερή με τον ΣΥΝ. Καμιά εκδοχή κυβερνητικής και πολιτικής διαχείρισης του καπιταλιστικού κράτους δεν μπορεί να πάρει φιλολαϊκά χαρακτηριστικά!

Διέξοδο δεν μπορεί να δώσει ούτε μια «αριστερή διακυβέρνηση», όπως προτείνει ο ΣΥΝ, ούτε μια «λαϊκή εξουσία», όπως προτείνει το ΚΚΕ. Γιατί και οι δυο κινούνται στο έδαφος του συστήματος. Διέξοδος δεν είναι ούτε η περιφρόνηση της μαζικής πολιτικής πάλης από τα αναρχικά ρεύματα και η τυφλή βία.

Αντίθετα, εμείς πιστεύουμε, ότι η διέξοδος από την κρίση και τη νέα βαρβαρότητα προς όφελος της εργασίας, βρίσκεται:

Στους ενωτικούς, μαχητικούς αγώνες, στη μαζική αντίσταση, στη σύγκρουση για την ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου και της καπιταλιστικής εξόδου από την κρίση. Για να ανοίξει ο δρόμος για την επανάσταση και την εργατική εξουσία με προοπτική το σοσιαλισμό – κομμουνισμό.

Η υπεράσπιση των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων και αναγκών, περνά σήμερα μέσα από τη ρήξη με τον πυρήνα της αστικής πολιτικής, τους «νόμους της αγοράς», τα «προγράμματα σταθερότητας» του ΔΝΤ και της ΕΕ.

Σε αυτή την κατεύθυνση, θα συμβάλει αποφασιστικά μια ενωμένη και ισχυρή αντικαπιταλιστική και επαναστατική Αριστερά. Θα συμβάλει η ενότητα στη δράση, μέσα στο μαζικό κίνημα, με τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς και όσους αγωνίζονται ενάντια στην αστική εξουσία.

4. Καμιά κυβέρνηση, παρά μόνο ένα ισχυρό και πολιτικοποιημένο εργατικό, λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα, ενωμένο σε μια αντιπολίτευση των «κάτω» μπορεί να ανατρέψει την επίθεση!

Για αυτό απαιτείται η ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος. Η λογική και η πρακτική του υποταγμένου συνδικαλισμού που κυριαρχεί σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, δεν είναι αρωγός, αλλά αντίπαλος των νικηφόρων αγώνων. Αποδεικνύεται από την ταξική συνεργασία της ΓΣΕΕ με τον ΣΕΒ στη συμφωνία «διεξόδου από την κρίση» υπέρ του κεφαλαίου. Αποδεικνύεται από την απουσία τους στο Δεκέμβρη και από την εχθρότητα στο κίνημα αλληλεγγύης στην Κούνεβα. Η υπόκλιση και συμμαχία των δυνάμεων του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ με τη γραφειοκρατία και η απομονωτική, κομματική λογική αγώνων διαμαρτυρίας του ΠΑΜΕ, είναι δρόμοι αδιέξοδοι και ηττημένοι.

Εμπρός για μαζικούς ακηδεμόνευτους ταξικούς αγώνες για την ανατροπή της πολιτικής κεφαλαίου και Ε.Ε.

- Για να ανατραπεί η εισοδηματική πολιτική, η λιτότητα, η ακρίβεια και η ελαστική εργασία. Για να σταματήσει ο ληστρικός ρόλος των τραπεζών. Για να μπει φραγμός στις ιδιωτικοποιήσεις.

- Υπεράσπιση και διεκδίκηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και των πολιτικών ελευθεριών.

- Ενάντια στον πόλεμο, τον ιμπεριαλισμό και τον εθνικισμό.

- Για να ανατραπεί η αντιεκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης και της ΕΕ.

- Για να μην περάσει η νέα ΚΑΠ και το ξεκλήρισμα της φτωχής και μεσαίας αγροτιάς. Για τη μαχητική υπεράσπιση του περιβάλλοντος και των ελεύθερων χώρων.

- Κάτω τα χέρια από τις γυναίκες, πραγματική ισότητα των δυο φύλων. Φραγμός στο ρατσισμό και την ξενοφοβία.

5. Πιστεύουμε βαθιά, ότι με ένα τέτοιο πρόγραμμα, στον αγώνα για την αντίσταση, τη ρήξη και την ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου, μπορεί να ενωθεί η μεγάλη πλειονότητα των εργαζόμενων, του λαού και της νεολαίας. Το μεγάλο ερώτημα είναι: Πώς ο αγώνας αυτός θα είναι αποτελεσματικός και νικηφόρος; Πως δεν θα πισωγυρίσει όπως στο παρελθόν;

Απάντηση σε αυτό το μεγάλο ερώτημα δεν μπορούν να δώσουν: Ούτε, ο «σοσιαλισμός» με αγορά και ανταγωνισμό και ο μεταρρυθμισμός του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε ο «υπαρκτός σοσιαλισμός που γνωρίσαμε» και η «λαϊκή εξουσία» χωρίς επανάσταση του ΚΚΕ. Αυτές οι απαντήσεις οδήγησαν στις συγκυβερνήσεις του 1989 – ’90. Απάντηση δεν μπορεί να δώσει ούτε και η αναρχική ουτοπία χωρίς εργατική εξουσία.

Εμείς πιστεύουμε ότι για να είναι αυτός ο αγώνας αποτελεσματικός και νικηφόρος πρέπει να εμπνέεται από την πεποίθηση στην αναγκαιότητα, αλλά και τη δυνατότητα να αμφισβητηθούν αλλά και ανατραπούν οι καπιταλιστικές σχέσεις εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Αντί για την αυταπάτη ενός «καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο» εμείς λέμε ότι δεν υπάρχει άλλη στρατηγική εναλλακτική λύση στον καπιταλισμό και την κρίση του, εκτός από την κοινωνική επανάσταση και την εξουσία των εργαζόμενων. Που θα οργανώσει την πορεία προς μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση στη χώρα μας, την Ευρώπη και τον κόσμο. Θεμελιωμένη σε όργανα εργατικής δημοκρατίας και αυτοδιεύθυνσης των εργαζόμενων. Με την κοινωνικοποίηση όλων των μεγάλων επιχειρήσεων στους τομείς κλειδιά της οικονομίας. Με τον κοινωνικό δημοκρατικό σχεδιασμό σε όλα τα κοινωνικά ζητήματα. Με πολιτικά, συνδικαλιστικά, ατομικά δικαιώματα και ελευθερίες, πολύ ανώτερα από αυτά που έδωσαν οι αστικές δημοκρατίες. Σε μια κοινωνία με επίκεντρο, όχι το κέρδος, την εκμετάλλευση και την καταπίεση, αλλά τον άνθρωπο και τις ανάγκες του.

Για να προχωρήσει ο κόσμος στη σοσιαλιστική και την κομμουνιστική οργάνωση της κοινωνίας!

Ο αγώνας μας εμπνέεται από την εμπειρία και τις κατακτήσεις των κοινωνικών επαναστάσεων του 20^ου αιώνα και πρώτα από όλα από τον Οκτώβρη του 1917 αλλά και από όλες τις επαναστατικές απόπειρες και εξεγέρσεις, με τα τραγικά λάθη και τις ανεπάρκειές αλλά και με τα διδάγματά τους: από τη γαλλική Κομμούνα, το ΕΑΜ και τον ΔΣΕ, μέχρι την κινέζικη πολιτιστική επανάσταση, το Βιετνάμ και την Κούβα, το γαλλικό Μάη. Η κατάρρευση των εκμεταλλευτικών και καταπιεστικών καθεστώτων «υπαρκτού σοσιαλισμού» δεν κλονίζει την επιμονή μας στην ανάγκη της αντικαπιταλιστικής διεξόδου, της επαναστατικής ρήξης και της νέας σοσιαλιστικής και κομμουνιστική προοπτικής.

Περισσότερο παρά ποτέ, οι εργαζόμενοι, ο λαός, η νεολαία, χρειάζονται:

Μια Αριστερά δυνατή και ενωτική, που θα συμβάλλει στην αγωνιστική ενότητα όλων των εργαζόμενων και της νεολαίας θα οργανώνει την κοινή δράση!

Μια Αριστερά πρωτοπόρα σε νικηφόρους αγώνες, έτσι ώστε να πληρώσουν την κρίση οι καπιταλιστές και να ανατραπούν οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου και της ΕΕ!

Μια Αριστερά της αυτοπεποίθησης, που θα διατηρεί την πολιτική και οργανωτική της αυτοτέλεια και δεν θα δορυφοροποιείται γύρω από το ρεφορμισμό!

Μια Αριστερά ανατρεπτική αντικαπιταλιστική, που αγωνίζεται για την επανάσταση, την εξουσία των εργαζομένων, το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό!

Αυτή την Αριστερά, με συνείδηση των δυσκολιών, αλλά και της ανάγκης, φιλοδοξούμε να οικοδομήσουμε με την

ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής,

κομμουνιστικής Αριστεράς και της ριζοσπαστικής Οικολογίας

ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΜΑΣ:

Α’ ΕΝΟΤΗΤΑ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΑΛΗ:

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ

ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ

ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

ΟΥΤΕ ΠΑΣΟΚ – ΟΥΤΕ ΔΕΞΙΑ

ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

ΟΧΙ ΤΗΣ ΗΤΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ

Β’ ΕΝΟΤΗΤΑ: ΚΡΙΣΗ –ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ

ΚΑΤΩ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ – Ε.Ε.

Να καταργηθεί τώρα το Σύμφωνο Σταθερότητας
Στάση πληρωμών στο ληστρικό χρέος και όχι σε μισθούς και συντάξεις
Εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων εταιρειών χωρίς αποζημίωση
Εργατικός έλεγχος στην παραγωγή
Απαγόρευση απολύσεων
Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους
1400 ευρώ κατώτερος μισθός
Δημόσια δωρεάν παιδεία – υγεία – ασφάλιση

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ

ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΓΣΕΕ-ΣΕΒ

ΜΕ ΤΑΞΙΚΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΜΕ ΑΠΕΡΓΙΕΣ – ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ – ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ .

Γ’ ΕΝΟΤΗΤΑ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ:

ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ Ε.Ε.

Του κεφαλαίου, του πολέμου, του ρατσισμού

ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΡΗΞΗ – ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ – ΔΙΑΛΥΣΗ

Κατάργηση του συμφώνου σταθερότητας
Έξω από το ΝΑΤΟ και τον Ευρωστρατό
Όχι στη Νέα ΚΑΠ και το ξεκλήρισμα των αγροτών
Όχι στην αντιδραστική Ευρωσυνθήκη
Όχι στους Ευρωτρομονόμους

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ – ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ.

Δ’ ΕΝΟΤΗΤΑ: ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΑ

Κρίση, ανεργία, πόλεμοι, οικολογική καταστροφή

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΝΕΑ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ – ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

Πανελλαδική συνάντηση

2009-03-17T14:00:00.001+02:00

ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

2009-03-10T00:13:00.000+02:00

ΚΑΛΕΣΜΑ

ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 14 ΜΑΡΤΗ ΣΤΙΣ 6 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΟ ΚΑΦΕ ΔΙΑΥΛΟΣ ΣΤΑ ΛΑΔΑΔΙΚΑ

Εργαζόμενες, εργαζόμενοι, άνεργοι, νέοι και νέες, φτωχομεσαίοι αγρότες και αγρότισσες
Φίλες και φίλοι – συντρόφισσες και σύντροφοι

Όλο και πιο συχνά τα τελευταία χρόνια εκδηλώνεται σε όλο και ευρύτερα τμήματα των εργαζόμενων και της νεολαίας η οργή για το αβίωτο σήμερα αλλά και η αγωνία για το αύριο με μαζικές και αγωνιστικές κινητοποιήσεις, με τις μεγάλες απεργίες, τις καταλήψεις, τις διαδηλώσεις.
Αποκορύφωμα και τομή σε όλη αυτή την αγωνιστική πορεία μέχρι σήμερα ήταν η μεγάλη νεολαιίστικη εξέγερση του περασμένου Δεκέμβρη με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Δεν ήταν μόνο η αποθράσυνση και η κτηνωδία των δυνάμεων καταστολής που προκάλεσαν την εξέγερση. Η ακραία ενίσχυση της εκμετάλλευσης και της φτώχειας, της ανεργίας και της μερικής απασχόλησης, του κοινωνικού αποκλεισμού και της περιθωριοποίησης, σε νέες γενιές κολασμένων μέσα στα γκέτο των μεγαλουπόλεων, την ίδια ώρα που o πλούτος συσσωρεύεται στους τραπεζίτες, τους βιομήχανους και τους χρηματιστές. Η αντιλαϊκή πολιτική των δεξιών και κεντροαριστερών σοσιαλφιλελεύθερων κυβερνήσεων τα τελευταία 30 χρόνια. Η βάρβαρη πολιτική λιτότητας, κατάργησης κοινωνικών δικαιωμάτων, ιδιωτικοποίησης και ξεπουλήματος των πάντων, διάλυσης της δημόσιας υγείας, παιδείας, κοινωνικής ασφάλισης. Η υποταγή της εκπαίδευσης στην αγορά, η εντατικοποίηση και πειθάρχηση της νεολαίας και οι ταξικοί φραγμοί για μια ζωή χωρίς μέλλον. Και μαζί με αυτά η κατάρρευση των καπιταλιστικών μύθων, η δίδυμη κρίση του νεοφιλελευθερισμού και της σοσιαλδημοκρατίας, η μπόχα των σκανδάλων, τα φαινόμενα κρίσης και η ανυποληψία του πολιτικού συστήματος: ΝΑ ΟΙ ΒΑΘΥΤΕΡΕΣ ΑΙΤΙΕΣ ΠΟΥ ΠΥΡΟΔΟΤΗΣΑΝ ΤΟ ΡΩΜΑΛΕΟ ΚΙΝΗΜΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΟΡΓΗΣ ΜΕ ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΠΟΥ ΠΗΡΕ.

Το κίνημα του Δεκέμβρη συμπύκνωσε την απαίτηση για τη συνολική ανατροπή πολιτικής. Τέτοια κινήματα χρειαζόμαστε: που να εκφράζουν τον πλούτο των κοινωνικών αναγκών και διεκδικήσεων και να έρχονται σε σύγκρουση με τις βασικές επιλογές του συστήματος, τους νόμους του κέρδους και της αγοράς.
Η επαναστατική και η αντικαπιταλιστική αριστερά έδωσε από την πρώτη στιγμή την μάχη για να αναπτυχθεί αυτό το μεγάλο ρεύμα προβάλλοντας τον προσανατολισμό «να πέσει η κυβέρνηση των δολοφόνων και η πολιτική της» και στηρίζοντας χωρίς όρους την νεολαιίστικη εξέγερση. Έχουμε μπει σε ένα μεγάλο κύκλο αγώνων με μεγάλη αποφασιστικότητα, μαχητικότητα και διάθεση σύγκρουσης με την κυρίαρχη πολιτική. Καθόλου τυχαίο δεν είναι ότι ζούμε αυτές τις μέρες το μεγάλο ξεσηκωμό των αγροτών που εξεγείρονται απέναντι στην εξαθλίωση στην οποία τους οδηγεί η πολιτική της κυβέρνησης και η Κοινή Αγροτική Πολιτική της Ε.Ε.

Την ίδια στιγμή η παγκόσμια καπιταλιστική οικονομική κρίση δείχνει πόσο βαθιά ανορθολογικό και καταστροφικό είναι το σύστημα της εκμετάλλευσης. Δεν αφορά μόνο τη χρηματοπιστωτική σφαίρα αλλά τον πυρήνα της καπιταλιστικής παραγωγής. Δεν είναι το αποτέλεσμα κάποιων «δυσλειτουργιών» ή της «απουσίας μηχανισμών ελέγχου», αλλά αποτυπώνει τις βαθύτερες ανυπέρβλητες αντιφάσεις του καπιταλιστικού συστήματος. Πρόκειται για μια κρίση υπερσυσσώρευσης. Διαψεύδει τους νεοφιλελεύθερους μύθους για την αγορά ως το καλύτερο μηχανισμό κοινωνικής ρύθμισης, αφού αυτοί ήταν που οδήγησαν στο βάθεμα της εκμετάλλευσης, την ελαστικοποίηση της εργασίας, τις ιδιωτικοποιήσεις, την απελευθέρωση των αγορών και την ένταση των κοινωνικών ανισοτήτων. Η νέα κυβέρνηση Ομπάμα προσπαθεί να διασώσει τον αμερικάνικο καπιταλισμό χαρίζοντας αστρονομικά ποσά στις χρηματοπιστωτικές και βιομηχανικές πολυεθνικές, τους δημιουργούς και πρωταγωνιστές της παγκόσμια κρίσης, την ίδια στιγμή που προσπαθεί να εξωραΐσει την χρεοκοπημένη αμερικάνικη εξωτερική πολιτική με πιο ευέλικτους διπλωματικούς χειρισμούς χωρίς να παραιτείται από την πολιτική των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων για τη διασφάλιση της ηγεμονίας των ΗΠΑ
Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρωτοστατεί και αυτή στην αντιλαϊκή επίθεση. Άλλωστε, με τη συνθήκη του Μάαστριχτ, την ΟΝΕ, το ευρώ, τη «Στρατηγική της Λισαβόνας», τους κάθε λογής τρομονόμους, το Ευρωσύνταγμα αρχικά και την Ευρωσυνθήκη τώρα, προσπαθεί να ξεμπερδεύει οριστικά με ό,τι απέμεινε από το «κοινωνικό κράτος» και τις κατακτήσεις του εργατικού κινήματος, να ολοκληρώσει το ξεκλήρισμα της φτωχομεσαίας αγροτιάς, να βαθύνει τον ιμπεριαλιστικό της χαρακτήρα. Η ΕΕ δεν είναι σπίτι των λαών, αλλά σφαγείο των πολυεθνικών, είναι όργανο της επίθεσης απέναντι στα δικαιώματα των εργαζομένων και της νεολαίας. Είναι στήριγμα των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ. Για αυτό απαιτείται σύγκρουση με την ΕΕ, αγώνας για την ανατροπή της πολιτικής της, άμεση κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας, πάλη για την αποδέσμευση και διάλυση της ΕΕ σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση και από τη σκοπιά του διεθνισμού και όχι της εθνικιστικής περιχαράκωσης και της «αυτοδύναμης καπιταλιστικής ανάπτυξης».
Όμως, καθόλου δεδομένο δεν είναι ότι θα ξεπεράσουν σχετικά σύντομα την βαθιά κρίση, ειδικά από τη στιγμή που είναι ολοφάνερο ότι έχουμε μπει σε μια περίοδο πραγματικών κοινωνικών εκρήξεων. Από τους δρόμους της Αθήνας μέχρι τη Βαλτική οι δρόμοι γεμίζουν από την οργή των εργαζομένων και της νεολαίας. Απέναντι στην καπιταλιστική κρίση, το εργατικό και το λαϊκό κίνημα δεν μπορούν να κάνουν προτάσεις διάσωσης του συστήματος. Ούτε να διεκδικούν έναν «καλύτερο» καπιταλισμό, με «χρηστή» διαχείριση. Πρέπει να παλέψουν για την ανατροπή των αντιλαϊκών και ταξικών πολιτικών και να θέσουν το θέμα της ανατροπής του συστήματος της εκμετάλλευσης.

Η βαρβαρότητα και η επιθετικότητα του σύγχρονου ιμπεριαλισμού καταγράφτηκε το προηγούμενο διάστημα, όπως όμως και οι αντιστάσεις των λαών. Με την ανοιχτή στήριξη των ΗΠΑ και της Ε.Ε. το Ισραήλ ματοκύλισε ανελέητα τη Γάζα, όμως δεν κατάφερε να τσακίσει την αντίσταση του Παλαιστινιακού λαού.
Βαθαίνει, όμως, και η συμμετοχή της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Γι’ αυτό και περισσότερο παρά ποτέ είναι αναγκαίο ένα αντιπολεμικό, αντιιμπεριαλιστικό, διεθνιστικό κίνημα που αποφεύγοντας τη λογική των «ίσων αποστάσεων» να σταθεί απερίφραστα στο πλευρό των λαών και των κινημάτων που αντιστέκονται. Που θα στρέφεται ενάντια στις ΗΠΑ, και τον ιμπεριαλιστικό ρόλο της ΕΕ. Που θα παλεύει ενάντια στην δική μας κυβέρνηση και τη δική μας αστική τάξη και τις επιλογές τις, τη στάση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Που θα συνδέει τον πόλεμο με τον καπιταλισμό και τις αντιθέσεις του επιδιώκοντας (και) το αντιπολεμικό κίνημα να γίνεται στοιχείο της συνολικής αντικαπιταλιστικής και αντιιμπεριαλιστικής πάλης.

Ο ελληνικός καπιταλισμός μέσα στην κρίση αναδεικνύει τις ιδιαίτερες αδυναμίες του (ύφεση, δημοσιονομική κατάρρευση, υπερχρέωση). Οι αντιφάσεις του ελληνικού καπιταλισμού δεν εκδηλώνονται μόνο με νέα επίθεση στην εργατική τάξη, αλλά και με βίαιη υποβάθμιση της θέσης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Η εξέγερση των αγροτών είναι το πιο χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της κατάστασης. Μπλεγμένος σε ένα σύνολο τέτοιων αντιθέσεων, με σοβούσα την κρίση εκπροσώπησης του πολιτικού συστήματος, ο ελληνικός καπιταλισμός και τα διάφορα κέντρα του αναζητούν πολιτικές λύσεις με τις οποίες συγκρούεται και θα συγκρουστεί το κίνημα, είτε πρόκειται για το «μεγάλο συνασπισμό» ΝΔ – ΠΑΣΟΚ είτε για κεντροαριστερή συνεργασία ΠΑΣΟΚ - ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί πρέπει να είναι σαφές ότι όλες οι λύσεις αναδιάταξης του πολιτικού συστήματος είναι σε αντιλαϊκή κατεύθυνση. Και για αυτό θα τις αντιπαλέψουμε αποφασιστικά.

Στο εσωτερικό η κυβέρνηση της ΝΔ, η κυβέρνηση των δολοφόνων προσπαθεί να φορτώσει τα βάρη της κρίσης στις πλάτες των λαϊκών στρωμάτων: παρατεταμένη λιτότητα, αμφισβήτηση των συλλογικών συμβάσεων, ακρίβεια, ξεπούλημα των δημόσιων επιχειρήσεων όπως η Ολυμπιακή, αντιδραστική αναθεώρηση του ασφαλιστικού που αυξάνει τα όρια και μειώνει τις συντάξεις, διάλυση του ΕΣΥ, προσπάθεια για θεσμοθέτηση ιδιωτικών ΑΕΙ, γενικευμένος αυταρχισμός και καταστολή. Η δολοφονική επίθεση ενάντια στην Κωνσταντίνα Κούνεβα έδειξε το πραγματικό πρόσωπο της σύγχρονης εργοδοτικής τρομοκρατίας. Παλεύουμε εδώ και τώρα για την ανατροπή της κυβέρνησης της ΝΔ και της πολιτικής της. Θέλουμε να πέσει από τα κάτω και από τα Αριστερά!
Ίδια πολιτική ακολουθεί και το ΠΑΣΟΚ. Αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του πολιτικού συστήματος με στενές σχέσεις με τις δυνάμεις του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού. Όταν ήταν κυβέρνηση έπαιξε μεγάλο ρόλο στην προώθηση των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων που σήμερα υλοποιεί η ΝΔ. Δικό του έργο είναι η ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ και το ευρώ. Οι εκπρόσωποί του δεν διστάζουν να μιλάνε για την ανάγκη ιδιωτικοποιήσεων και υπέρ της κατάργησης του άρθρου 16 του Συντάγματος. Στο συνδικαλιστικό κίνημα η ΠΑΣΚΕ σε αγαστή συνεργασία με τη ΔΑΚΕ μεθοδεύει πολιτικές εργασιακής ειρήνης και αντιπαλεύει το ξεδίπλωμα μαχητικών αγώνων διαρκείας. Μέσα στο κίνημα έκανε «διαδηλώσεις» με κεριά, ενώ φλέγονταν οι δρόμοι από την οργή της νεολαίας, και μιλούσε για «ανοιχτά σχολεία». Κάνει μεγάλο λάθος ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ όταν με την δήθεν ενωτική τακτική του απευθύνεται στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δίνοντας του άλλοθι για την πολιτική του, και εξωραΐζοντας το σαν δύναμη της ‘δημοκρατικής αντιπολίτευσης’. Τέλος ο ΛΑΟΣ που προσπαθεί να εμφανίσει με νέο λαϊκιστικό κοστούμι τον ακροδεξιό ρατσισμό, εθνικισμό και αντικομουνισμό του, ενώ καταγγέλλει πλευρές της κυβερνητικής πολιτικής, συχνά συμπεριφέρεται ως «πολιτικός μπράβος» της κυβέρνησης επιδιώκοντας να γίνει το ακροδεξιό δεκανίκι της.

Ταυτόχρονα και μέσα σε αυτό το κίνημα φάνηκε που μπορεί να οδηγήσει η λογική και η πρακτική του υποταγμένου συνδικαλισμού που σήμερα κυριαρχεί στη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία δεν είναι αρωγός αλλά αντίπαλος των αγώνων.
Η απουσία από τις κινητοποιήσεις της νεολαίας την ώρα που αυτή δεχόταν τις επιθέσεις των δυνάμεων καταστολής, η αναστολή της διαδήλωσης στην πανεργατική στις 10/12/2008, η αποκήρυξη της διαδήλωσης των πρωτοβάθμιων σωματείων για την Κωνσταντίνα Κούνεβα, είναι μερικά δείγματα αυτού του κατήφορου το τελευταίο διάστημα που ήρθε να συμπληρώσει τις συλλογικές συμβάσεις εργασιακής ειρήνης με το ΣΕΒ και τις προτάσεις στήριξης των Τραπεζών. Ο συντονισμός πολλών δεκάδων πρωτοβάθμιων σωματείων στην αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και στην πάλη κατά του δουλεμπορίου δείχνει ότι μπορεί σήμερα μπορεί να υπάρχει πραγματική αγωνιστική ταξική ενότητα των ίδιων των εργαζομένων και μαχητική πάλη ενάντια στον πυρήνα των πολιτικών του κεφαλαίου και της Ε.Ε. Οι μαζικές διαδικασίες μέσα στους χώρους δουλειάς, οι συνελεύσεις, οι συντονιστικές επιτροπές, ο οριζόντιος συντονισμός των ίδιων των σωματείων αυτός είναι ο δρόμος για την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, για αγώνες οργανωμένους από τα κάτω και για συνδικάτα στα χέρια των εργαζόμενων, για να κατακτήσουμε νίκες.
Άλλωστε, σε όλες τις μεγάλες κοινωνικές κινητοποιήσεις το τελευταίο διάστημα, από τις φοιτητικές καταλήψεις που στηρίζονταν στις γενικές συνελεύσεις των φοιτητικών συλλόγων μέχρις τις συνελεύσεις στα αγροτικά μπλόκα, έχει γίνει σαφές ότι χωρίς μορφές άμεσης δημοκρατίας και έλεγχο από τη βάση κάθε χώρου αποτελεσματική πάλη δεν διεξάγεται.

Οι εμπειρίες ενός ολόκληρου κόσμου και η ριζοσπαστικοποίηση έχουν κάνει βήματα μπροστά μετά τις μεγάλες κινητοποιήσεις του κινήματος κατά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης στο Σιάτλ και την Γένοβα, μετά το ξέσπασμα του αντιπολεμικού κινήματος το 2003 μετά τις μεγάλες κοινωνικές συγκρούσεις των τελευταίων ετών, όπως φάνηκε και από το δυναμισμό και τη μαχητικότητα της εξέγερσης του Δεκέμβρη. Σημαντικά τμήματα των εργαζόμενων και της νεολαίας αντιστέκονται και αναζητούν λύσεις ενάντια στις πολιτικές της εκμετάλλευσης, του πολέμου, του ρατσισμού. Σε αυτή την αναζήτηση δεν μπορούν σήμερα να δώσουν καμιά διέξοδο ούτε οι δυνάμεις της ρεφορμιστικής αριστεράς:
Ο ΣΥΡΙΖΑ και η πολύ μεγάλη ταλάντευσή του στην ανάπτυξη, πολιτικοποίηση και γενίκευση της λαϊκής πάλης. Μιλούσε υπέρ του κινήματος αλλά δέχτηκε να ματαιωθεί η απεργιακή συγκέντρωση στις 10/12/2008. Αντί για τη ριζική ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής προπαγάνδιζε την ανάγκη ‘δημοκρατικής διεξόδου’ από την κρίση, μέσω εκλογών και με στόχο μια δημοκρατική κυβέρνηση. Θέλει να ενισχύσει την επιρροή του μέσα στον κόσμο των κινημάτων, για να τον αξιοποιήσει εκλογικά και να τον εγκλωβίσει στην αυταπάτη, ότι σήμερα μπορεί να υπάρχει μια αριστερή ή κεντροαριστερή «αντινεοφιλελεύθερη» κυβερνητική διαχείριση. Τέτοιες λογικές στην Ιταλία, οδήγησαν την Αριστερά στα αζήτητα αφού πρώτα την εξευτέλισαν σε συνεργασίες με τους σοσιαλδημοκράτες. Η λογική του «αντινεοφιλελεύθερου μετώπου» και του νέου «κοινωνικού συμβολαίου» τον οδηγεί στη λογική των «εποικοδομητικών» προτάσεων για μια πιο φιλολαϊκή και «εύρυθμη» διαχείριση του καπιταλισμού ή για μια Ε.Ε. με ανθρώπινο πρόσωπο. Οι παρατάξεις του στο συνδικαλισμό, την Τοπική Αυτοδιοίκηση και άλλους κοινωνικούς χώρους έχουν συνδιαχειριστική και συχνά συντηρητική τακτική. Στο εργατικό κίνημα συντάσσεται με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και τον υποταγμένο συνδικαλισμό. Η παρουσία οργανώσεων της ριζοσπαστικής αριστεράς στο ΣΥΡΙΖΑ αντί να φέρει στροφή προς τα Αριστερά τις οδηγεί να προσυπογράφουν δεξιές θέσεις.
Το ΚΚΕ με τα συντηρητικά και σχεδόν καθεστωτικά αντανακλαστικά, που έδειξε μέσα στο κίνημα του Δεκέμβρη. Όχι μόνο δεν συμπορεύτηκε αλλά και ανέπτυξε μια υπονομευτική και εχθρική στάση απέναντι στους αγώνες των μαθητών και των φοιτητών. Κατήγγειλε συλλήβδην τους νέους ως «προβοκάτορες» και «κουκουλοφούρους». Αντί να προωθήσει την τόσο αναγκαία ενότητα στην δράση του αριστερού κόσμου, θεωρεί πρώτο εχθρό του την αντικαπιταλιστική αριστερά. Με τη στάση του αντικειμενικά εξυπηρετεί την κυβέρνηση και την πολιτική της. Στο εργατικό κίνημα επιμένει στον αδιέξοδο δρόμο του απομονωτισμού και της ηττοπάθειας και στην πράξη δεν υπήρξε πιο μαχητικό από την ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ. Ο στείρος «αντικαπιταλιστικός» βερμπαλισμός του προσπαθεί να κρύψει την απροθυμία μάχιμης παρέμβασης σε καθημερινά μέτωπα και κοινής δράσης με άλλα αγωνιστικά ρεύματα. Ούτε δίνει προοπτική ο χώρος των αναρχικών ομάδων γιατί υποτιμά τη μαζική, οργανωμένη και συλλογική πάλη, την προσπάθεια για την οικοδόμηση κινημάτων με βάθος και διάρκεια, τη διατύπωση συγκεκριμένων πολιτικών διεκδικήσεων και στόχων.

Σήμερα καμιά εκδοχή διαχείρισης του σημερινού καπιταλιστικού κράτους δεν μπορεί να πάρει φιλολαϊκά χαρακτηριστικά και όσοι διαλέξουν τέτοιο δρόμο, θα αφομοιωθούν. Μόνο με ένα ισχυρό και πολιτικοποιημένο κοινωνικό κίνημα, μόνο μια ισχυρή αντιπολίτευση των «κάτω», μπορεί να φέρει αποτελέσματα. Και σε αυτή την κατεύθυνση εμείς επιδιώκουμε την ενότητα στη δράση μέσα στο μαζικό κίνημα με τις άλλες δυνάμεις της αριστεράς, για ενωτικούς, ακηδεμόνευτους, μαχητικούς αγώνες.
Γιατί δεν μπορεί ούτε η εγκατάλειψη κάθε προοπτικής άλλης κοινωνίας από τους ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ούτε η υποστήριξη των αντιλαϊκών καθεστώτων του ‘υπαρκτού σοσιαλισμού’ από το ΚΚΕ να δώσει απάντηση στις ριζοσπαστικές αναζητήσεις της εποχής μας.

ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ
Για να πληρώσει το κεφάλαιο την κρίση που δημιούργησε.
Για να ανατραπεί η πολιτική της λιτότητας, της ακρίβειας και της ελαστικής εργασίας.
- Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους και σταθερό 5ημερο-7ωρο-35ωρο
- Δημόσια ασφάλιση για όλους, με μείωση των ορίων συνταξιοδότησης, με αυξήσεις των συντάξεων.
- Κατάργηση του θεσμού των ενοικιαζόμενων εργαζομένων και όλων των μορφών του σύγχρονου δουλεμπορίου.
- Απαγόρευση των απολύσεων.
- 1400 ευρώ κατώτατο μισθό.
- Καμιά μείωση των κοινωνικών δαπανών για να πληρωθεί το ληστρικό “δημόσιο χρέος”
Για να σταματήσει ο ληστρικός ρόλος των τραπεζών
- Καμιά ενίσχυση στις τράπεζες – να αυξηθούν οι δαπάνες για υγεία, παιδεία, ασφάλιση.
- Δημόσιο τραπεζικό σύστημα με εργατικό έλεγχο και χωρίς αποζημίωση.
- Πάγωμα των επιτοκίων και των χρεών για στεγαστικά δάνεια.
- Να αυξηθεί η φορολογία των τραπεζιτών και των επιχειρηματιών.
Για να μπει φραγμός στις ιδιωτικοποιήσεις
- Όχι στην ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής και του ΟΣΕ. Να σταματήσει τώρα το ξεπούλημα των λιμανιών.
- Όλες οι επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας (συγκοινωνίες, ενέργεια, επικοινωνίες, φάρμακο, υγεία κλπ) να είναι αποκλειστικά δημόσιες και με εργατικό έλεγχο.
- Να γίνονται δημόσιες με εργατικό-λαϊκό έλεγχο, χωρίς αποζημίωση οι επιχειρήσεις που κλείνουν ή μετεγκαθίστανται.
Ενάντια στον πόλεμο, τον ιμπεριαλισμό και τον εθνικισμό
- Να σταματήσει τώρα η κατοχή του Ιράκ – Να αποχωρήσουν όλα τα ιμπεριαλιστικά στρατεύματα – Όχι στα σχέδια για πόλεμο στο Ιράν – Τερματισμός της παρουσίας ξένων στρατευμάτων στο Αφγανιστάν.
- Λευτεριά στην Παλαιστίνη.
- Όχι στην ευθυγράμμιση των ελληνικών αστικών κυβερνήσεων με τις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις ΗΠΑ – ΝΑΤΟ και ΕΕ.
- Να κλείσουν τώρα όλες οι βάσεις να αποχωρήσει η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ.
- Να φύγει το ΝΑΤΟ από τα Βαλκάνια.
- Συντονισμός με το παγκόσμιο αντιπολεμικό κίνημα στον αγώνα για να διαλυθεί το ΝΑΤΟ. 60 χρόνια ΝΑΤΟ είναι αρκετά!
- Σεβασμός στα δικαιώματα για όλους τους λαούς και τις μειονότητες. Όχι στις ιμπεριαλιστικές αλλαγές συνόρων, όχι στα προτεκτοράτα.
- Να καταργηθούν τώρα τα δυσβάσταχτα εξοπλιστικά προγράμματα.
- Κανένας Έλληνας φαντάρος σε δυνάμεις κατοχής– Να γυρίσουν τώρα όλες οι στρατιωτικές μονάδες που βρίσκονται εκτός συνόρων – Όχι στράτευση στα 18 – Όχι στράτευση για τις γυναίκες.
- Κύπρος Ενιαία – Κυρίαρχη – ανεξάρτητη ενάντια σε διχοτομικά σχέδια τύπου Ανάν, χωρίς ξένους στρατούς, εγγυητές και βάσεις, με τους κοινούς αγώνες και τη φιλία των λαών της, ελληνοκύπριων και τουρκοκύπριων.
- Αλληλεγγύη σε όλους τους αγωνιζόμενους λαούς και κινήματα
Για απειθαρχία στους «Ευρωμονοδρόμους» και την αντικαπιταλιστική ρήξη αποδέσμευση από την ΕΕ
- Όχι στην ΟΝΕ.
- Να καταργηθεί τώρα το «Σύμφωνο σταθερότητας».
- Όχι στην Ευρωσυνθήκη και σε κάθε εκδοχή Ευρωσυντάγματος.
- Να μην εφαρμοστεί η οδηγία Μπολκενστάιν και συνολικά η πολιτική της ελαστασφάλειας.
- Αγώνας για την αποδέσμευση από την ΕΕ σε αντικαπιταλιστική και διεθνιστική κατεύθυνση και για τη διάλυση της Ε.Ε.
Για να ανατραπεί η αντιεκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης και της Ε.Ε.
- Δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση σε όλες τις βαθμίδες.
- Ενιαίο 12χρονο σχολείο χωρίς διαχωρισμούς σε γενική και επαγγελματική εκπαίδευση.
- Πάλη για την κατάργηση του αντιδραστικού Νόμου-Πλαισίου. Απεμπλοκή από τις διαδικασίες της Μπολώνια και του Ενιαίου Ευρωπαικού Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης.
- Όχι στα ιδιωτικά ΑΕΙ, όχι στην οδηγία για τα ΚΕΣ, να κλείσουν όλα τα ΚΕΣ και τα «παραρτήματα».
- Όχι στην υπαγωγή της έρευνας στις ανάγκες των επιχειρήσεων και του κεφαλαίου.
Ενάντια στα συμφέροντα του εμπορικό κεφαλαίου, των καρτέλ και των εταιρειών τροφίμων, για να μην περάσει η αγροτική πολιτική της ΕΕ και το ξεκλήρισμα της φτωχής και μεσαίας αγροτιάς
- Να μην εφαρμοστεί η νέα ΚΑΠ.
- Να μπει φραγμός στα μεταλλαγμένα.
- Να μην μετατραπούν οι συνεταιρισμοί σε ΑΕ.
- Κατοχύρωση – εγγύηση του εισοδήματος των φτωχών και μεσαίων αγροτών. Όχι στους περιορισμούς και τις υποχρεωτικές καταστροφές καλλιεργειών που επιβάλλει η Ε.Ε.
- Σπάσιμο των κυκλωμάτων των εμπόρων και των μεσαζόντων. Ενίσχυση των βιολογικών προϊόντων
Για να υπερασπιστούμε τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις πολιτικές ελευθερίες
- Όχι στους τρομονόμους και τις διακρατικές «αντιτρομοκρατικές» συμφωνίες.
- Έξω η αστυνομία από τις διαδηλώσεις. Να αφοπλιστεί η αστυνομία. Να διαλυθούν όλες οι ειδικές αστυνομικές δυνάμεις. Όχι στις κάμερες, το ηλεκτρονικό φακέλωμα και την γενικευμένη επιτήρηση.
- Αντίσταση στην αυταρχικοποίηση του δικαστικού μηχανισμού.
- Κατάργηση όλων των μορφών απαγόρευσης στην απεργία και του θεσμού της πολιτικής επιστράτευσης.
- Διασφάλιση των δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας των κρατουμένων – Λιγότερη φυλακή σήμερα για μια κοινωνία χωρίς φυλακή αύριο.
Για να μπει φραγμός σε όλες τις μορφές διακρίσεων και καταπίεσης. Ενάντια στο ρατσισμό, την ξενοφοβία
- Για να μην περάσει το νέο Ευρωπαϊκό σύμφωνο και οι αντιμεταναστευτικές πολιτικές.
- Πλήρης κατοχύρωση πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων σε όλους τους μετανάστες που ζουν στη χώρα μας.
- Να σταματήσει η ομηρία των μεταναστών.
- Όχι στην κατάργηση και τον περιορισμό του πολιτικού ασύλου.
- Νομιμοποίηση όλων των μεταναστών.
Όχι στο σεξισμό και σε όλες τις διακρίσεις με βάση το φύλο
- Κατοχύρωση πραγματικής ισότητας των φύλων.
- Καμιά διάκριση με βάση τον ερωτικό προσανατολισμό.
- Κάτω τα χέρια από τις γυναίκες, όχι στην κατάργηση των συνταξιοδοτικών και άλλων ρυθμίσεων υπέρ των γυναικών.
Για την προστασία του περιβάλλοντος και των ελεύθερων χώρων
- Προστασία του περιβάλλοντος και ποιότητα ζωής για όλους.
- Όχι στα σχέδια για πυρηνική ενέργεια. Όχι στη χρήση λιθάνθρακα.
- Υπεράσπιση - διεύρυνση των ελεύθερων χώρων, του πρασίνου και των δασικών εκτάσεων.
- Όχι στα νέα χωροταξικά σχέδια.
- Όχι στις αλλαγές χρήσης γης προς όφελος των επιχειρηματικών σχεδιασμών.

Εμείς συναντηθήκαμε μέσα στους μεγάλους αγώνες. Ξέρουμε ότι η δύναμη βρίσκεται στα κινήματα ενάντια στη λιτότητα, την καταστολή, το ρατσισμό, το κεφάλαιο και την Ε.Ε., στον κόσμο που αγωνίζεται και αντιστέκεται. Δίνουμε καθημερινά τη μάχη για να είναι οι αγώνες μαχητικοί και νικηφόροι, για να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι και η νεολαία την κρίση των καπιταλιστών, για να ανατραπεί η κυρίαρχη πολιτική. Θέλουμε να βαδίσουμε ενωτικά μέσα στα μεγάλα μέτωπα της περιόδου.
Ως αποτέλεσμα όλων των παραπάνω εμείς που καταθέτουμε αυτό το κείμενο κοινού προβληματισμού, δυνάμεις και αγωνιστές της επαναστατικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς:
-Προωθούμε ακόμα πιο αποφασιστικά την κοινή μας δράση στο πλευρό των εργαζόμενων και της νεολαίας στους αγώνες που έρχονται. Βαθαίνουμε τις σχέσεις ισοτιμίας, αμοιβαίου σεβασμού, ειλικρίνειας και συντροφικότητας ανάμεσά μας.
-Ενισχύουμε το συντονισμό μας σε πολιτικό επίπεδο και συγκροτούμε Πρωτοβουλία για την Ενότητα και την Κοινή Δράση της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, σεβόμενοι την αυτοτέλεια κάθε οργάνωσης.
-Απευθύνουμε ανοιχτό κάλεσμα σε όλες τις δυνάμεις και τους αγωνιστές της επαναστατικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς για να συμμετέχουν και να στηρίξουν ενεργά την κοινή μας προσπάθεια.
-Επιδιώκουμε την ενεργή συμμετοχή όλων των αγωνιστών ενταγμένων και ανένταχτων σ’ αυτή την προσπάθεια και γι’ αυτό προχωρούμε στη διοργάνωση εκδηλώσεων – συζητήσεων και πρωτοβουλιών σε τοπικό και κλαδικό επίπεδο, καθώς και συντονιστική επιτροπή της Πρωτοβουλίας.
-Επιδιώκουμε την παρέμβασή μας στις εκλογικές μάχες, που θα υπηρετεί και θα ενισχύει τους ταξικούς αγώνες της περιόδου αλλά και τη συγκρότηση του ρεύματος της επαναστατικής κι αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.

ΑΡΑΝ – ΑΡΑΣ – ΕΚΚΕ - ΝΑΡ – νεολαία Κ.Α. – ΟΚΔΕ Σπάρτακος - ΟΚΔΕ – ΣΕΚ – και των μετωπικών σχημάτων ΕΝΑΝΤΙΑ και ΜΕ.Ρ.Α.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Ο ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ ΖΕΙ ΜΕ ΠΕΤΡΟΥΛΑ ΛΑΜΠΡΑΚΗ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙ

2009-01-08T15:44:00.005+02:00

Οι οργανώσεις της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής Αριστεράς ΑΡΑΝ – ΑΡΑΣ – ΕΕΚ - ΕΚΚΕ - ΝΑΡ – νεολαία Κ.Α. – ΟΚΔΕ Σπάρτακος - ΟΚΔΕ – ΣΕΚ – και οι μετωπικές οργανώσεις ΕΝΑΝΤΙΑ και ΜΕ.Ρ.Α.

Με αφορμή την 18η επέτειο απ’ τη δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα τιμούμε τον αξέχαστο αγωνιστή και δάσκαλο που στάθηκε μαχητικός και ανυποχώρητος στο πλευρό των μαθητών του και έπεσε κάτω απ΄ τα εγκληματικά χτυπήματα της Οννεδίτικης συμμορίας του Καλαμπόκα και του Σπίννου.

Με αφορμή την 18η επέτειο απ’ τη δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα τιμούμε τον αξέχαστο αγωνιστή και δάσκαλο που στάθηκε μαχητικός και ανυποχώρητος στο πλευρό των μαθητών του και έπεσε κάτω απ΄ τα εγκληματικά χτυπήματα της Οννεδίτικης συμμορίας του Καλαμπόκα και του Σπίννου.
Χαιρετίζουμε σήμερα τη νεολαιίστικη εξέγερση που με αφορμή τη δολοφονία του μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου από αστυνομικό των ειδικών δυνάμεων, αποτελεί ελπιδοφόρα απάντηση στη συνολική κρίση, τον αντιδραστικό εκφυλισμό των κυρίαρχων κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων και της πολιτικής τους στην Παιδεία – την Εργασία – τη Δημοκρατία, μια εξέγερση που έχει κερδίσει τη συμπάθεια και την αγωνιστική συμπαράσταση της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας.
Καταγγέλλουμε την προσπάθεια Κυβέρνησης, αξιωματικής αντιπολίτευσης και ΜΜΕ να αποενοχοποιήσουν και ηρωοποιήσουν τις δυνάμεις καταστολής με αφορμή τη δολοφονική απόπειρα κατά του αστυνομικού φρουρού μπροστά στο Υπ. Πολιτισμού - μια πράξη ανεξιχνίαστης προέλευσης και ατομικής τρομοκρατίας που βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με την ίδια τη φύση και τις επιδιώξεις του μαζικού κινήματος των εργαζόμενων και της νεολαίας αλλά και της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής του πτέρυγας - με αποκλειστικό σκοπό την κλιμάκωση των αντιλαϊκών επιθέσεων εναντίον τους.
Θεωρούμε εξαιρετικά εύστοχη και σημαντική την πραγματοποίηση Πανεκπαιδευτικού συλλαλητηρίου στην επέτειο της δολοφονίας του Νίκου Τεμπονέρα στις 9 του Γενάρη που θα δείξει για άλλη μια φορά ότι η νεολαία, το εκπαιδευτικό και το ευρύτερο κίνημα των εργαζόμενων δεν τρομοκρατούνται και δεν υποτάσσονται αλλά ότι θα συνεχίσουν και κλιμακώσουν τους αγώνες τους.

Εμείς που υπογράφουμε το κείμενο αυτό απορρίπτουμε κάθε προσπάθεια υπονόμευσης και υποκατάστασης του μαζικού κινήματος από οπουδήποτε κι’ αν προέρχεται και δηλώνουμε ότι θα βρεθούμε σταθερά στο πλευρό του, τόσο στις 9 του Γενάρη όσο και στη συνέχεια, μέχρι την εκπλήρωση των στόχων του.

Αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη - Συγκέντρωση

2009-01-05T20:10:00.000+02:00

ΚΑΛΕΣΜΑ

- Να σταματήσει αμέσως η σφαγή του Παλαιστινιακού λαού της Γάζας!
- Όλοι, όλες στην πλατεία Σαπφούς Πέμπτη 8/1 6.30 το απόγευμα.

Αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη

Εκατοντάδες άμαχοι Παλαιστίνιοι στο πολιορκημένο γκέττο της Γάζας σφαγιάστηκαν από τους άγριους βομβαρδισμούς των ισραηλινών αεροπλάνων και τανκ. Η σφαγή προαναγγέλθηκε από την πρωθυπουργό του σιωνιστικού κράτους Λίβνι όταν ακόμα βρίσκονταν σε επίσκεψη στο συνένοχο καθεστώς Μουμπάρακ στην αιγυπτιακή πρωτεύουσα. Όλα τα σιωνιστικά κόμματα, ενόψει εκλογών, προσπαθούν να μαζέψουν ψήφους σπέρνοντας το θάνατο και πτώματα Παλαιστινίων.

Να τους σταματήσουμε!

Υποκινητής της σφαγής είναι οι ΗΠΑ, η Ε.Ε. που υποστηρίζουν την γενοκτονία σε βάρος των Παλαιστίνιων μέσω του αποκλεισμού της Γάζας. Συνένοχη είναι η κυβέρνηση δολοφόνων του Καραμανλή που στηρίζει τα εγκλήματα των σιωνιστών του Ισραήλ. Καλούμε όλον τον ελληνικό λαό, τη νεολαία που ξεσηκώθηκε για το φόνο του Αλέξη, τους ταξικούς συνδικαλιστές που ξεσηκώνονται για τη δολοφονική απόπειρα με βιτριόλι κατά της συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα, να βρεθούμε όλοι μαζί τη Πέμπτη 8 Ιανουαρίου στις 6.30 το απόγευμα στην Πλατεία Σαπφούς να βροντοφωνάξουμε:

ΟΧΙ ΣΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ!

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΣΦΑΓΗ ΣΤΗ ΓΑΖΑ!

ΜΕ.Ρ.Α.- ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α.

KΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ!

2008-12-12T01:26:00.002+02:00

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΛΕΣΜΑ
ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ
ΑΡΑΝ – ΑΡΑΣ – ΕΕΚ – ΕΚΚΕ – Κ.Ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ – ΝΑΡ – ΟΚΔΕ Σπάρτακος – ΟΚΔΕ – ΣΕΚ καθώς και οι μετωπικές οργανώσεις ΕΝΑΝΤΙΑ και ΜΕ.Ρ.Α

ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ!
ΜΕ ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ, ΤΗΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ, ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ

* ΟΛΟΙ-ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 8 - 12 ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ 6ΜΜ!
* ΠΑΡΤΕ ΜΕΡΟΣ ΜΑΖΙΚΑ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΕΤΑΡΤΗ 10 ΔΕΚΕΜΒΡΗ, ΜΟΥΣΕΙΟ - ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 10ΠΜ!
* ΝΑ ΚΗΡΥΧΘΕΙ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΚΗΔΕΙΑΣ!

Οι οργανώσεις της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς που υπογράφουμε το κείμενο αυτό καταγγέλλουμε την εν ψυχρώ δολοφονία του 16χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου από αστυνομικούς «ειδικούς φρουρούς» το Σάββατο 6 Δεκέμβρη το βράδυ. Χαιρετίζουμε τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις καταδίκης της κυβέρνησης των δολοφόνων σε όλη την Ελλάδα.

Για μας πίσω από αυτή την ενέργεια δεν βρίσκεται ο «υπερβάλλων ζήλος» ή η «απώλεια ψυχραιμίας» και η «λειψή εκπαίδευση» ενός αστυνομικού αλλά, η συνολικά άγρια και αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ. Η πολιτική που ενισχύει τις δυνάμεις καταστολής και νομιμοποιεί τη χρήση πυροβόλων όπλων κατά διαδηλωτών την ίδια στιγμή που ιδιωτικοποιεί την Ολυμπιακή και τα λιμάνια, σαρώνει την κοινωνική ασφάλιση και επιτίθεται με ιδιαίτερη σκληρότητα ενάντια στη νέα γενιά. Είναι η πολιτική της ζαρντινιέρας, των απαγωγών των Πακιστανών, των υποκλοπών, των ρατσιστικών επιθέσεων που κοστίζουν τις ζωές προσφύγων που ζητάνε άσυλο και μια καλύτερη ζωή.

Η πολιτική που ψηφίζει αλλεπάλληλους «τρομονόμους» και υλοποιεί κάθε μέτρο της ΕΕ κατά των δημοκρατικών δικαιωμάτων και των μεταναστών την ίδια στιγμή που ψηφίζει το νόμο πλαίσιο, επιτρέπει τα ιδιωτικά ΑΕΙ, εξαπολύει αλλεπάλληλες επιθέσει ς λιτότητας και φορολογικής λεηλασίας.

Μέσα στην κρίση αυτή η κυβέρνηση από την μια προσφέρει δισεκατομμύρια στους τραπεζίτες και από την άλλη ψάχνει για αποδιοπομπαίους τράγους πότε στους νέους στα Εξάρχεια και πότε στους μετανάστες του Αγ. Παντελεήμονα και της Πάτρας. Οι αντιδράσεις της κυβέρνησης απέναντι στην αποτρόπαιη δολοφονία συνεχίζουν την ίδια πολιτική καταστολής. Το χαρακτηριστικό τους ήταν η πρωτοφανής σε έκταση, σκληρότητα και προκλητικότητα επίθεση των ΜΑΤ και της αστυνομίας κατά του «εχθρού λαού και της νεολαίας» που λίγες ώρες μετά το τραγικό γεγονός και την Κυριακή το μεσημέρι αντέδρασαν με μαζικές και δυναμικές κινητοποιήσεις, Τούτη η στάση της κυβέρνησης, σε συνδυασμό με την ουσιαστικά συναινετική προς την κυβέρνηση στάση του ΠΑΣΟΚ, είναι ένα σαφές μήνυμα για την επόμενη περίοδο: Ένα μήνυμα ότι είναι αποφασισμένοι να περάσουν διά πυρός και σιδήρου -ισοπεδώνοντας με τη μπότα της καταστολής τις όποιες αντιστάσεις - την πολιτική τους για το ξεπέρασμα της κρίσης, την πολιτική της πρωτοφανούς λιτότητας και των μέτρων τύπου Μίχαλου, των ελεύθερων αγορών και των ιδιωτικοποιήσεων, της θυσίας των λαϊκών και νεολαιίστικων αναγκών στο βωμό του κέρδους και των Συμφώνων Σταθερότητας της ΕΕ. Τούτη η συνείδηση, τόσο για το χτες όσο και για το αύριο της αντιλαϊκής-αυταρχικής εκστρατείας που προωθούν κυβέρνηση της ΝΔ-κεφάλαιο-ΕΕ, τροφοδοτεί της οργή και την αγανάκτηση των εργαζομένων, της νεολαίας, των αγροτών απέναντι στην πολιτική τους.

Γι’ αυτό και χιλιάδες εργαζομένων και νέων –μαζί τους και οι οργανώσεις μας- έδωσαν αγωνιστική μαχητική απάντηση στη στυγερή δολοφονία από το Σάββατο το βράδυ ήδη, με όρους μαζικούς και συλλογικούς.

Γι’ αυτό και η αντίδραση στη δολοφονία του Αλέξη μπορεί και πρέπει να γιγαντωθεί και να συναντηθεί με τα μπλόκα των αγροτών, τις κινητοποιήσεις των φοιτητών, τους αγώνες των εργαζομένων για να μη φορτωθούν στις πλάτες τους τα βάρη της κρίσης. Σε τέτοιες στιγμές δεν έχει θέση η αδράνεια, ούτε μόνο το ξέσπασμα της οργής, αλλά ο συλλογικός, επίμονος και μεθοδευμένος, μαζικός και μαχητικός αγώνας σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε σχολή, σε κάθε σχολείο, σε κάθε γειτονιά. Για να μετατρέψουμε κάθε κοινωνικό χώρο σε εστία αντίστασης και αγώνα, που θα συμβάλει σε ένα πλατύ, παρατεταμένο μέτωπο ανατροπής της κυβέρνησης και της πολιτικής της. Με πρώτο βήμα τη μαζική συμμετοχή στις διαδηλώσεις κατά της δολοφονίας και στην Πανεργατική απεργία της Τετάρτης

* Κάτω η κυβέρνηση των δολοφόνων της ΝΔ και η πολιτική της.
* Να πληρώσει για την κρίση το κεφάλαιο και όχι οι εργαζόμενοι και οι νέοι
* Κλιμάκωση των αγώνων για τα κοινωνικά, εργασιακά, μορφωτικά, πολιτικά δικαιώματα των εργαζόμενων και της νεολαίας
* Να παραιτηθούν τώρα οι Παυλόπουλος-Χηνοφώτης , άμεση παραδειγματική τιμωρία των ενόχων
* Άμεσος αφοπλισμός της αστυνομίας, έξω οι δυνάμεις καταστολής από τις διαδηλώσεις και το κέντρο της Αθήνας, διάλυση τώρα των ΜΑΤ και των Ειδικών Δυνάμεων.
* Να απελευθερωθούν όλοι οι συλληφθέντες.
* Να καταργηθούν όλοι οι τρομονόμοι και το αυταρχικό νομικό πλαίσιο.

ΜΕΡΑ ΛΕΣΒΟΥ - ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ - ΔΕΝ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ

2008-10-20T18:02:00.000+03:00

Ο καπιταλισμός είναι πια γυμνός! Ο μονόδρομος της «ελεύθερης αγοράς» και της ιδιωτικοποίησης – εμπορευματοποίησης των πάντων οδήγησε στην μεγαλύτερη καπιταλιστική κρίση των τελευταίων δεκαετιών. Τίποτα δεν θα είναι ίδιο από δω και πέρα. Η κρίση του 21ου αιώνα κτυπά τον ανεπτυγμένο καπιταλισμό στην καρδιά του, καταρχήν την «υπερδύναμη» των ΗΠΑ, ενώ εισβάλλει πλέον και στην ΕΕ, δείχνοντας ότι η περιβόητη προστασία της ΟΝΕ αφορά μόνο τα κέρδη των τραπεζών και του κεφαλαίου και όχι το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων. Η κρίση που ξεκίνησε από το χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν είναι γέννημα των «παρασιτικών» και «άπληστων» τμημάτων του καπιταλισμού, ούτε μόνο του νεοφιλελευθερισμού. Είναι αποτέλεσμα της μεγαλύτερης παρά ποτέ εκμετάλλευσης των εργαζομένων (που συσσώρευσε ένα προκλητικό πλούτο), της αχαλίνωτης κερδοφορίας, της ασυδοσίας της αγοράς, της γιγάντωσης τραπεζών και χρηματιστηρίων, όλων των αντιδραστικών αλλαγών που εφάρμοσαν τα τελευταία 20 χρόνια νεοφιλελεύθερες, σοσιαλδημοκρατικές και κεντροαριστερές κυβερνήσεις. Είναι, τελικά, κρίση του ίδιου του καπιταλισμού, των μηχανισμών και των αξιών του και όλα δείχνουν ότι θα οδηγήσει σε μια μακρόσυρτη ύφεση, η οποία θα πλήξει ιδιαίτερα έντονα και την Ελλάδα.

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΔΙΟΡΘΩΣΗ – ΑΛΛΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗ!

Η παρέμβαση των κυβερνήσεων, των ΗΠΑ και της ΕΕ, για την χαλιναγώγηση της αποτελούν προκλητική ληστεία τεράστιων δημόσιων κονδυλίων που πληρώνει η εργατική τάξη. Όταν οι εργαζόμενοι ζητούν αυξήσεις και ασφάλιση, δωρεάν και ποιοτικές παιδεία, υγεία και κοινωνικές υποδομές, τότε δεν υπάρχουν λεφτά. Όταν πρόκειται να σωθούν οι τράπεζες, οι σύγχρονοι τοκογλύφοι, τότε ανοίγουν τα θησαυροφυλάκια του κλεμμένου από τους παραγωγούς του πλούτου. Από κοντά και η κυβέρνηση της ΝΔ, που αφού έδωσε τσάμπα 260 ακίνητα του ελληνικού δημοσίου στους παπα-τραπεζίτες του Βατοπεδίου και προσπαθεί να πουλήσει κοψοχρονιάς την Ολυμπιακή, έρχεται τώρα να δώσει 28 δις. ευρώ, πάνω από το 10% του ΑΕΠ(!), στις δήθεν κραταιές ελληνικές τράπεζες. Γι’ αυτό και ο προϋπολογισμός – σφαγείο των εργατικών αναγκών προβλέπει νέα αύξηση της φορολογικής αφαίμαξης των εργαζομένων, μηδενικές ουσιαστικά αυξήσεις και συρρίκνωση των κοινωνικών δαπανών, ενώ το Ταμείο για τη φτώχεια έμεινε πάμφτωχο με μόλις 100 εκατ. ευρώ. Μόνο της όπλο η καλλιέργεια φόβου για την κρίση στους εργαζόμενους και η εμφάνιση του Καραμανλή ως «προστάτη». Φτάνουν πια οι «νταβατζήδες». Η κυβέρνηση της ΝΔ είναι απειλή για τους εργαζόμενους και το λαό και πρέπει να πέσει.

Δεν αποτελεί διέξοδο το αστικά μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ, που ψελλίζει κάποια αναιμικά λόγια ανακούφισης, τη στιγμή που κραυγάζει ότι δεν αμφισβητεί το σύστημα, την ΟΝΕ-ΕΕ, την κυριαρχία των τραπεζών, ενώ τα στελέχη του σπεύδουν να διαφοροποιηθούν από την «σοσιαλμανία» και την τάση των κρατικοποιήσεων.

Εντυπωσιακή είναι η στρατηγική αδυναμία κατανόησης της κρίσης και παρέμβασης της παλιάς στάσιμης και διαχειριστικής Αριστεράς. Δεν χαράζει ανατρεπτική αντικαπιταλιστική πολιτική και (γι αυτό) δεν μπορεί να αναχαιτίσει την διαρκή κυβερνητική αντεργατική λαίλαπα, παρά την αύξηση της εκλογικής της δύναμης.

Καθώς η δυνατότητα συνολικής αμφισβήτησης του καπιταλισμού έχει τεθεί επί τάπητος, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ περιορίζεται στην κριτική του νεοφιλελευθερισμού και προτείνει την ενίσχυση της «κοινωνικής συνοχής» (στα πλαίσια του συστήματος) και μια νέα «ρύθμιση»! Αρνείται το μέτωπο κατά της ΕΕ και «παραμυθιάζεται» (και «παραμυθιάζει») με προτάσεις για ένα άλλο φιλολαϊκό Σύμφωνο Σταθερότητας, μια φιλεργατική ΕΕ! Μπορεί να αρνείται για την ώρα τη συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ (αν και διατυπώνονται σημεία πιθανής συμφωνίας), αλλά κάνει σοσιαλδημοκρατικό τον δικό του λόγο. Παραμένει στην συγκυβέρνηση με την ΠΑΣΚΕ σε ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, αρνούμενος να συμβάλλει σε ένα νικηφόρο ανεξάρτητο εργατικό συντονισμό.

Το ΚΚΕ αντιμετωπίζει την κρίση σαν μια συνηθισμένη κυκλική κρίση του καπιταλισμού, αρνούμενο την ιστορική της σημασία, για να μην διαταράξει την επιμονή του στην ίδια ηττημένη τελικά τακτική και στρατηγική, της λαϊκής εξουσίας και οικονομίας (χωρίς επανάσταση!), του σοσιαλισμού «που γνωρίσαμε», και του κόμματος «που ξέρουμε». Αρνείται στην πράξη την συγκρότηση μιας μαχητικής εργατικής αντιπολίτευσης, την οργάνωση ενωτικών και νικηφόρων αγώνων, προτείνοντας ουσιαστικά συσπείρωση γύρω από το ΠΑΜΕ και τον εαυτό του.

Στις συνθήκες αυτές, γίνεται πιο επείγον και πιο αναγκαίο, να αντισταθούμε, να πάρουμε την υπόθεση της ζωής στα χέρια μας. Καμιά εκλογική αναμονή, τώρα στους δρόμους του αγώνα. Να ανατρέψουμε την κλιμακούμενη αντεργατική επίθεση, να πληρώσουν την κρίση οι υπεύθυνοι και το σύστημα τους, να καταφέρουμε καίρια πλήγματα στην πολιτική ΝΔ – ΠΑΣΟΚ - ΕΕ, στο ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα που απειλεί την ύπαρξη και το μέλλον μας. Για τον κλονισμό της αστικής κυριαρχίας, για την αντικαπιταλιστική επανάσταση.

Με όλες μας τις δυνάμεις:

· Για ένα ισχυρό κοινωνικό πολιτικό κίνημα αριστερής εργατικής αντιπολίτευσης, συνολικής αναμέτρησης και ανατροπής «από τα κάτω και από αριστερά» της αντιλαϊκής πολιτικής, της κυβέρνησης της ΝΔ και του αντιλαϊκού δικομματισμού. Σε ριζική αντίθεση με κάθε είδους κεντροδεξιές, κεντροαριστερές ή κυβερνήσεις ευρύτερης συναίνεσης που επεξεργάζονται τα αστικά επιτελεία.

· Για ένα νέο εργατικό κίνημα, αναγκαίο όρο για συλλογικό αγώνα απέναντι στην κρίση και τους διαχειριστές της, για την ήττα και την ανατροπή της διαρκούς αντεργατικής, τρομοκρατικής και πολεμικής εκστρατείας του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων του, για τον κλονισμό της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Οι ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, με τις προδοτικές συμφωνίες και την υποταγή στα κυρίαρχα δόγματα του κεφαλαίου, ούτε θέλουν ούτε μπορούν. Αγώνες με αιτήματα που αντιστοιχούν στο συνολικό πλούτο και τις εκρηκτικές δυνατότητες της νέας εποχής. Κίνημα με όλες τις αποφάσεις στις γενικές συνελεύσεις! Για να περάσουμε από τους μεμονωμένους αγώνες σε μια νέα ταξική ενότητα, σε ένα συνολικό μέτωπο εργασίας - παιδείας – δημοκρατίας.

· Μια άλλη Αριστερά είναι περισσότερο παρά ποτέ αναγκαία σήμερα που το ιστορικό αδιέξοδο του καπιταλισμού έρχεται στο προσκήνιο! Μια Αριστερά, που θα είναι σε θέση να καταχτά τη «φέτα το ψωμί» γιατί θα διεκδικεί ολόκληρο το «καρβέλι». Που θα συνδέει τον άμεσο αγώνα με το στρατηγικό στόχο της ανατροπής του συστήματος της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και καταπίεσης, για την εργατική εξουσία και δημοκρατία, για την κομμουνιστική απελευθέρωση. Μια Αριστερά της ανατρεπτικής πράξης και της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης. Σήμερα απαιτούνται βήματα στέρεης ενότητας των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, στη βάση του αναγκαίου περιεχομένου και στο δρόμο του ελπιδοφόρου επαναστατικού μετώπου - πόλου. Μόνο μια τέτοια Αριστερά μπορεί να συμπαρασύρει σε μια κοινή ενωτική δράση και την παλιά διχασμένη Αριστερά.

Στο νέο αιώνα της ελπίδας και της βαρβαρότητας αποκαλύπτεται ότι ο καπιταλισμός δεν είναι η τελευταία και αιώνια οργάνωση της κοινωνίας

Αντί να επαναρυθμίσουμε τον καπιταλισμό, να ανασυστήσουμε την εργατική επαναστατική πολιτική, να αναγεννήσουμε τον κομμουνισμό της εποχής μας.

· Φτάνει πια με τους ολιγάρχες του πλούτου και τις κυβερνήσεις τους που χρόνια τώρα ξεζουμίζουν τους εργαζόμενους και ζητάνε σήμερα και τα ρέστα! Δεν πληρώνουμε ούτε ένα ευρώ για την κρίση του συστήματος τους. Κάθε ευρώ στο κεφάλαιο σημαίνει χίλιοι εργάτες ακόμα φτωχότεροι!

· Να μοιραστούν στους εργαζόμενους τα κέρδη τους και όχι οι ζημιές τους. Σε μισθούς και σε συντάξεις όλα τα λεφτά να πάνε και όχι στο κεφάλαιο και τις τράπεζες που το αίμα μας ρουφάνε.

· Διεκδικούμε πίσω όλο τον κλεμμένο πλούτο, τους κλεμμένους τόσα χρόνια μισθούς και συντάξεις - 1.400 ευρώ κατώτερος μισθός για όλους, τώρα!

· Απελευθέρωση των ομήρων – εργαζομένων από τη σύγχρονη Βαστίλη των δανείων, των πιστωτικών καρτών και των τραπεζών. Να σβηστούν όλα τα χρέη των εργαζομένων για αγορά πρώτης κατοικίας.

· Κανένα ευρώ των ταμείων μας στα χρηματιστήρια και στον καπιταλιστικό τζόγο!

· Κάτω η κυβέρνηση της ΝΔ, στα σκουπίδια ο προϋπολογισμός της αρπαχτής, ανατροπή της πολιτικής των μεταρρυθμίσεων, ιδιωτικοποιήσεων και της δικτατορίας της αγοράς.

· Να σπάσει το αντιλαϊκό Σύμφωνο Σταθερότητας, απειθαρχία στην ΟΝΕ – ΕΕ, αντικαπιταλιστική αποδέσμευση από την ΕΕ, για μια άλλη εργατική διεθνοποίηση.

· Να ανατρέψουμε τα μέτρα και το καθεστώς του εργασιακού μεσαίωνα κυβέρνησης – κεφαλαίου - ΕΕ!

Με την Αριστερά των νικηφόρων αγώνων και της επαναστατικής προοπτικής!

Απόφαση του συντονιστικού του ΜΕΡΑ

2008-09-14T21:11:00.000+03:00

Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑ ΚΑΝΟΥΝ ΠΙΟ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΠΑΡΑ ΠΟΤΕ

* ΤΗΝ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΟΥ ΜΕ.Ρ.Α.
* ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Κανείς δεν μπορεί πια να την αρνηθεί, η να την ξορκίσει – η βαθιά δομική κρίση του σύγχρονου καπιταλισμού είναι εδώ. Οι εργαζόμενοι και οι λαοί στον κόσμο και τη χώρα μας, στο στόχαστρο μιας διαρκώς κλιμακούμενης επίθεσης, αναζητούν αγωνιστικές διεξόδους για να υπερασπίσουν τις καταχτήσεις και τις ελευθερίες τους, την ίδια τη ζωή στον πλανήτη που απειλείται από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και την περιβαλλοντική καταστροφή. Βλέπουν να καταρρέουν ο ένας μετά τον άλλο όλοι οι μύθοι της σύγχρονης κοινωνίας της εκμετάλλευσης : για το «τέλος της ιστορίας», για την θαυματουργή «αυτορρύθμιση των αγορών», για την διαρκή «ευημερία και δημοκρατία», που θάφερναν δήθεν μαζί τους η «άϋλη οικονομία» της «μεταβιομηχανικής εποχής» και η περιβόητη «παγκοσμιοποίηση»

ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Η κρίση αυτή που εκδηλώθηκε με το σκάσιμο της «φούσκας» των αμερικάνικων στεγαστικών δανείων και του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Αποτελεί αντίθετα έκφραση της ολοκληρωτικής χρεοκοπίας των «νεοφιλελεύθερων» δογμάτων με τα οποία επιδιώχτηκε η αναχαίτιση της οικονομικής στασιμότητας και της κρίσης της δεκαετίας του 70 όπου είχε οδηγήσει ο «κεϋνσιανισμός» της προηγούμενης περιόδου.

Χαρακτηριστικά αυτής της πολιτικής που με αφετηρία τις ΗΠΑ εφαρμόστηκε σε όλο τον αναπτυγμένο καπιταλισμό ήταν και είναι: η υποταγή των πάντων στην «ελευθερία των αγορών», η συστηματική κατεδάφιση των όποιων στοιχείων «κοινωνικού κράτους», οι διαρκείς φοροαπαλλαγές για το μεγάλο κεφάλαιο στο όνομα της «ανταγωνιστικότητας», η πολύμορφη συμπίεση των εισοδημάτων των εργαζόμενων, η παράταση της εργάσιμης μέρας, η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, η κατεδάφιση των ασφαλιστικών συστημάτων, η μεταφορά βασικών παραγωγικών μονάδων σε χώρες χαμηλότερων μεροκάματων, αλλά και οι τεράστιες στρατιωτικές δαπάνες με την κήρυξη ενός μακρόχρονου «προληπτικού» στην αρχή, «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» στη συνέχεια, για τη διασφάλιση και επέκταση του ελέγχου σε πρώτες ύλες, αγορές και σφαίρες επιρροής για την βίαιη επιβολή της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας και της ηγεμονίας των ΗΠΑ.

Αποτέλεσμα όλων αυτών μια κολοσσιαία αύξηση της εκμετάλλευσης, που εκτίνασσε αρχικά τα κέρδη του πάνω απ’ τα επίπεδα της δεκαετίας του 60, συρρικνώνοντας ταυτόχρονα το μερίδιο της εργασίας στο χαμηλότερο σημείο από το 1947 τόσο στις ΗΠΑ, όσο και διεθνώς με τη σχέση του πλουσιότερου 20% προς το φτωχότερο τμήμα τους πληθυσμού της γης από 1 προς 30 που ήταν το 1960 να ξεπερνάει το 1 προς 80 στα τέλη του 20ου αιώνα.

Παράλληλα το σημερινό συνολικό χρέος των ΗΠΑ λόγω ευνοϊκών για το κεφάλαιο μέτρων, εμπορικών ελλειμμάτων και στρατιωτικών δαπανών, έφτανε στα 65,9 τρις δολάρια ξεπερνώντας το 500% του αμερικάνικου ΑΕΠ.

Οι τεράστιοι όγκοι κεφαλαίου που συγκεντρώνονται, λόγω της εκτίναξης της εκμετάλλευσης, στην σφαίρα της κυκλοφορίας, δημιουργούν μια τρομακτική υπερσυσσώρευση στα χρηματιστήρια, των οποίων η αξία υπολογίζεται σήμερα γύρω στα 400 τρις, δολάρια και είναι μεγαλύτερη κατά 8 φορές απ’ το παγκόσμιο ΑΕΠ. Η μη αποπληρωμή δανείων των ενυπόθηκων δανείων στις ΗΠΑ, έδωσε το έναυσμα για να εκδηλωθούν όλες αυτές οι τρομακτικές αντιθέσεις. Η ‘ελευθερία των αγορών’, η δυνατότητα του χρηματιστικού κεφαλαίου να κινείται ανεμπόδιστα, (πράγμα που, σύμφωνα με την ‘μοναδική σκέψη, θα έφερνε την ‘ορθολογική κατανομή των πόρων’) διάχυσε γρήγορα την κρίση σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο. Τα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια αναζητώντας νέες πηγές κερδοφορίας, σπρώχνουν προς τα νέα δυσθεώρητα ύψη την τιμή του πετρελαίου και των τροφίμων, και απειλούν σήμερα με μια γενικευμένη ύφεση τον αναπτυγμένο καπιταλισμό αλλά και με το θάνατο απ’ την πείνα τους λαούς του τρίτου κόσμου.

Ταυτόχρονα, η παρούσα κρίση δεν είναι μόνο οικονομική. Δεν πηγάζει, απλά και μόνο από τις αντιφάσεις του καπιταλισμού στην ‘οικονομία’. Το κεφάλαιο μετατρέποντας, εκτός από τον άνθρωπο, και τον χώρο και την φύση σε προϊόν εκμετάλλευσης. Η πολύπλευρη περιβαλλοντική καταστροφή, η σπάνη των πρώτων υλών, (έλλειψη νερού, η καταστροφή του εδάφους κλπ), η κρίση των πόλεων, δεν συμβάλλουν απλά στην άνοδο ‘άνοδο των τιμών’, αλλά απειλούν όλο και πιο γοργά όλους τους όρους αναπαραγωγής μιας πολιτισμένης κοινωνίας.

Σ’ αυτό το πλαίσιο ο ιμπεριαλιστικός συνασπισμός των χωρών της Ε.Ε με τη συνθήκη του Μάαστριχτ, το Σύμφωνο Σταθερότητας, την ΟΝΕ και το ευρώ προσπαθεί να απαλλαγεί από τα τελευταία υπολείμματα του «ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου» που είχε επιβάλλει το ισχυρό εργατικό κίνημα της Ευρώπης, προχωρώντας σε ένα νέο γύρο σκληρών αντιλαϊκών μέτρων, με την ιδιωτικοποίηση - κατεδάφιση των κοινωνικών υπηρεσιών, πλήρης αμερικανοποίηση – ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων. Η επίθεση αυτή κλιμακώνεται σήμερα στο πεδίο της εργασίας και της οικονομίας με τη «στρατηγική της Λισαβόνας», στο πολιτικό – θεσμικό με τους αλλεπάλληλους ευρωτρομονόμους, και το Σένγκεν, αναπτύσσεται παραπέρα με την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ) και τον ευρωστρατό, με τον Κοινό Ευρωπαϊκό Χώρο και την Μπολόνια για την ολοκληρωτική παράδοση της εκπαίδευσης στις επιδιώξεις των επιχειρήσεων, με τα διάφορα κύματα της ΚΑΠ που οδηγούν στο ξεκλήρισμα της φτωχομεσαίας αγροτιάς και οξύνουν διάφορες πλευρές του διατροφικού ζητήματος, με την πολιτική των διευρύνσεων και της υποταγής των πιο αδύνατων οικονομικά περιοχών της Ευρώπης από τα ισχυρά ιμπεριαλιστικά κέντρα.

Τα μέτρα αυτά όχι μόνο δεν θωράκισαν την ΕΕ αλλά αντίθετα άνοιξαν το δρόμο για να συρθεί και αυτή στη δίνη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.

Τα παραπάνω κάνουν όλο και πιο κατανοητή την αλήθεια ότι αυτή η Ευρώπη του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου δεν διορθώνεται αλλά ανατρέπεται, μέσα απ’ τους αγώνες για διεκδίκηση και διεύρυνση κατακτήσεων και δικαιωμάτων, για να μην εφαρμοστούν οι βασικές οδηγίες και επιλογές της ΕΕ, μέχρι την οριστική ρήξη και αποδέσμευση απ’ αυτήν, στην προοπτική κοινών διεθνιστικών αγώνων των λαών για τη διάλυσή της και για μιας άλλη σοσιαλιστική διεθνοποίηση ενοποίηση στην περιοχή μας στην Ευρώπη και σ’ όλο τον κόσμο.

Ταυτόχρονα παρά τις αποτυχίες και τις ήττες τους σε διάφορα σημεία του πλανήτη από το Ιράκ και το Αφγανιστάν, μέχρι τη Λ. Αμερική και την Ασία οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις με επίκεφαλής τις ΗΠΑ, σχεδιάζουν και πάλι πολεμικές τυχοδιωκτικές περιπέτειες. Με την ανακατανομή σφαιρών επιρροής, την επαναχάραξη των συνόρων, την καλλιέργεια του εθνικισμού και τη δημιουργία προτεκτοράτων στα Βαλκάνια. Με τα σχέδια ενός νέου πολέμου κατά του Ιράν που θα μπορούσε να σημάνει τον όλεθρο για όλη τη Μ. Ανατολή και την περιοχή της Αν. Μεσογείου με ανυπολόγιστες στρατιωτικοπολιτικές και οικονομικές συνέπειες για όλο τον πλανήτη. Ακόμα περισσότερο σήμερα μετά την επίθεση του αμερικανόδουλου καθεστώτος Σακασβίλι της Γεωργίας, κατά της Οσετίας και την ανταπάντηση της Ρωσίας με την εισβολή της στη Γεωργία και τα σχέδια απόσχισης της Οσετίας και της Αμπχαζίας, ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός επεκτείνεται πέρα από τις περιφερειακές αναμετρήσεις και τείνει να πάρει ένα κεντρικό χαρακτήρα αναμέτρησης ανάμεσα στη Ρωσία και τις ΗΠΑ, με αντικείμενο τον έλεγχο των δρόμων του πετρελαίου, την επιρροή στην Ευρώπη. την ηγεμονία σε ολόκληρη την περιοχή. Αυτούς τους στόχους εξυπηρετεί η εγκατάσταση της αντι - πυραυλικής τους Ασπίδας ενάντια στη θέληση των λαών της Κεντρικής Ευρώπης καθώς και η οξυνόμενη αντιπαράθεση ανάμεσα στον αμερικάνικο και το ρώσικο πολεμικό στόλο στη Μαύρη Θάλασσα. Για όλους αυτούς τους λόγους γίνεται σήμερα πιο αναγκαία παρά ποτέ η αξιοποίηση της αντιφατικής αλλά πραγματικής ανάπτυξης των κινημάτων, η καταγγελία του εθνικισμού αλλά και η πάλη κατά της παραβίασης των δικαιωμάτων των λαών, η κλιμάκωση των αντιιμπεριαλιστικών αγώνων και η καταγγελία των φιλοπόλεμων ενεργειών των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, η διεθνιστική αλληλεγγύη των λαών.

Η παταγώδης διάψευση της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής, οι εντεινόμενες εργατικές αντιστάσεις και τα κοινωνικά ξεσπάσματα σε μια σειρά ευρωπαϊκές χώρες (χαρακτηριστικά το ΟΧΙ των λαών της Γαλλίας και της Ολλανδίας στο Ευρωσύνταγμα, και η απόρριψη της αντιδραστικής Ευρωσυνθήκης απ’ το λαό της Ιρλανδίας), δείχνουν να ξεπερνιέται σταδιακά το μούδιασμα και ο αποπροσανατολισμός που είχαν προκαλέσει ο εκφυλισμός του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και οι θριαμβολογίες για το «τέλος της ιστορίας». Οι εργαζόμενοι αναζητούν και πάλι την ταξική και αγωνιστική τους ενότητα για την απόκρουση των επιθέσεων του κεφαλαίου. Η σύγκλιση δεξιάς και σοσιαλδημοκρατίας γύρω απ’ την ίδια αντεργατική κατεύθυνση, προκαλεί φαινόμενα αστάθειας στο πολιτικό σκηνικό όλο και περισσότερων χωρών.

Πλάι στα φαινόμενα οικονομικής κρίσης προστίθεται η πολιτική απαξίωση, η αποστοίχιση και τα φαινόμενα κρίσης των πολιτικών συστημάτων.

Συμπερασματικά, η σημερινή κρίση, που ακόμα δεν μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια το βάθος και η διάρκειά της, δεν οφείλεται σε κάποια δήθεν «υπερθέρμανση» της οικονομίας η στην αδυναμία παραγωγής κοινωνικών αγαθών αλλά στην τρομακτική αύξηση της εκμετάλλευσης, στην αναδιανομή του πλούτου σε όφελος του κεφαλαίου και σε βάρος της εργασίας, που οδηγεί στην αδυναμία ικανοποίησης στοιχειωδών κοινωνικών αναγκών. Η σύγχρονη φτώχεια δεν είναι παρά η άλλη όψη του πλούτου που ξεχειλίζει.Μια κρίση που ξαναφέρνει στο προσκήνιο ως άμεση ζωτική ανάγκη την ταξική και επαναστατική ανασυγκρότηση των εργατικών και λαϊκών κινημάτων για την υπεράσπιση και διεύρυνση δικαιωμάτων και κατακτήσεων. Μια κοινωνική επιδημία που μπορεί να αναχαιτιστεί οριστικά μόνο με την απόκρουση και συντριβή των ιμπεριαλιστικών επιθέσεων για την καταλήστευση των λαών. Με την ανατροπή της κυριαρχίας του κεφαλαίου, με την εργατική εξουσία και την κοινωνική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής.

ΒΑΘΑΙΝΟΥΝ Η ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Σε πρόσφατες δηλώσεις του ο υπουργός Οικονομίας Αλογοσκούφης αναγκάζονταν να αναγνωρίσει ότι «έχουν δυσκολέψει τα πράγματα» και ομολογούσε για πρώτη φορά ότι δεν θα είναι μάλλον δυνατή η «πιστή υλοποίηση» του προϋπολογισμού του 2008, αυτού δηλαδή για χάρη του οποίου έγιναν και οι πρόωρες εκλογές του περσινού Σεπτέμβρη. Τις δυσκολίες τις απέδιδε αποκλειστικά στις διεθνείς αρνητικές εξελίξεις αποσιωπώντας φυσικά τις επιπτώσεις απ την πολιτική της Ν.Δ, που εφάρμοζε τυφλά όλα τα νεοφιλελεύθερα δόγματα: με τη μείωση της φορολογίας του κεφαλαίου από το 35% στο 25%, με την αύξηση των έμμεσων φόρων και της φορομπηξίας για το φτωχό λαό, με την μείωση του μεριδίου της εργασίας στο ΑΕΠ από το 58% την περίοδο 81-85 στο 44% την περίοδο 2004- 2006. Τα αλλεπάλληλα πακέτα ιδιωτικοποιήσεων κερδοφόρων επιχειρήσεων του δημοσίου σε ξένες πολυεθνικές που στερούν σημαντικά εισοδήματα απ’ τα δημόσια ταμεία, η γενναιόδωρη επιδότηση βιομηχανιών που κλείνουν για να μεταφέρουν τις εργασίες τους στα Βαλκάνια με τους ακόμα χαμηλότερους μισθούς, το ξεκλήρισμα της φτωχομεσαίας αγροτιάς που απ’ το 17.5% του ενεργού πληθυσμού μειώνονταν στο 10% με τη νέα ΚΑΠ μέσα σε μια δεκαετία, η συγκρότηση των κάθε είδους καρτέλ για την υπερεκμετάλλευση του κόσμου της εργασία με την εκτίναξη της ακρίβειας, η εκρηκτική ανάπτυξη των κερδών του τραπεζιτικού κεφαλαίου μέσα απ’ την καταλήστευση του λαού, με τον μονόπλευρο προσανατολισμό προς το τζόγο και το εύκολο κέρδος όλα αυτά μαζί είναι που έχουν δημιουργήσει τη «φούσκα» του σύγχρονου ελληνικού καπιταλισμού. Να λοιπόν που οφείλεται η κατά 40% πτώση του χρηματιστηρίου απ’ τις αρχές του χρόνου, η κάθετη πτώση της παραγωγής στις κατασκευές και τη βιομηχανία, η εξοντωτική για τους εργαζόμενους εκτίναξη της ακρίβειας πολύ πάνω από το επίσημο 5% που κι’ αυτό αποτελεί τον υψηλότερο πληθωρισμό εδώ και πάνω από μια δεκαετία, τα τεράστια εμπορικά ελλείμματα και η ανεξέλεγκτη πορεία του δημόσιου χρέους και ο κίνδυνος για ένα νέο «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» που επιχειρεί όπως - όπως να αποφύγει σήμερα η Κυβέρνηση με τη νέα φορο - ληστρική επίθεσή της. Κοντά σε όλα αυτά η αντιδραστική μεταρρύθμιση στο κράτος, η παραπέρα εκμετάλλευση της φύσης και η περιβαλλοντική καταστροφή, η αντιεκπαιδευτική πολιτική, η επικύρωση της νέας ευρωσυνθήκης της αγοράς και του αυταρχισμού. Ένα κύμα φτώχιας και ανασφάλειας, οικονομικής, κοινωνικής, πολιτισμικής εξαπλώνεται στην κοινωνία.

Η ΑΝΑΔΙΑΤΑΞΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

Η εντεινόμενη κοινωνική και πολιτική ρευστότητα, οι αγωνιστικές αναζητήσεις των εργαζόμενων και της νεολαίας, έχουν εντείνει την αποστοίχιση πλατιών λαϊκών στρωμάτων από τον αστικό δικομματισμό. Τα δύο κυρίαρχα αστικά κόμματα αναζητούν μεγαλύτερες ή μικρότερες αναπροσαρμογές της πολιτική τους, στην ίδια, όμως πάντα αντιλαϊκή κατεύθυνση. Ταυτόχρονα εντείνονται προς όλες τις κατευθύνσεις οι αναζητήσεις για εναλλακτικές λύσεις στα πλαίσια του συστήματος.

Η κυβέρνηση της Ν.Δ, μειοψηφία μέσα στο λαό και με μια αδύνατη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, επιχειρεί όλο και περισσότερο τη φυγή ‘προς τα μπρος και τα δεξιά’. Κλιμακώνει χωρίς προηγούμενο τις αντιλαϊκές επιθέσεις της στην προσπάθειά της να δείξει ότι αυτή αποτελεί τον βασικό εγγυητή της ιδεολογίας του «ευρωμονόδρομου», των συμφερόντων του ιμπεριαλισμού, της ΕΕ και του κεφαλαίου στην Ελλάδα.

Κλιμακώνει την συμμετοχή της στους ιμπεριαλιστικούς τυχοδιωκτισμούς στην περιοχή, (με τελευταίο παράδειγμα τα κοινά γυμνάσια με το Ισραήλ κατά του Ιράν) και ανασυγκροτεί τον στρατό στην βάση ενός νέου εθνικού στρατιωτικού επιθετικού δόγματος’, καθώς αυτό εξυπηρετεί και την επέκταση του ελληνικού κεφαλαίου στην ‘βαλκανική ενδοχώρα’.

Είναι μια κυβέρνηση που όσο βαθαίνει η κρίση θα γίνεται όλο και πιο επικίνδυνη. Μια κυβέρνηση που πρέπει να ανατραπεί, πρέπει να φύγει.

Η κρίση φυσιογνωμία του ΠΑΣΟΚ έχει στρατηγικά χαρακτηριστικά και αποτελεί βασικό συστατικό της κρίσης του αστικού δικομματισμού. Είναι αποτέλεσμα της οργανικής του διασύνδεσης και αφομοίωσης με τους μηχανισμούς του κράτους και του κεφαλαίου και αποτελεί συνέπεια της εξ’ ίσου αντιλαϊκής πολιτικής που άσκησε όσο κατείχε την κυβερνητική εξουσία. Συνδέεται με την βαθύτερη νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη και αναξιοπιστία της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας γενικά. Η προσέγγιση με τις αριστερές αναζητήσεις της λαϊκής του βάσης δεν μπορεί να γίνει με εκπτώσεις στην κριτική απέναντί του και με τον εξωραϊσμό του ως «δημοκρατική δύναμη», αλλά με το βάθαιμα της αποκάλυψης του ενσωματωμένου στις γενικότερες επιδιώξεις του κεφαλαίου χαρακτήρα του και με την αντιπαράθεση της ταξικής και αγωνιστικής διεξόδου για την εργατική τάξη και το λαό.

Ο ΛΑ.Ο.Σ. με το λαϊκισμό και τις «κορώνες» του κατά της «παγκοσμιοποίησης» προσπαθεί να εμφανίσει με νέο κουστούμι τον ακροδεξιό φασιστοειδή ρατσισμό, εθνικισμό και αντικομμουνισμό που τον χαρακτηρίζουν. Την ίδια ώρα υπερασπίζεται την ΕΕ και τα πιο αντιδραστκά χαρακτηριστικά της καθώς και τις κρίσιμες αντιλαϊκές οδηγίες της. Ενώ καταγγέλλει πλευρές της κυβερνητικής πολιτικής συχνά συμπεριφέρεται ως «πολιτικός μπράβος» της κυβέρνησης επιδιώκοντας να γίνει το ακροδεξιό δεκανίκι της, ακόμα και κυβερνητικό, σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας.

Οπωσδήποτε, όμως, το πιο ουσιαστικό στοιχείο της περιόδου για τις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής αριστεράς είναι το μεγάλο ρεύμα της αποστοίχισης από τον αστικό δικομματισμό, και αναζήτησης προς τα αριστερά.

Το ρεύμα αυτό είναι βέβαια περισσότερο ένα ρεύμα απόρριψης του ΄δικομματισμού’ παρά της αστικής πολιτικής και του καπιταλισμού, διαμαρτυρίας παρά συνειδητής αριστερής επιλογής, κοινοβουλευτικής ανάθεσης παρά αγωνιστικής και πολιτικής ενεργοποίησης και στράτευσης.

Ωστόσο στα πλαίσιά του αναπτύσσεται μια νέα αγωνιστική πρωτοπορία, τόσο νεολαίστικη, όσο και εργατική. Εκφράζεται αυτό στους φοιτητικούς και εργατικούς αγώνες, στις νέες προσπάθειες για συνδικαλιστική οργάνωση ιδιαίτερα στα νέα τμήματα της εργατικής τάξης.

Αυτή η νέα πρωτοπορία:

* είτε θα ηγεμονευτεί από τις νεοσοσιαλδημοκρατικές προτάσεις ενός αντινεοφιλελύθερου μετώπου και ενός‘νέου κοινωνικού συμβολαίου’ (τμήματα του ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ) εντός του συστήματος και την λογική του αντιμονοπωλιακού-αντιιμπεριαλιστικού μετώπου και της κοινοβουλευτικής ανάθεσης του ΚΚΕ
* είτε θα κερδηθεί από τις ιδέες ενός βαθιού αντικαπιταλιστικού προγράμματος σε ρήξη με τους πυλώνες της αστικής πολιτικής, με επαναστατική προοπτική και ενός διαφορετικού, ριζικά ανασυγκροτημένου κινήματος.

Το πρόβλημα σήμερα με την παρέμβαση της αριστεράς, δεν είναι τόσο ότι επιδιώκει άμεσα μια ‘κεντροαριστερή’ κυβερνητική λύση. Το πρόβλημα είναι ότι στο όνομα της μαζικής απεύθυνσης, , χαμηλώνει τις δικές της απαιτήσεις, υποβαθμίζει το πρόγραμμά της από πρόγραμμα πάλης για αντικαπιταλιστικές αλλαγές, σε πρόγραμμα μιας νέας φιλολαϊκής διαχείρισης του καπιταλισμού, με τον ισχυρισμό, ότι έτσι θα συναντήσει, με βάση το επίπεδο συνείδησής τους τις ‘μάζες’ στην μέση του δρόμου. Αλλά, έτσι οικοδομεί μια πολιτική ‘στη μέση του δρόμου’ ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία, ανάμεσα στην πάλη που θίγει το κέρδος, την εκμετάλλευση, την ΕΕ και γενικά τις βάσεις της αστικής πολιτικής και την πάλη για ‘δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις’ αφομοιώσιμες από την κατάσταση. Και τέτοιος δρόμος δεν υπάρχει.

Αυτή την μάχη για την ηγεμονία των αντικαπιταλιστικών αντιλήψεων, θα την δώσουμε όχι ‘από έξω’ και κριτικάροντας, αλλά μέσα από την πρωτοπόρα συμμετοχή με κάθε αγώνα, κάθε διεκδίκηση, κάθε σκίρτημα, όσο ατελές και πρωτόλειο αν είναι.

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ Ή ΤΗΣ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗΣ

Μπροστά στο ανοιχτή αποκάλυψη της κρίσης του συστήματος και των αυθόρμητων αριστερών αναζητήσεων των λαϊκών στρωμάτων, η αριστερά, δεν ανταποκρίνεται, στις ανάγκες του κινήματος και των εργαζόμενων, καθώς με τον έναν ή τον άλλο τρόπο η πολιτική τους κινείται στα πλαίσια του συστήματος.

Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ παρά την φραστική άρνηση μιας ανοιχτής κεντροαριστερής συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ και την προσπάθεια να εμφανίσει μια πιο αριστερό φυσιογνωμία έχει μια πολιτική από την οποία απουσιάζει κάθε νύξη για την ανάγκη να περιοριστεί και να ανατραπεί η παντοκρατορία του κεφαλαίου, κινείται αποκλειστικά στα πλαίσια της ΕΕ, αποφεύγει τη σύγκρουση και την ανατροπή της πολιτικής της. Το νέο «κοινωνικό συμβόλαιο» και η «αριστερή διακυβέρνηση» που προτείνει κινούνται αυστηρά στα πλαίσια του συστήματος, χαρακτηρίζοντας και την προοπτική του ‘δημοκρατικού σοσιαλισμού’.

Μέσα στα κινήματα (ειδικά στο εργατικό κίνημα) κινείται σταθερά στη λογική «συγκυβέρνησης» με την ΠΑΣΚΕ στη ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, και με το ΠΑΣΟΚ στους Δήμους, έπαιξε αρνητικό ρόλο στην τελευταία «γενικού εκλογικού δικαιώματος» σύμφωνα με τον αντιδραστικό Ν. Πλαίσιο χτυπώντας πισώπλατα τις περίοδο του φοιτητικού κινήματος δίνοντας ‘εγγυήσεις υπευθυνότητας’

Τίποτα απ’ όλα αυτά τελικά δεν ξεφεύγει από τις επιδιώξεις μιας ανανεωμένης σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης στη θέση της παλιάς φθαρμένης σοσιαλδημοκρατίας του ΠΑΣΟΚ.. Αυτή η κατεύθυνση ρυμουλκεί προς τα δεξιά και τις υπόλοιπες οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ και όχι το αντίθετο.

Το ΚΚΕ, δεν μπορεί να κρύψει την έλλειψη μιας λαϊκής και εργατικής γραμμής και πραχτικής μέσα στο κίνημα για την ανατροπή της πολιτικής της Κυβέρνησης, της ΕΕ και συνολικά. Στο όνομα των δικομματικών ευθυνών υποβαθμίζει επικίνδυνα το ρόλο της Κυβέρνησης Καραμανλή σαν βασικού οργάνου της επίθεσης. Με την στάση το στο εργατικό και ευρύτερα το λαϊκό κίνημα, υπονομεύει και διασπά την ταξική ενότητα στη βάση των εργαζόμενων, ειδικά τις ανεξάρτητες, αγωνιστικές τάσεις. Αυτό έγινε τόσο στο Ασφαλιστικό όπου έμεινε ως το τέλος στα όρια των προγραμματισμών της ΓΣΕΕ, αλλά και στο φοιτητικό κίνημα, που ιδιαίτερα στην τελευταία περίοδο δεν είχε λογική πάλης για να μην εφαρμοστεί ο νόμος, ενώ παράλληλα με την συνεχή επίθεση στην αριστερή αντικαπιταλιστική πτέρυγα του φοιτητικού κινήματος (που έφτασε ως την προβοκατορολογία) απέσπασε τα εύσημα του υπουργείου και της κυβέρνησης.

Όλη αυτή η λογική της ‘πολιτικής διαμαρτυρίας’ και της ‘αλλαγής των κοινοβουλευτικών συσχετισμών’ αντί του πολιτικού αγώνα των ίδιων των εργαζόμενων για την ανατροπή της αστικής πολιτικής, πηγάζει από την διαχειριστική τελικά πρόταση της «λαϊκής εξουσίας – οικονομίας» στο έδαφος του καπιταλισμού στην προοπτική των χρεοκοπημένων μοντέλων του «υπαρκτού σοσιαλισμού» απ’ τα οποία ποτέ δεν πήρε αυτοκριτικά αποστάσεις.

Απέναντι σε λογικές σαν τις παραπάνω η επαναστατική Αριστερά δεν μπορεί να περιορίζεται σε μια ακόμα περιχαράκωση. Διασφαλίζοντας την αυτονομία και αυτοτέλειά της πρέπει να επιδιώκει την υπέρβαση από ενωτικές ταξικές θέσεις, τόσο της άμεσα διαχειριστικής πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ όσο και της καταστροφικής και δεξιάς περιχαράκωσης του ΚΚΕ. Δεν καταστρέφει τις ελπίδες του κόσμου επαναλαμβάνοντας μίζερα «δεν γίνεται τίποτα». Γιατί όπως πάντα έτσι και τώρα, με τις κατάλληλες επαναστατικές πρωτοβουλίες με το διάλογο και την κοινή δράση σε όλα τα επίπεδα, στο έδαφος και στην υπηρεσία της ανάπτυξης του κινήματος, είναι η ίδια η κοινωνική αναγκαιότητα, η αποφασιστική ανασυγκρότηση μιας νέας εργατικής πρωτοπορίας και η ωρίμανση των διαθέσεων των ίδιων των εργαζόμενων που μπορούν και πρέπει να γυρίσουν σελίδα.

1. ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΡΕΥΜΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ – ΡΗΞΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ – ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Η αντικαπιταλιστική αριστερά θέλει να κινηθεί σε ένα διαφορετικό δρόμο. Να συμβάλλει με όλες τις αναγκαίες πρωτοβουλίες και δυνάμεις για την ανάπτυξη εκείνου του κινήματος που είναι αναγκαίο ώστε να μπει φραγμός στην αντιλαϊκή λαίλαπα που βρίσκεται σε εξέλιξη. Για μια πραγματική αντεπίθεση των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων που θα συμβάλλει στην ριζική αλλαγή των κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών, για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, για την εργατική εξουσία, το άνοιγμα του δρόμου για την κοινωνική απελευθέρωση, το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό.

Σ’ αυτή την κατεύθυνση το ΜΕ.Ρ.Α. αναγνωρίζει σήμερα ως κεντρικό πολιτικό του στόχο την πάλη για την απόκρουση, ήττα και ανατροπή της διεθνούς και διαρκούς αντεργατικής, τρομοκρατικής και πολεμικής εκστρατείας του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, καθώς και των κυβερνήσεων που την προωθούν, για την επίτευξη κατακτήσεων προς όφελος των εργαζομένων, μέσω του διαρκούς πολιτικού αγωνιστικού εκβιασμού του κινήματος και της ανεξάρτητης εργατικής πολιτικής, για να ανατραπούν οι συσχετισμοί σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, από τη σκοπιά της κοινωνικής επανάστασης.

Παλεύει για:

* την ήττα και την ανατροπή της κυβέρνησης Καραμανλή και του προγράμματος των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων το κεφαλαίου.
* την καταδίκη της σοσιαλφιλελεύθερης πολιτικής του ΠΑΣΟΚ, αλλά και των αντιλήψεων που θεωρούν το ΠΑΣΟΚ τμήμα ενός δήθεν ‘δημοκρατικού μετώπου’ και μιας ‘δημοκρατικής αντιπολίτευσης’, ότι η συμμαχία και η πολιτική στήριξη στο ΠΑΣΟΚ μπορεί κατ’οποιοδήποτε τρόπο να γίνει μέσο έκφρασης της ‘αντιδεξιάς δυσαρέσκειας’
* την απόκρουση κάθε είδους ‘κεντροαριστερής κυβερνητικής προοπτικής’, αλλά κυρίως για να νικηθούν μέσα στο κίνημα και την αριστερά, τα νεο-σοσιαλδημοκρατικά σχέδια τμημάτων του ΠΑΣΟΚ και των ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, οι λογικές ότι ένα νέο ‘κοινωνικό συμβόλαιο’ είναι αναγκαίο και δυνατό. Σε αυτήν την βάση παλεύουμε για την ενίσχυση και την ηγεμονία της αντικαπιταλιστικής πλατφόρμας που συγκρούεται με τους πυλώνες της αστικής πολιτικής στην προοπτική της επανάστασης και της άλλης αριστεράς με πλήρη αυτοτέλεια και διάκριση με τα «αντινεοφιλελεύθερα» και «αντιμονοπωλιακά» μέτωπα των ΣΥΝ και ΚΚΕ, με υπέρβαση κάθε τακτικής δορυφοροποίησης απέναντί τους, πράγμα που-εκτός των άλλων- αποτελεί προϋπόθεση και για την αναγκαία ισότιμη κοινή δράση.
* να καταδικαστεί και να απομονωθεί το ρατσιστικό, εθνικιστικό και αντικομμουνιστικό ΛΑΟΣ.

1. Συνολική σύγκρουση με την ΕΕ, με την καπιταλιστική «παγκοσμιοποίηση» και τις καπιταλιστικές ολοκληρώσεις, τους παγκόσμιους οργανισμούς του κεφαλαίου (ΝΑΤΟ, ΠΟΕ, ΔΝΤ κ.τ.λ.)Η Ε.Ε αποτελεί πολιτικό μηχανισμό του κεφαλαίου, των πολυεθνικών και των τραπεζιτών, εχθρική στους λαούς και τα συμφέροντά τους. Δεν μετασχηματίζεται, ούτε μεταλλάσσεται προς όφελος των εργαζομένων.

Παλεύουμε για ανατροπή των πολιτικών της, ανυπακοή και απειθαρχία στις ευρωπαϊκές οδηγίες, (Λισαβόνα, Μπολώνια, Μπόλκενστάιν κλπ), αποχώρηση από τους κατασταλτικούς και στρατιωτικούς μηχανισμούς της,(ευρωστρατός, Σέγκεν), αντικαπιταλιστική αποδέσμευση και διάλυσή της από τη σκοπιά μιας νέας εργατικής διεθνοποίησης στην Ευρώπη και τον κόσμο.

Από αυτές τις θέσεις στεκόμαστε αντίθετα τόσο με τις πρωτοβουλίες και τους μηχανισμούς της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας και του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, όσο και με τις δυνάμεις εκείνες που προωθούν έναν φίλο-ΕΕ «αντιαμερικανισμό». .

1. Συμβολή στην ανάπτυξη ακόμα πιο αποτελεσματικά για την ανάπτυξη της πάλης των εργαζόμενων και την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος, ενάντια στις υποταγμένες γραφειοκρατικές ηγεσίας των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Παλεύουμε για την ριζική ταξική, σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, όσον αφορά το περιεχόμενο, τις μορφές πάλης του και τις δομές οργάνωσής του, την δημιουργία οργάνων πραγματικά στα χέρια των εργατών, τον ανεξάρτητο συντονισμό των πρωτοβάθμιων κυρίως σωματείων. Προωθούμε μια λογική αγωνιστικής ταξικής ενότητας στη βάση των εργαζόμενων, με κάθε αγωνιστική ριζοσπαστική φωνή, με κάθε γνήσιο ταξικό σκίρτημα, με κάθε τάση αμφισβήτησης-ρήξης με την κυρίαρχη πολιτική δημιουργώντας προϋποθέσεις ανατροπής και υπέρβασης του υποταγμένου συνδικαλισμού.

Παράλληλα ενισχύουμε με όλες μας τις δυνάμεις του το φοιτητικό και νεολαιίστικο κίνημα σε στενή σύνδεση με τους αγώνες των εργαζόμενων και με στόχο τη συγκρότηση ενός αγωνιστικού ανατρεπτικού μετώπου για Παιδεία – εργασία Δημοκρατία.

Στηρίζουμε αποφασιστικά όλους τους αγώνες των εργαζόμενων στη γειτονιά για τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, για το περιβάλλον και αναπτύσσει λαϊκούς θεσμούς και πρωτοβουλίες ενάντια στις; κεντρικές κυβερνητικές αποφάσεις αλλά και τους εκφυλισμένους αντιλαϊκού θεσμούς της λεγόμενης «Τοπικής Αυτοδιοίκησης».

1. Προοπτική των σημερινών μας αγώνων είναι η επαναστατική ανατροπή της σημερινής κοινωνίας το άνοιγμα του δρόμου για την εργατική δημοκρατία, τον σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό της εποχής μας. Καθώς τα αδιέξοδα του καπιταλισμού γιγαντώνονται, η φτώχια και η περιβαλλοντική καταστροφή, ο κοινοβουλευτικός ολοκληρωτισμός και οι πόλεμοι, θα γίνεται όλο και πιο φανερό, ότι η λύση τελικά δεν μπορεί να είναι παρά η αντικατάσταση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής από την κοινωνική, του εργοδοτικού δεσποτισμού από τον εργατικό έλεγχο της παραγωγής, του ατομικού-καπιταλιστικού κέρδους από το συλλογικό κοινωνικό όφελος, της αλόγιστης εκμετάλλευσης της φύσης με την αρμονική συμβίωση, των βίαιων καπιταλιστικών-ιμπεριαλιστικών ολοκληρώσεων από την ισότιμη, δημοκρατική και εθελοντική ισότητα των κινημάτων και των λαών.

Αυτή η προοπτική εμπνέει από σήμερα τους δικούς μας αγώνες. Ζει στο σήμερα.

Από αυτές τις θέσεις διαχωριζόμαστε τόσο από την λογική του λεγόμενου ‘δημοκρατικού δρόμου’ του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ που δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας εξωραϊσμένος καπιταλισμός, όσο και την νοσταλγία των αντεργατικών και εκμεταλλευτικών καθεστώτων του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού, που επαναφέρει το ΚΚΕ.

1. Αποφασιστικά βήματα για τη δημιουργία μιας άλλης Αριστεράς, για την προώθηση ενός ανεξάρτητου πόλου της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής Αριστεράς. Πιστεύουμε ότι η ενότητα των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, είναι σήμερα πιο απαραίτητη, αλλά και δυνατή από ποτέ. Μπορεί να εμπνεύσει και να συμβάλλει σε ένα ρεύμα πραγματικής πάλης με ανεξάρτητο αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό, στην αναγέννηση-ανασυγκρότηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος, κινήματος, στην ταξική ενότητα των εργαζόμενων, στην αναγέννηση-‘επανίδρυση’ της σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής προοπτικής.

Θέλουμε την πολιτική συνεργασία των δυνάμεων αυτών σε όλα τα επίπεδα, από την αριστερή πτέρυγα του κινήματος, έως τις οργανώσεις. Ανοιχτή στους χιλιάδες ανεξάρτητους αγωνιστές. Όχι ευκαιριακή και εκλογικίστικη, αλλά ουσιαστική βαθιά και με προοπτική, ιδιαίτερα μπροστά στις σημαντικές πολιτικές, κοινωνικές και εκλογικές μάχες της περιόδου (από τις επερχόμενες Ευρωεκλογές και πιθανόν βουλευτικές, ως τις δημοτικές του 2009 κλπ) ..

ΤΟ ΑΜΕΣΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΛΗΣ ΤΟΥ ΜΕ.Ρ.Α.

- ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΤΑ ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ – ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΓΙΑ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΒΕΛΤΙΩΝΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Για την υπεράσπιση των σύγχρονων κοινωνικών και οικονομικών δικαιωμάτων των εργαζομένων και των νέων ενάντια στην ΟΝΕ και τα προγράμματα σύγκλισης, την πολιτική της Λισσαβόνας και της ΕΕ γενικότερα. Ενάντια στην λιτότητα, την πρωτοφανή ακρίβεια , την φτώχεια και την ελαστική εργασία. Ενάντια στην «Πράσινη Βίβλο» της Ε.Ε. για την εργασία.

* Για μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, ενάντια στην λογική της ‘ελαστασφάλειας’. με σταθερό 5ήμερο – 7ωρο - 35ωρο
* Για δημόσια ασφάλιση για όλους, με μείωση των ορίων ηλικίας, μείωση των εργατικών εισφορών (στην κατεύθυνση της κατάργησής τους) έξω από τον χρηματιστηριακό τζόγο, επιστροφή όλων των κλεμμένων στα ασφαλιστικά ταμεία
* Απαγόρευση των απολύσεων.
* Για 1400 ευρώ κατώτερο μισθό.

ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΕΙ ΦΡΑΓΜΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΩΝ

* Όλες οι επιχειρήσεις Κοινής Ωφέλειας δημόσιες και με εργατικό έλεγχο. Ιδιαίτερη σημασία έχει σήμερα, η εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος.τΑπαλλοτρίωση των επιχειρήσεων που κλείνουν ή «μετακομίζουν» χωρίς αποζημίωση στους καπιταλιστές και κάτω από εργατικό έλεγχο.

ΟΧΙ ΣΤΗ ΝΕΑ ΚΑΠ ΚΑΙ ΣΤΟ ΞΕΚΛΗΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΦΤΩΧΟΜΕΣΑΙΑΣ ΑΓΡΟΤΙΑΣ

* Ενίσχυσης της πάλης των εργαζόμενων του χωριού και των φτωχών αγροτών για συνεταιρισμούς και συλλόγους στα δικά τους χέρια. ΟΧΙ στην μετατροπή των συνεταιρισμών σε ΑΕ που φορτώνουν τα χρέη τους στους φτωχούς αγρότες. Κάλυψη του κόστους παραγωγής και του μόχθου του αγρότη. Όχι στους μεγαλοαγρότες, το αγροτοδιατροφικό κεφάλαιο και τα μεταλλαγμένα. Να μην εφαρμοστεί η ΚΑΠ. Ενάντια στην μετατροπή του γενετικού υλικού σε ιδιοκτησία των πολυεθνικών. Κατάργηση του ασφαλιστικού νόμου που χορηγεί συντάξεις πείνας των 330 Ευρώ στην συντριπτική πλειοψηφία των αγροτών. Κατάργηση των ασφαλιστικών εισφορών των μικροαγροτών και γενναία αύξηση των συντάξεων. Ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς και ασφαλιστική κάλυψη όλων των εργατών γης .

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ – Ε.Ε. - ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

* Δημόσια και δωρεάν παιδεία σε όλες τις βαθμίδες, σύγχρονα μορφωτικά και εργασιακά δικαιώματα για τη νέα γενιά. Αποδέσμευση από τις επιταγές της διαδικασίας της Μπολόνια και τον Ενιαίο Ευρωπαϊκό Χώρο Ανώτατης Εκπαίδευσης. Πάλη για την κατάργηση του Νόμου Πλαίσιου, και να μην υιοθετηθεί η οδηγία για τα ΚΕΣ που πρέπει να κλείσουν. Όχι στην κατάργηση του άρθρου 16. Πάλη ενάντια στο σχολείο της αγοράς και των ταξικών φραγμών. Κατάργηση της βάσης του 10, των ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ, της εντατικοποίησης και της πειθάρχησης των μαθητών. Ενιαίο Λύκειο για όλους, ελεύθερη πρόσβαση στην Ανώτατη Εκπαίδευση.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ,

* Ίσα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα για τους μετανάστες. Όχι στους τρομονόμους, την τρομοϋστερία, την χαφιεδοκρατία, τον «Μεγάλο Αδελφό» με τις απαγωγές, τις κάμερες και τις υποκλοπές. Κατάργηση αυταρχικών, ελευθεροκτόνων και αντιαπεργιακών ρυθμίσεων και θεσμών. Όχι στον Νέο Καποδίστρια και την αντιδραστική αναθεώρηση του Συντάγματος. Διαχωρισμός της Εκκλησίας από το κράτος.

ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΦΥΣΙΚΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΧΩΡΩΝ,

* Ενάντια στην λογική του κέρδους, της διαρκούς συσσώρευσης του κεφαλαίου και της εμπορευματοποίησης. Αιχμή του αμέσως επόμενου διαστήματος είναι η ‘ανασυγκρότηση’ των περιοχών που κάηκαν, με κριτήριο την αξιοπρεπή επιβίωση των κατοίκων, την προστασία της μικρής και μεσαίας αγροτικής παραγωγής και του φυσικού πλούτου ενάντια στην επέλαση του κατασκευαστικού και τουριστικού κεφαλαίου.

ΠΑΛΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ, ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ.

* Έξω απ’ το ΝΑΤΟ – έξω οι βάσεις. Άμεση επιστροφή των ελληνικών στρατευμάτων από τις αμερικανονατοϊκές ιμπεριαλιστικές επιχειρήσεις. Κατάργηση των δυσβάσταχτων εξοπλιστικών προγραμμάτων. Ενάντια στις συνεχείς ιμπεριαλιστικές αλλαγές των συνόρων στα Βαλκάνια (Κόσσοβο) και στη δημιουργία κρατών προτεκτοράτων. Σεβασμός των δικαιωμάτων για όλους τους λαούς και τις μειονότητες στην περιοχή. Όχι σε νέο σχέδιο Ανάν για την Κύπρο.

Αναπτύσσουμε την διεθνιστική αλληλεγγύη και κοινή αντιιμπεριαλιστική πάλη των λαών, την κοινή δράση με κάθε πραγματική αντιπολεμική φωνή, με πλήρη αυτοτέλεια και σε αντίθεση τόσο με τις δυνάμεις εκείνες που προωθούν έναν δεξιό ή φίλο-ΕΕ «αντιαμερικανισμό» όσο και από πρωτοβουλίες και μηχανισμούς της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας και του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς.

ΟΧΙ ΣΤΗΝ Ε.Ε.

* Συνολικότερα για την ΕΕ παλεύουμε για να κλονιστεί η πολιτική της, διεκδικώντας μια διαρκή ανυπακοή στις ευρωενωσιακές πολιτικές, για να μη περάσει η ευρωσυνθήκη, για την αποδέσμευση της Ελλάδας και την τελική διάλυση της καπιταλιστικής /ιμπεριαλιστικής ΕΕ, για μια άλλη σοσιαλιστική διεθνοποίηση στην περιοχή μας, στην Ευρώπη και σ’ όλο τον κόσμο.

ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΕΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ ΤΟΥ ΜΕΡΑ-

ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΚΑΙ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΟΥ ΜΕΡΑ

Παρ’ όλο τον κατακερματισμό, τις μονομέρειες και την αδυναμία τους οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής – αντιιμπεριαλιστικής και επαναστατικής, της μη ενσωματωμένης Αριστεράς ήταν οι μόνες - που απ’ τα χρόνια της εξέγερσης του Πολυτεχνείου μέχρι την αντιπαράθεση και τη ρήξη με τον Τζανετακισμό και τον Οικουμενισμό, από την ανατροπή του Ν. 815 μέχρι το μεγαλειώδες φοιτητικό – πανεκπαιδευτικό κίνημα που ματαίωσε την αλλαγή του άρθρου 16 και μπλόκαρε την αντιδραστική αναθεώρηση του Συντάγματος, από σειρά ταξικές και αγωνιστικές πρωτοβουλίες στα αστικά κέντρα και στην περιφέρεια - ήταν αυτές που πρόσφεραν χειροπιαστό χρήσιμο έργο για το λαό.

Το ΜΕ.Ρ.Α. με όλες τις δικές του ανεπάρκειες, καθυστερήσεις και αποτυχίες αποτελεί μακρόχρονη επίμονη προσπάθεια για το ξεπέρασμα της κρίσης και της πολυδιάσπασης με τον διάλογο, και την κοινή δράση. Εναντιώθηκε στη φυγομαχία και την ηττοπάθεια των υποστηρικτών της «ιδεολογικής καθαρότητας» που αρνούνται να βάλουν τις απόψεις τους σε δοκιμασία και στην υπηρεσία του κινήματος. Εναντιώθηκε στις ευκαιριακές συγκολλήσεις που στο όνομα της ενότητας με το ρεφορμισμό, τη σοσιαλδημοκρατία και το αστικά μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ διχάζουν την εργατική τάξη και την Αριστερά. Αποκαλύπτει την κρίση και τα αδιέξοδα της σύγχρονης ιμπεριαλιστικής – καπιταλιστικής βαρβαρότητας, αλλά και τον εκφυλισμό των καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού» αναζητώντας το ξαναζωντάνεμα στις σύγχρονες συνθήκες της προοπτικής και των οραμάτων της σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής απελευθέρωσης. Σέβεται τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς της κάθε συνιστώσας του, όλων των δυνάμεων της μη ενσωματωμένης επαναστατικής Αριστεράς. Θεωρεί ωστόσο ότι μόνο μέσα απ’ την ανάπτυξη και ενίσχυση του Πόλου, του Μετώπου της Επαναστατικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς θα είναι δυνατή η συνολική ανασύνθεση και επαναστατική ανασυγκρότηση του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος.

* Με βάση όλα τα παραπάνω και σύμφωνα με τις αποφάσεις του πρόσφατου πανελλαδικού του διήμερου το ΜΕΡΑ προχωρά στην πραγματοποίηση Πανελλαδικής Συνάντησης - Συζήτησης στις 7 του Σεπτέμβρη στη Θεσσαλονίκη με θέμα τις Πολιτικές Εξελίξεις – τις προσεχείς ευρωεκλογές – και την παρέμβαση της επαναστατικής Αριστεράς στο επόμενο διάστημα. Στα πλαίσια της συνάντησης αυτής θα πρέπει να πραγματοποιηθεί η συγκρότηση του Πανελλαδικού Συντονιστικού του, και να παρθούν μέτρα για τις περιφερειακές συγκροτήσεις και συνελεύσεις του.
* Θα πρέπει ακόμα να αποφασιστούν από τώρα μέτρα (Αφίσα, Κείμενο, Πανώ, Σημαίες) για την μαζική, αγωνιστική και συγκροτημένη του παρέμβαση την προηγούμενη μέρα 6 του Σεπτέμβρη στις κινητοποιήσεις για τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης.
* Προετοιμασία κειμένων για την Παιδεία, την Ακρίβεια και το αίτημα για αναδιαπραγμάτευση απόρριψη της αντεργατικής Συλλογικής Σύμβασης των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, για τον Καποδίστρια 2.

Το ΜΕ.Ρ.Α. αποφασίζει και προετοιμάζει τις παρακάτω θεωρητικές και πολιτικές συζητήσεις επιδιώκοντας το διάλογο με όλες τις δυνάμεις της Επαναστατικής Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

* Ένα διήμερο θεωρητικού και πολιτικού διαλόγου το Νοέμβρη με τη συμμετοχή ειδικών επιστημόνων και αγωνιστών για τα ζητήματα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και της κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού και με ζητούμενο την αναγκαία παρέμβαση και τους στόχους της επαναστατικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς. Το διήμερο αυτό θα πρέπει να γίνει στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη αλλά και σε όσες επαρχιακές πόελεις σταθεί δυνατό.
* Ένα πολιτικό και πολιτιστικό διήμερο με τη συμμετοχή εκπροσώπων από τα Βαλκάνια, την Τουρκία, την Κύπρο και τη Μ. Ανατολή με θέμα την πάλη κατά του ιμπεριαλισμού, του εθνικισμού και του πολέμου και με στόχο τη σφυρηλάτηση της αλληλεγγύης ανάμεσα στα κινήματα και τους αγώνες των λαών της περιοχής. Η ακριβής ημερομηνία γι’ αυτό το διήμερο θα πρέπει να διερευνηθεί παραπέρα.
* Άνοιγμα της συζήτησης γύρω από την Ε.Ε., ποια Αριστερά θέλουμε, και τη στάση μας στις προσεχείς ευρωεκλογές.

Σ’ αυτή την κατεύθυνση το ΜΕ.Ρ.Α. θα πάρει πρωτοβουλίας και θα επιδιώξει την ανάπτυξη της κοινής δράσης και τη σφυρηλάτηση της ενότητας της επαναστατικής Αριστεράς στα πέντε παρακάτω μέτωπα.

1. Κατά της ληστρικής επίθεσης του κεφαλαίου και της Κυβέρνησης, ενάντια στην ακρίβεια, τους μισθούς πείνας, τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις και την ανεργία, την αντιασφαλιστική πολιτική, τις ιδιωτικοποιήσεις και τη φορομπηξία. Την πάλη κατά της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας για την καταγγελία, ανατροπή και αναδιαπραγμάτευσης της προδοτικής Συλλογικής Σύμβασης ΓΣΕΕ –ΣΕΒ, για την ανάπτυξη της ταξικής αγωνιστικής ενότητας των εργαζόμενων και ενός ανεξάρτητου ταξικού και αγωνιστικού πόλου μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα.
2. Για τη συσπείρωση των ταξικών αγωνιστικών δυνάμεων της φτωχομεσαίας αγροτιάς και την ανάπτυξη των αγώνων τους ενάντια στο ξεκλήρισμα που επιδιώκουν τα μέτρα και οι πολιτικές της Ε.Ε., η νέα ΚΑΠ και η κυβερνητική πολιτική.
3. Για την ενίσχυση με όλα τα μέσα του αγωνιστικού φοιτητικού κινήματος με στόχο την ανατροπή των σχεδίων για την ιδιωτικοποίηση και παραπέρα υποβάθμιση της Παιδείας όπως τα ΚΕΣ και τον αντιδραστικό Νόμο Πλαίσιο, με στόχο το δυνάμωμα ενός κοινού αγωνιστικού μετώπου για Παιδεία - Εργασία.
4. Τον συντονισμό και την ανάπτυξη της κοινής πάλης των Κινήσεων Πόλης, για εργατικά, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα στις γειτονιές και τις περιφέρειες, ενάντια στην περιβαλλοντοκτόνα πολιτικής της κυβέρνησης και του κεφαλαίου, κατά της αντιδραστικής μεταρρύθμισης του Καποδίστρια ΙΙ.
5. Για την ανάπτυξη του αγώνα ενάντια στον εθνικισμό, τον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο, για την ενίσχυση της πάλης ενάντια στους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς ΝΑΤΟ - Ε.Ε. – ΠΟΕ – ΔΝΤ – Παγκόσμια Τράπεζα κ.λ.π. Για τη διεθνιστική αλληλεγγύη και τους κοινούς αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες των λαών.

ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ-

ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΟΛΤΙΚΕΣ ΜΑΧΕΣ

ΤΟΥ ΕΠΟΜΕΝΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ

Συμπυκνώνοντας λοιπόν, το ΜΕ.Ρ.Α. αναγνωρίζει την ιδιαίτερη πολιτική σημασία των προσεχών μηνών, (συμπεριλαμβανομένης της πολτικής μάχης των ευρωεκλογών) στους οποίους θα κριθεί τόσο η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού, όσο και ο ρόλος της ΕΕ.

Θα πάρει επομένως τις αναγκαίες πρωτοβουλίες, στην βάση της συνολικότερη ςπολτικής του λογικής για την συμβολή του στην ανάπτυξη της πάλης των εργαζόμενων και την επίτευξη τηνς ευρύτερης δυνατής μετωπικής πολιτικής συνεργασία συνεργασίας όλων των δυνάμεων της επαναστατικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς σε αυτήν την κατεύθυνση. Θεωρούμε ότι αυτή η πολιτική λογική ανταποκρίνεται στις ανάγκες του κινήματος και της πάλης των εργαζόμενων, ενισχύει την ανεξαρτησία της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, τόσο από το αστικό πολιτικό σύστημα, όσο και από τις λογικές ηγεμόνευσής της από τα αντινεοφιλελεύθερα-νεοσοσιαλδημοκρατικά ή αντιιμπεριαλιστικά μέτωπα, έχει δοκιμαστεί στους μεγάλους αγώνες της προηγούμενης περιόδου, όπου οι δυνάμεις αυτές έπαιξαν σημαντικό ρόλο, έχει τέλος, σε, μεγάλο βαθμό κατακτηθεί μέσα από την μακρόχρονη συνεργασίας με πολλές από τις δυνάμεις στις οποίες σήμερα απευθυνόμαστε.

Το ΜΕΡΑ καλεί επομένως τους εργαζόμενους σε:

1. Συνολική αντιπαράθεση με την επίθεση του κεφαλαίου και της ΕΕ ήττα και ανατροπή της κυβέρνησης Καραμανλή. Καταδαδίκη του ΠΑΣΟΚ και της σοσιαλφιλελεύθερης πολτικής του. Καμιά πολτική συμμαχία με το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να γίνει στο όνομα του «δημοκρατικού μετώπου» ή της έκφρασης των «αντιδεξιών αισθημάτων του λαού» και της «αντικυβερνητικής διαμαρτυρίας». Καταδίκη του αντιδραστικού, ρατσιστικού ξενοφοβικού ΛΑΟΣ, που πλασάρεται σαν δεκανίκι τηε κυβέρνησης διεκδικώντας την μελλοντική του συμμετοχή.
2. Καταδίκη του πολιτικού συστήματος συνολικά και της απόπειρας αντιδραστικής αναμόρφωσής του, είτε μέσα από την αναδιάταξη στα πλαίσια του μπλοκ εξουσίας, είτε μέσα από μια νέου τύπου κεντροαριστερή, νεο-σοσιαλδημοκρατική προοπτική, με την συμμετοχή και δυνάμεων της αριστεράς, καθώς, όπως έχει αποδειχθεί και στην Ευρώπη, οι κυβερνήσεις αυτές προορίζονται για να εφαρμόσουν την κυρίαρχη πολτική ευνουχίζοντας ταυτόχρονα το κίνημα και την αριστερά..
3. Πάλη στην βάση ενός προγράμματος αντικαπιταλιστικών μέτρων, με στόχο την ριζική βελτίωση της κοινωνικιής, οικονομικής και πολιτικής θέσης των εργαζόμενων, την αλλαγή των συσχετισμών σε βάρος του κεφαλαίου, με προοπτική την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού, την εργατική δημοκρατία και εξουσία.
4. Απειθαρχία και ανατροπή της πολιτικής και των οδηγιών της ΕΕ, σε κάθε χώρο και συνολικά. Πάλη για αντικαπιταλιστική αποδέσμευση και διάλυση της ΕΕ από εργατική, αντιιμπεριαλιστική και διεθνιστική σκοπιά, για μια νέα σοσιαλιστική διεθνοποίηση στα βαλκάνια, την Ευρώπη, τον κόσμο ολόκληρο. Αντιπαράθεση με την τις καπιταλιστικές ολοκληρώσεις, τους πολέμους και τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, τους παγκόσμιους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς όπως ΝΑΤΟ, ΠΟΕ,ΔΝΤ κ.λ.π
5. Ανάπτυξη ενός πολιτικού εργατικού κινήματος των εργαζόμενων, για την ανατροπή της επίθεσης και την βελτίωση της θέσης των εργαζόμενων. Αντιπαράθεση και υπέρβαση του υποταγμένου συνδικαλισμού και της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, μέσα από την ριζική, ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού και μαζικού κινήματος αε περιεχόμενο και στόχους, σε μορφές πάλης και δομές, σε διαδικασίες ανεξάρτητου συντονισμού, με στόχο τα συνδικάτα και οι αγώνες να περάσουν στα χέρια των εργαζόμενων. Υπέρβαση τόσο της πολιτικής ουράς της ΑΠ στην ΓΣΕΕ, όσο και της δεξιόστροφης, διασπαστικής απέναντι στα κινήματα και αναποτελεσματικής πολιτικής του ΠΑΜΕ, από τις θέσεις μιας νέας αγωνιστικής ταξικής ενότητας των εργαζόμενων.
6. Οικοδόμηση μιας άλλης αριστεράς, και υπέρβαση της ρεφορμιστικής αριστεράς και των αντινεοφιλελύθερων και αντιιμπεριαλιστικών μετώπων, που σε τελική ανάλυση κινούνται στο έδαφος του καπιταλισμού. Η οξύτητα της επίθεσης και οι αντιθέσεις του καπιταλισμού απαιτούν αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα και επαναστατική προοπτική εργατικής δημοκρατίας και εξουσίας, και όχι πρόγραμμα αντινεοφιλελύθερου μετώπου, (που ήδη εξελίσσεται σε λογική ‘δημοκρατικής διαχείρισης’) και αριστερής δικυβέρνησης (ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ), ούτε πρόγραμμα κατά των ‘μονοπολίων’ και λαικής οικονομίας-εξουσίας στο έδαφος του καπιταλισμου (ΚΚΕ). Απαιτούν κριτική επαναθεμελίωση της κομμουνιστικής και σοσιαλιστικής προοπτικής και όχι εγκατάλειψή της (ΣΥΝ) ή αναπαλαίωση των χειρότερων στιγμών της (ΚΚΕ). Απαιτεί αγωνιστική ταξική ενότητα σε ανατρεπτική κατεύθυνση του αριστερού κόσμου, όχι άγονη διάσπαση ή μια άνευρη πολτικά, δεξιόστροφη ενότητα ανοιχτή στην σοσιαλδημοκρατία.

Η οικοδόμηση αυτής της άλλης αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής αριστεράς, και η αυτοτελή της ύπαρξη και παρέμβαση σε περιεχόμενο και μορφή, σε κάθε μέτωπο και συνολικά, αποτελεί προϋπόθεση για όποια ευρύτερη κοινή δράση.

1. Η πρότασή μας δεν είναι ευκαιριακή. Εντάσσεται στην λογική του πόλου-μετώπου της αντικαπιταλιστικής-αντιιμπεριαλιστικής και επαναστατικής Αριστεράς, και την προωθεί. Αφορά πρώτα από όλα τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες επιδιώκει, όμως, να εκφραστεί στις επερχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, κατ’ αρχήν ευρωεκλογές, αλλά και νομαρχιακές – δημοτικές εκλογές με βάση τον Καποδίστρια 2, βουλευτικές εκλογές κλπ) όπου το ΜΕΡΑ επιδιώκει την πλατύτερη δυνατή ενότητα των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής αριστεράς πάνω στην βάση που ήδη περιγράφτηκε.

Χωρίς μια τέτοια φυσιογνωμία και γραμμή στο πολιτικό περιεχόμενο, καμιά πολτική ενότητα δεν μπορεί να έχει προοπτική και επιτυχία, ούτε να δημιουργηθούν όροι για μια ευρύτερη εκλογική κάθοδος.

Το ΜΕΡΑ θα πάρει πρωτοβουλίες καταθέτοντας πρώτα από όλα στους εργαζόμενους, τους αγωνιστές, και στις πολιτικές οργανώσεις της ρα την πολιτική του πρόταση, όπως αυτή διατυπώνεται παραπάνω.

Με εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας, στους χιλιάδες αγωνιστές που το προηγούμενο διάστημα, έδωσαν τις δυνάμεις τους για την ανάπτυξη της πάλης ενάντια στην βάρβαρη πολιτική του συστήματος, θα συμβάλλουμε ώστε να γίνει η επόμενη χρονιά σταθμός, στην ανάπτυξη και συγκρότηση της άλλης αριστεράς.

ΜΕΤΩΠΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ – ΜΕ.Ρ.Α.,

Σεπτέμβρης 2008

Όχι άλλες "θυσίες"

2008-09-04T20:29:00.002+03:00

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΣΤΗΝ ΚΑΜΑΡΑ

ΔΕΘ: ανεξάρτητη εργατική συγκέντρωση

2008-09-02T08:50:00.004+03:00

Aνεξάρτητη εργατική συγκέντρωση στην Καμάρα (Θεσσαλονίκη) διοργανώνουν πρωτοβάθμια σωματεία την ημέρα εξαγγελιών του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ (Σάββατο 6 Σεπτέμβρη), εκφράζοντας μια υπαρκτή τρίτη τάση ταξικού συνδικαλισμού.
.
Οι ταξικές δυνάμεις στο εργατικό κίνημα αναδεικνύουν τη συνολική ρήξη με την πολιτική κυβέρνησης-ΣΕΒ-Ε.Ε., τον ανυποχώρητο αγώνα και τις μαχητικές μορφές πάλης, αλλά και την πεποίθηση ότι μπορεί να πάει αλλιώς, ότι οι αγώνες στα χέρια των εργαζόμενων μπορούν να νικήσουν.
Η κινητοποίηση -που γίνεται σε πανελλαδική κλίμακα- έχει στόχο τη δυναμική εμφάνιση αυτού του ρεύματος το ερχόμενο Σάββατο στη ΔΕΘ, που θα αποτελέσει μια νέα αφετηρία της προσπάθειας να ξεδιπλωθούν πρωτοβουλίες συζήτησης και δράσης που θα ξεπερνούν τα όρια της διαμαρτυρίας για τον εκφυλισμό της ΓΣΕΕ και δεν θα εγκλωβίζονται σε μια καρικατούρα του ΠΑΜΕ.
Ιδιαίτερη σημασία έχει η πρωτοβουλία που συζητήθηκε σε σύσκεψη συνδικαλιστών και πρωτοβάθμιων σωματείων για την διοργάνωση συγκέντρωσης-απάντησης στις εξαγγελίες της κυβέρνησης, στην Αθήνα, στα Χαυτεία, την Πέμπτη 11 Σεπτέμβρη, στις 7.00 μ.μ.
Στην ανεξάρτητη συγκέντρωση της Καμάρας μέχρι τώρα καλούν πρωτοβάθμια σωματεία (Βιβλίου Χάρτου Αττικής, Ένωση Νοσοκομείου Ντυνάν, κ.α.) ενώ αναμένονται και άλλες αποφάσεις σωματείων (από Θεσσαλονίκη, Γιάννενα, Κοζάνη, Αθήνα). Επίσης καλούν συλλογικότητες του εργατικού κινήματος (σχήματα από κλάδους), η Πανελλαδική Κίνηση «πολίτες κατά του Λιθάνθρακα» και ο σύλλογος Αγίου Δημητρίου Κοζάνης, όπως και αρκετές κινήσεις πόλης και γειτονιών.
Στη συγκέντρωση της Καμάρας καλούν και το ΜΕΡΑ, το ΝΑΡ, η νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση, το ΚΚΕ (μ-λ) και άλλες οργανώσεις.

ΜΑΣ ΚΛΕΒΟΥΝ

2008-07-18T17:58:00.003+03:00

ΜΑΖΙΚΗ ΑΝΥΠΑΚΟΗ ΤΩΡΑ!
ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ!

*Από τη μια οι μηδενικές αυξήσεις, οι συνταξιούχοι των 300 και οι νέοι των 600 ευρώ, η ζούγκλα της ελαστικής εργασίας, η εβδομαδιαία, μέχρι τελικής εξόντωσης, δουλειά των 70 ωρών που επιβάλλει η Ε.Ε.
* Από την άλλη η γιγάντια κερδοφορία των πολυεθνικών, η εκτίναξη των επιτοκίων και των τιμών στο πετρέλαιο και τα τρόφιμα από το διεθνές τραπεζικό, χρηματιστηριακό και εμπορικό κύκλωμα. Μόνο για φέτος στην Ελλάδα, ο ρυθμός αύξησης των κερδών είναι τουλάχιστον τετραπλάσιος του πληθωρισμού!
* Από τη μια το 18% των Ελλήνων που ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας, το 40% του μισθού που φεύγει στα δάνεια, η εμπορευματοποίηση όλων των υπηρεσιών, οι ιδιωτικοποιήσεις, η εξανέμιση του λαϊκού εισοδήματος στο όργιο ακρίβειας και κερδοσκοπίας.
* Από τη άλλη οι φοροαπαλλαγές του κεφαλαίου, τα επενδυτικά κίνητρα στις επιχειρήσεις και το χάρισμα των χρεών τους, τα προγράμματα σύγκλισης της ΟΝΕ και οι αντεργατικές πολιτικές της νέας Ευρωσυνθήκης.
* Από τη μια οι αναβαθμισμένες τάσεις των λαϊκών και νεολαΐστικων αγώνων, η μεγάλη συμμετοχή στις απεργίες και τις κινητοποιήσεις, η φθορά του αστικού δικομματισμού.
* Aπό την άλλη οι προδοτικές συμφωνίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, η κοροϊδία των επίσημων συνδικάτων με διεκδικήσεις για επιδόματα – ψίχουλα, το ξεπούλημα των αγώνων, η αποδοχή της ανταγωνιστικότητας και του ευρωμονόδρομου, η εργασιακή ειρήνη και υποταγή.

ΦΤΑΝΟΥΝ ΠΙΑ ΤΑ ΨΕΜΜΑΤΑ!

* Η ακρίβεια και η λιτότητα δεν οφείλονται σε κάποια «αόρατη διεθνή κρίση». Καθορίζονται από τα ποσοστά κέρδους του κεφαλαίου, στοχεύουν στην απόσπαση μεγαλύτερης υπεραξίας από τον πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι, σε συνθήκες άγριου καπιταλιστικού ανταγωνισμού. Οι πολυεθνικές και οι διεθνείς κερδοσκοπικοί μηχανισμοί, αμείβουν όλο και πιο φτηνά την εργασία, δανείζουν όλο και ακριβότερο χρήμα, διαμορφώνουν όλο και ψηλότερα τις τιμές των βασικών καταναλωτικών αγαθών.
* Δεν είναι υπεύθυνοι μόνο κάποιοι «κερδοσκόποι – φαντάσματα». Είναι η πολιτική επιλογή της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την ΟΝΕ και τα προγράμματα σφικτής δημοσιονομικής πολιτικής, το Ευρώ, την αντιδραστική Ευρωσυνθήκη της Λισσαβόνας. Είναι η αντιλαϊκή επίθεση της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας με το αντιδραστικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων που προωθεί, τις συνεχείς αυξήσεις στα τιμολόγια των ΔΕΚΟ, την ασφυκτική λιτότητα, τους αντιασφαλιστικούς νόμους. Είναι προϊόν της συναίνεσης του ΠΑΣΟΚ και όλων των κυρίαρχων κύκλων σε αυτή την πολιτική.
* Δεν οφείλεται σε έλλειψη προϊόντων, ούτε σε πληθωρισμό κατανάλωσης, όπως λένε, αλλά στα υπερκέρδη και την καταστροφική υπερανάπτυξη του κεφαλαίου που υποβαθμίζει τον άνθρωπο και την κοινωνική αλληλεγγύη, καταστρέφει το περιβάλλον, εμποδίζει την επιστημονική και πολιτιστική πρόοδο για τις ανάγκες των εργαζομένων.
* Είναι συνέπεια του καπιταλισμού της εποχής μας, της ενιαίας αγοράς εκμετάλλευσης, των ιμπεριαλιστικών πολέμων της νέας τάξης, των κοινοβουλευτικών πραξικοπημάτων. Γι’ αυτό ουρλιάζουν τα ΜΜΕ μπροστά στα καταδικαστικά δημοψηφίσματα των λαών, με την ιδεολογική τρομοκρατία του «απομονωτισμού» και του «αδιαπραγμάτευτου της ευρωπαϊκής πορείας». Γι’ αυτό ποινικοποιούν τους αγώνες, καταργούν τις συλλογικές συμβάσεις, ζητούν «δηλώσεις μετανοίας» από τους απεργούς, ψηφίζουν τρομονόμους.

ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!

ΚΑΜΙΑ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ

ΣΤΟΝ ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΓΣΕΕ- ΑΔΕΔΥ!

* Με ένα ταξικό εργατικό κίνημα και την αγωνιστική μας ενότητα για την υπεράσπιση και διεύρυνση των εργατικών δικαιωμάτων. Με ανεξάρτητα, ταξικά συνδικάτα στα χέρια των εργαζομένων. Για μαχητική αντιπολίτευση ανατροπής της επίθεσης κεφαλαίου, κυβερνήσεων, Ε.Ε. και μαζικούς νικηφόρους αγώνες.
* Η αντικαπιταλιστική αριστερά θα πρωτοστατήσει στην ανάπτυξη ενός τέτοιου κινήματος με κάλεσμα κοινής δράσης σε όλες τις αγωνιζόμενες ταξικές δυνάμεις. Θεωρούμε επιζήμια την πρακτική και αντίληψη του ΣΥΡΙΖΑ (που συγκυβερνά ακόμα και σήμερα με ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ στη ΓΣΕΕ) και του ΚΚΕ (που εξακολουθεί να διασπά τις ανεξάρτητες αγωνιστικές τάσεις, στο όνομα της αυτοεπιβεβαίωσης). Και οι δύο εξαντλούνται σε «προτάσεις εξουσίας», κοινοβουλευτικές διαμάχες και «ανυπακοή» των λόγων, αντιμετωπίζοντας τους εργατικούς αγώνες ως «κινήματα διαμαρτυρίας» και «δεξαμενές ψήφων».

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ:

1. 1400 ΕΥΡΩ κατώτερο βασικό μισθό σε όλους τους εργαζόμενους δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Άμεσα 400 ΕΥΡΩ αύξηση στον κατώτερο βασικό μισθό. Ανατροπή της προδοτικής σύμβασης εργασίας που υπέγραψε η ΓΣΕΕ. Μάχη για την υπεράσπιση των κλαδικών ΣΣΕ.
2. Κατώτερη σύνταξη 1300 ΕΥΡΩ.
3.Επίδομα ανεργίας ίσο με το βασικό μισθό.
4.Κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη βασικής ανάγκης και διατίμηση στα τρόφιμα. Κατάργηση του ειδικού φόρου στα καύσιμα. Απειθαρχία στην οδηγία της Ε.Ε. που τον επιβάλλει.
5. Αποκλειστικά δημόσια δωρεάν υγεία και παιδεία. Όχι στα φροντιστήρια, τα ιδιωτικά ΑΕΙ και την ιδιωτική υγεία. Απόκρουση των ιδιωτικοποιήσεων στις ΔΕΚΟ. Παλεύουμε για δημόσια ιδιοκτησία με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο. Κατάργηση του νόμου πλαίσιο για τα ΑΕΙ.
6.Διπλασιασμός του αφορολόγητου ορίου για μισθωτούς και συνταξιούχους. Άμεση επαναφορά των συντελεστών φορολόγησης του κεφαλαίου που κατάργησε η κυβέρνηση Καραμανλή, έκτακτη φορολογία στο κεφάλαιο, φορολόγηση της μεγάλης ιδιοκτησίας, της εκκλησίας, των ειδών πολυτελείας.
7.Κατάργηση των τροφείων στους παιδικούς σταθμούς, των διοδίων, των ιδιωτικών πλαζ, των δημοτικών τελών, της εμπορευματοποίησης κάθε λαϊκής αθλητικής και πολιτιστικής δραστηριότητας.
8. Άτοκα δάνεια για πρώτη κατοικία. Διαγραφή των αναλογούντων τόκων στα υφιστάμενα δάνεια. Απαγόρευση κάθε κατάσχεσης και πλειστηριασμού περιουσιακών στοιχείων των εργαζομένων από χρέη για κύρια και δευτερεύουσα κατοικία. Νομοθετική κατάργηση της δυνατότητας των τραπεζών για κατασχέσεις.
9. Άμεση μείωση κατά 30% στα τιμολόγια των ΔΕΚΟ και στα εισιτήρια των αστικών και ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών. Πάγωμα κάθε αύξησής τους.
10.Προγράμματα λαϊκής στέγης και φτηνών διακοπών για εργαζόμενους, ανέργους, φοιτητές. Επιδότηση ενοικίου για νέα ζευγάρια, ανέργους, φοιτητές.

Μέτωπο Ριζοσπαστικής Αριστεράς - ΜΕ.Ρ.Α.

(ΑΚΟΣ, ΕΕΚ, ΕΚΚΕ, ΝΑΡ,νΚΑ, Οικολόγοι Εναλλακτικοί, ανένταχτοι αριστεροί)

στηρίζουμε - ψηφίζουμε ΕΑΑΚ!

2008-04-07T21:07:00.000+03:00

ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΛΟΠΛΕΥΡΗ ΣΤΗΡΙΞΗ TΗΣ ΕΑΑΚ
ΣΤΙΣ ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ
ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΗΣ ΕΠΟΜΕΝΗΣ ΜΕΡΑΣ!

Οι φετινές φοιτητικές εκλογές πραγματοποιούνται ενώ η κυβέρνηση της ΝΔ κλιμακώνει την πολιτική της με επίκεντρο το ασφαλιστικό, τις ιδιωτικοποιήσεις βασικών τομέων και κοινωνικών υπηρεσιών (λιμάνια, Ολυμπιακή, ενέργεια, κοινωνικές υποδομές κλπ), την ακρίβεια, την μόνιμη λιτότητα. Μαζί με αυτά προωθείται η αντιδραστική μεταρρύθμιση στο κράτος, η παραπέρα εκμετάλλευση της φύσης και η περιβαλλοντική καταστροφή, η αντιεκπαιδευτική πολιτική, η επικύρωση της νέα ευρωσυνθήκης της αγοράς και του αυταρχισμού. Ένα κύμα φτώχιας και ανασφάλειας, οικονομικής, κοινωνικής, πολιτισμικής εξαπλώνεται στην κοινωνία.

Ταυτόχρονα στο εσωτερικό αναπτύσσονται οι εργατικοί και λαϊκοί αγώνες. Οι τρεις γενικές απεργίες, και οι άλλες κινητοποιήσεις, έδειξαν ότι μπορούν να ανεβαίνουν οι μορφές πάλης και να αποκτούν πιο οξυμμένα χαρακτηριστικά, ότι αναπτύσσονται ευρύτερες αγωνιστικές διεργασίες και διαθέσεις. γύρω από το σύνολο ων αντιθέσεων. Στο έδαφος αυτό αναπτύσσεται και η φθορά του αστικού πολιτικού συστήματος και των δυο κομμάτων εξουσίας που την προωθούν. Στο έδαφος αυτής της ρευστότητας αναπτύσσονται και τάσεις και αναζητήσεις για μετάλλαξη του πολιτικού σκηνικού.

Για τις δυνάμεις του ΜΕΡΑ, το βασικό ερώτημα είναι αν το συγκεκριμένο πολιτικό σκηνικό θα αναπλαστεί ή θα ανατραπεί και αν η Αριστερά θα παίξει σταθεροποιητικό ή ανατρεπτικό ρόλο. Αυτή είναι η δική μας πολιτική αφετηρία.

Σε αυτό το σκηνικό το κίνημα της νεολαίας βρίσκεται στην καρδιά των εξελίξεων. Οι μαζικοί φοιτητικοί αγώνες της περσινής χρονιάς που ανέτρεψαν την αντιδραστική αναθεώρηση του συνταγματος και η μεγάλη συμμετοχή της εργατικής νεολαίας στις κινητοποιήσεις και τις απεργίες έφεραν στο προσκήνιο με νέους όρους την ανάγκη να επιδράσουν οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής – επαναστατικής αριστεράς στην ανάπτυξη της πολιτικής πάλης των εργαζόμενων και στην ευρύτερη ριζοσπαστικοποίηση του ρεύματος της αριστερής διαμαρτυρίας.

Στα πανεπιστήμια, τον μαζικό νεολαιίστικο χώρο όπου γεννήθηκαν κάποιες από τις σημαντικότερες και μαζικότερες μάχες της περιόδου, αναδεικνύοντας αυτές ακριβώς τις δυνατότητες η ΕΑΑΚ εξέφρασε και εκφράζει την πιο συνολική, ανατρεπτική, αγωνιστική και γι’αυτό πολιτικά αποτελεσματική εκδοχή κάθε στιγμής του φοιτητικού κινήματος. Κόντρα συχνά και στην στάση των παρατάξεων της επίσημης αριστεράς.

Η αριστερή πτέρυγα στα πανεπιστήμια, η ΕΑΑΚ είχε και έχει αποφασιστική συμβολή στην ανάπτυξη ενός φοιτητικού κινήματος που θα προτάσσει τα σύγχρονα (εργασιακά, ασφαλιστικά, μορφωτικά, δημοκρατικά) δικαιώματα και τις ανάγκες της νεολαίας, Θα ανεβάζει και θα πολιτικοποιεί την πάλη του ως την συνολική αμφισβήτηση της πολιτικής τόσο της κυβέρνησης της ΝΔ όσο και του αστικά μεταλλαγμένου ΠΑΣΟΚ, της αμφισβήτησης, ‘ανυπακοής’ και ανατροπής τελικά των πυλώνων του κεφαλαίου και της ΕΕ, μαζί και των βασικών επιλογών της ΕΕ για την εκπαίδευση και την εργασία, την υποταγή των κοινωνιών στον μονόδρομο του κέρδους, της αγοράς, της ανταγωνιστικότητας. Ενός κινήματος που στην καρδιά του έχει τις γενικές συνελέυσεις και το συντονισμό τους και όχι τις γραφειοκρατικές διαδικασίες της ΕΦΕΕ που θέλουν να νεκραναστήσουν η ΚΝΕ και η νεολαία ΣΥΝ.

Η ΕΑΑΚ έφερε στο προσκήνιο με όρους κινήματος την αναγκαιότητα μιας επαναστατικής αριστεράς που θα τροφοδοτείται και θα τροφοδοτεί τα κινήματα, που δεν θα υποτάσσεται σε λογικές συνδιαχείρισης και συνδιαλλαγής. Ανεξάρτητης από την αστική πολιτική και ιδεολογία, σε μορφές και περιεχόμενο, από εργοδοτικούς και καθηγητικούς μηχανισμούς. Αντικαπιταλιστικής, που θα έρχεται σε ρήξη με την επίσημη πολιτική και το κράτος από τη σκοπιά των συμφερόντων των πληττόμενων κομματιών φοιτητών και εργαζομένων. Νικηφόρας, που θα πετυχαίνει υλικές νίκες στους αγώνες και θα αλλάζει συνειδήσεις, στη μάχη για τη συνολική απάντηση στην πιο βάρβαρη επίθεση που δεχόμαστε, διαχωριζόμενη από τη λογική της «επίσημης» αριστεράς (ΚΚΕ-ΠΚΣ, ΣΥΝ-ΑΡΕΝ) που αρκείται σε μια «αριστερή διαμαρτυρία» και τελικά ενσωματώνει στην πράξη κομμάτια της αστικής πολιτικής.

Στη μάχη που δίνει η ΕΑΑΚ να εκφράσει αυτό το πολιτικό ρεύμα στις φοιτητικές εκλογές της 9ης Απρίλη και στους αγώνες της επόμενης μέρας, το ΜΕΡΑ, οι οργανώσεις, οι συλλογικότητες και οι ανεξάρτητοι αγωνιστές που το αποτελούν, συμμετέχουν και στηρίζουν με όλες τους τις δυνάμεις. Για να ενισχυθεί το ρέυμα ανατροπής της αντιδραστικής αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης και της Ε.Ε, της ανατροπής και της ίδιας της κυβέρνησης και κάθε καπιταλιστικής κυβέρνησης που την προωθεί. Για την ανατροπή του αντιδραστικού νόμου – πλαίσιου, της έντασης της επιχειρηματικής - ανταποδοτικής λειτουργίας, της πειθάρχησης και του αυταρχισμού. Για ένα νέο γύρο αναμέτρησης του φοιτητικού κινήματος με τα αντιδραστικά μέτρα της κυβέρνησης. Για να μην περάσει η αναγνώριση των ΚΕΣ και των πτυχίων του εξωτερικού μέσω της κοινοτικής οδηγίας, για να μην προχωρήσει η αναθεώρηση του άρθρου 16 και του συντάγματος συνολικά, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, τα δίδακτρα, οι ιδιωτικοποιήσεις στην φοιτητική μέριμνα, οι νόμοι για την Αξιολόγηση, τη Δια Βίου Μάθηση Διεθνές Πανεπιστήμιο, το ΔΟΑΤΑΠ, τα μεταπτυχιακά και την έρευνα. Για να ανατραπούν τα σχέδια για το μέλλον της ανεργίας, της λιτότητας, της εργασιακής ανασφάλειας, του «απασχολήσιμου» εργαζόμενου που ετοιμάζουν για τη νεολαία. Για να ανοίξει ο δρόμος για την ενεργή συμβολή του ριζοσπαστικού αντικαπιταλιστικού δυναμικού της νεολαίας στην συγκρότηση της επαναστατικής αριστεράς που τόσο ανάγκη έχει η εποχή μας στα πολιτικά μέτωπα και στην κοινωνία συνολικά.

ΑΠΕΡΓΙΑ

2008-03-19T10:12:00.001+02:00

Πανελλαδική συνέλευση

2008-03-16T08:52:00.002+02:00

Σχετικά με τις εξελίξεις στα Βαλκάνια

2008-02-24T09:58:00.001+02:00

ΝΕΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΡΕΥΜΑ

Η ανακήρυξη της «ανεξαρτησίας» του Κοσόβου είναι αποτέλεσμα της πολιτικής των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ και της ΕΕ, καθώς και των ανταγωνισμών των αναδυόμενων αστικών τάξεων στην περιοχή. Η βίαιη αλλαγή των συνόρων, με τους αιματηρούς βομβαρδισμούς του ΄99, η ουσιαστική κατοχή του Κοσόβου από 18.000 άνδρες του ΝΑΤΟ και ισχυρή δύναμη ευρω-αστυνομίας, καταλήγει τώρα πια και στη δημιουργία ενός κράτους – προτεκτοράτο, καταλύτη επικίνδυνων εξελίξεων στην περιοχή.
Η εφαρμογή της αμερικανικής πολιτικής για τη δημιουργία ασταθών και ελεγχόμενων κρατιδίων εφαρμόζεται με τον πιο κυνικό τρόπο. Η ΕΕ συνολικά και οι ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές χώρες έχουν τις δικές τους τεράστιες ευθύνες για τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Χρόνια τώρα τα ιμπεριαλιστικά κέντρα υποδαυλίζουν κάθε εθνική και θρησκευτική αντιπαράθεση, για να ελέγχουν καλύτερα την περιοχή, για να μοιράσουν τη λεία. Αξιοποιώντας τις μειονότητες και τις υπάρχουσες εθνικές αντιπαραθέσεις, προκαλούν εντάσεις, ενώ ταυτόχρονα επιτίθενται στα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα, δημιουργώντας στρατιές «φτηνών» εργατών. Η ένταξη των Βαλκανίων συνολικά στην καπιταλιστική αγορά, η δημιουργία των νέων αστικών τάξεων και ο γενικευμένος ανταγωνισμός στο έδαφος της καπιταλιστικής ύφεσης και του πολέμου της ενέργειας, ανάβει το φτίλι στην μπαρουταποθήκη της Ευρώπης. Ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός της εποχής μας σε όλο του το μεγαλείο. Για τους «κάτω» ο εδαφικός κατακερματισμός (αλλά και οι καπιταλιστικές ολοκληρώσεις τύπου ΕΕ),το εθνοτικό μίσος, η ανεργία, η φτώχια και ο θάνατος και για τους «πάνω» η εκμετάλλευση και ο ανταγωνισμός για μεγαλύτερα κέρδη. Η «παγκοσμιοποίηση» και η καπιταλιστική ολοκλήρωση της ΕΕ οδηγούν σε εθνικά και κοινωνικά ρήγματα.
Ο κύκλος αίματος που άνοιξε το 1989 δεν κλείνει και απειλεί να πλημμυρίσει όλα τα Βαλκάνια. Η εύθραυστη και επιβεβλημένη «ειρήνη» από τους μισθοφόρους της νατοϊκής ΚFOR ετοιμάζεται να ξαναδώσει τη θέση της στις πολεμικές αναμετρήσεις.
Όλοι έχουν πάρει τις θέσεις τους για το νέο γύρο,επιδιώκοντας τα μεγαλύτερα δυνατά κέρδη. Οι Αμερικανοί φτιάχνουν τη μεγαλύτερη βάση στο Κόσοβο, για να προστατεύσουν τους αγωγούς και τα συμφέροντα τους. Η Ευρωπαϊκή Ένωση μεταφέρει άλλους 1.900 αστυνομικούς , ενώ η Ρωσία αγοράζει ό,τι μπορεί στη Σερβία, για να πλασαριστεί καλύτερα στον ανταγωνισμό. Παράλληλα, οι νεοδημιούργητες αστικές τάξεις τις περιοχής πλουτίζουν για την ώρα με το εμπόριο όπλων, ναρκωτικών και «λευκής σάρκας» (φιλοδοξώντας στη συνέχεια να δραστηριοποιηθούν και σε πιο "νόμιμα" και παραγωγικά πεδία), ενώ οι «παλιές» εφορμούν αυτοτελώς αλλά και συντάσσονται στο πλάι των κυρίαρχων για να αποκομίσουν οφέλη.
Από εδώ και πέρα όλα τα σχέδια και σενάρια, ακόμα και η συνολική -με πόλεμο- αλλαγή των συνόρων, είναι δυνατά. Το μέλλον για τα Βαλκάνια διαγράφεται ζοφερό. Μόνο η ανεξάρτητη αντιιμπεριαλιστική και διεθνιστική πάλη των λαών αποτελεί ελπίδα.
Για να φτάσουμε σε αυτή την κατάσταση έχουν συνεισφέρει με τον «καλύτερο τρόπο» και οι ελληνικές κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, με τη συμμετοχή της Ελλάδας στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και στους νατοϊκούς βομβαρδισμούς. Στηρίζοντας και «προστατεύοντας» τις επενδύσεις των ελλήνων καπιταλιστών στα Βαλκάνια, οι κυβερνήσεις της χώρας στέλνουν εκατοντάδες στρατιώτες στις γειτονικές χώρες, παίρνοντας μέρος σε όλες τις Νατοϊκές πολεμικές αποστολές. Ταυτόχρονα, διαμορφώνουν ολοένα και επιθετικότερη πολιτική απέναντι σε αυτό που θεωρούν οικονομικά και πολιτικά βαλκανική ενδοχώρα, προσθέτοντας νέες αντιθέσεις στα ήδη εύφλεκτα Βαλκάνια.
Στο πλαίσιο αυτό, η δεκαεπτάχρονη αντιπαράθεση για το όνομα της ΠΓΔ της Μακεδονίας εισέρχεται σε νέα φάση με τη «μεσολάβηση» των ΗΠΑ και την εμπλοκή του ΝΑΤΟ, οι οποίοι επιδιώκουν ρόλο επιδιαιτητή για τη συμμόρφωση των βαλκανικών χωρών με τις επιλογές τους. Αρνούμαστε αυτή τη διαδικασία. Καμιά λύση δεν μπορεί να προέλθει από την ιμπεριαλιστική παρέμβαση ή στα πλαίσια του ΝΑΤΟ και της ΕΕ (π.χ. με την άσκηση του περιβόητου βέτο). Δεν ξεχνούμε ότι ο ελληνικός ιμπεριαλισμός ανέδειξε το θέμα του ονόματος της Μακεδονίας στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 για να μετατρέψει το μικρό γειτονικό κρατίδιο σε «πίσω αυλή» του, ενώ δεν έλειψαν και τα σχέδια διαμελισμού του. Μετά 15 χρόνια κατάφερε να μετατρέψει την ΠΓΔΜ σε οικονομική αποικία, απέτυχε όμως να επιβάλλει το σύνολο των πολιτικών του όρων. Σήμερα αναζητεί την κατάλληλη φόρμουλα για να κρατήσει την οικονομική λεία και να πετύχει πολιτικά όσα περισσότερα γίνεται, αποδεχόμενη το πλαίσιο της Νέας Τάξης, χωρίς να αποκλείεται το πέρασμα από το «συμβιβασμό» στην «όξυνση», ειδικά στην προσπάθεια εξόδου από την πολιτική κρίση μέσω μιας «εθνικής συστράτευσης». Αρνούμαστε κάθε συναίνεση στην πολιτική ΝΔ – ΠΑΣΟΚ.
Οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα και την ΠΓΔΜ δεν έχουν τίποτα να μοιράσουν. Η κατοχύρωση του απαραβίαστου των συνόρων, η αντίθεση στον εθνικισμό και σε κάθε είδους αλυτρωτική προπαγάνδα, η κοινή πάλη κατά του ιμπεριαλισμού και του πολέμου, η διεθνιστική ταξική αλληλεγγύη και κοινή πάλη ενάντια στην εκμετάλλευση (και των ελληνικών πολυεθνικών στα Σκόπια), η αναγνώριση των δικαιωμάτων των μειονοτήτων σε όποια βαλκανική χώρα κι αν βρίσκονται, αποτελούν τη βάση για να αντιμετωπιστεί με άλλο τρόπο και το ζήτημα της ονομασίας.
Το όνομα Μακεδονία δεν είναι ιδιοκτησία κανενός και δεν μπορεί να χρησιμοποιείται εναντίον κανενός άλλου. Μια ονομασία η οποία θα παίρνει υπόψη το σύνολο των εθνικών, πολιτιστικών και άλλων ευαισθησιών, όλων των χωρών του ιστορικού γεωγραφικού χώρου της Μακεδονίας, πέρα από κάθε λογική επιβολής, θα συνέβαλε στη φιλία των λαών.
Οι εργαζόμενοι της ΠΓΔΜ έχουν το δικαίωμα του αυτοκαθαρισμού, στο πλαίσιο του αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τον εθνικισμό, για την κατάκτηση της κοινωνικής χειραφέτησης. Δεν κλείνουμε, ωστόσο, τα μάτια στην πολιτική της κυρίαρχης, σλαβομακεδονικής κυρίως, αστικής τάξης της ΠΓΔΜ, η οποία τροφοδοτεί μια εθνικιστική αλυτρωτική εκστρατεία σήμερα, βαθαίνοντας την εκμετάλλευση των εργαζομένων στη χώρα της. Είναι ολοένα πιο σφιχτά δεμένη με το άρμα του ιμπεριαλισμού και ειδικά των ΗΠΑ, με κίνδυνο να μετατρέπεται η γειτονική χώρα σε πιόνι του -και άρα σε νάρκη πολεμικών τυχοδιωκτισμών- στα Βαλκάνια και γενικότερα.
Είκοσι χρόνια τώρα επιβεβαιώνεται με τον πιο βίαιο τρόπο ότι η ανατροπή της ιμπεριαλιστικής καπιταλιστικής πολιτικής στα Βαλκάνια είναι μονόδρομος για τους λαούς και τις εθνότητες.
Η συγκρότηση αντιιμπεριαλιστικού αντικαπιταλιστικού κινήματος σε κάθε χώρα που θα παλεύει για την πολιτική ήττα της κυβέρνησής του είναι αναγκαία προϋπόθεση για τη συνολική διεθνική νίκη. Η αποτροπή του πολέμου και της βίας συνδέεται αναγκαστικά με τη δημιουργία ενός νέου διεθνιστικού εργατικού μετώπου, που θα αγκαλιάζει όλες της χώρες της Βαλκανικής, συνδέεται με τη δημιουργία και ύπαρξη μιας άλλης ανεξάρτητης, από τις αστικές τάξεις και κέντρα, αντικαπιταλιστικής ανατρεπτικής Αριστεράς. Η Αριστερά δεν έχει καμιά δουλειά στη διαχείριση των διαπραγματεύσεων και των ανταγωνισμών στο ιμπεριαλιστικό παζάρι. Δεν έχει θέση σε «εθνικούς ρόλους» και σε «συμβούλια πολιτικών αρχηγών».
Η προσπάθεια επαφής και συγκρότησης συλλογικοτήτων σε βαλκανικό επίπεδο, η διαμόρφωση κοινών εργατικών αιτημάτων και στόχων πάλης ενάντια στον πόλεμο και την εκμετάλλευση, μπορεί και πρέπει να ανοίξει διαύλους επικοινωνίας μεταξύ των λαών.
Η «ανεξαρτησία του Κόσοβου» και η αναγνώρισή της από τις ΗΠΑ και το σκληρό πυρήνα της ΕΕ πρέπει να σημάνει ένταση της πάλης των λαών για:
- Να φύγουν οι ιμπεριαλιστικοί στρατοί κατοχής από τα Βαλκάνια.
- Αποχώρηση τώρα των ελληνικών δυνάμεων κατοχής από το Κόσοβο και τα Βαλκάνια.
- Άρνηση συμμετοχής των στρατευμένων στις πολεμικές νατοϊκές αποστολές.
- Έξω η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ, έξω το ΝΑΤΟ από τα Βαλκάνια.
- Διάλυση των ιμπεριαλιστικών πολεμικών σχηματισμών, ΝΑΤΟ και Ευρωστρατού τώρα.
- Εναντίωση στη Νατοϊκή κατοχή και διεύρυνση, έξω όλες οι αμερικανικές νατοϊκές και ευρωπαϊκές στρατιωτικές βάσεις από τα Βαλκάνια.
- Καμιά νέα ένταξη την ΕΕ, πάλη για αντικαπιταλιστική αποδέσμευση και διάλυση της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης.
- Πάλη ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική της ΕΕ και των κυβερνήσεων σε κάθε χώρα.
- Καμιά ιμπεριαλιστική αλλαγή συνόρων, καμιά αναγνώριση νέων συνόρων, όχι σε πολιτικές εθνοκάθαρσης, το ρατσισμό και την ξενοφοβία.
- Αναγνώριση όλων των μειονοτήτων. Πλήρη πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα στις μειονότητες.
- Καμιά στήριξη στα εθνικά οράματα και τις νέες μεγάλες ιδέες, απ' όπου κι αν προέρχονται.
- Εργατική διεθνιστική ενότητα για ρήξη και ανατροπή της ιμπεριαλιστικής καπιταλιστικής επίθεσης.

ΝΕΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΡΕΥΜΑ
ΝΕΟΛΑΙΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

Απάντηση στον «βούρκο» της αστικής πολιτικής

2008-02-22T15:23:00.000+02:00

ΝΕΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΡΕΥΜΑ

Εργατικό κίνημα ανατροπής και άλλη Αριστερά. Απάντηση στον «βούρκο» της αστικής πολιτικής και στην αντεργατική επίθεση

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

1. Η αμφισβήτηση του κυρίαρχου πολιτικού σκηνικού, η οργή για την αντεργατική κυβερνητική πολιτική και η αγανάκτηση για τη σαπίλα της πρώτης, δεύτερης, τρίτης και τέταρτης εξουσίας (κυβέρνηση, βουλή, δικαιοσύνη και ΜΜΕ) φουντώνουν μέσα στους εργαζόμενους. Διαμορφώνεται μια κρίση εκπροσώπησης και ενσωμάτωσης, με βάθος και δυναμική. Έχουμε μπει σε περίοδο ανακατατάξεων, όξυνσης της ταξικής πάλης και των αντιφάσεων του πολιτικού συστήματος. Οι δύο «μονομάχοι» (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) δείχνουν εξουθενωμένοι. Οι εκλογές δεν έδωσαν την «ισχυρή εντολή για τις μεταρρυθμίσεις» όπως επεδίωκε η άρχουσα τάξη και ο Κ. Καραμανλής. Η κυβέρνηση της ΝΔ είναι πιο αδύναμη, σε σχέση με την πρώτη τετραετία, όχι κυρίως λόγω της κοινοβουλευτικής καχεξίας, αλλά γιατί δεν πείθει η πολιτική της. Η αιτία δεν βρίσκεται στα «όργια» του υπουργείου Πολιτισμού. Το πολιτικό εποικοδόμημα και οι δύο πυλώνες του δικομματισμού κλονίζονται από βαθύτερες κοινωνικές διεργασίες, μεγαλώνει η απόστασή τους από τα πληττόμενα εργατικά και λαϊκά στρώματα και, ιδιαίτερα, από τη νεολαία. Διαμορφώνεται μια ρωγμή στη δυνατότητα ενσωμάτωσης του αστικού δικομματισμού και στην κυριαρχία των συντηρητικών στερεοτύπων. Ο αστικός συνασπισμός εξουσίας αρχίζει να πληρώνει το τίμημα του κοινωνικού πολέμου που έχει εξαπολύσει απέναντι στο λαό. Όλα αυτά, αποτελούν συνέχεια του βασικού στοιχείου της φάσης, δηλαδή της ανερχόμενης τάσης των κοινωνικών αγώνων, όπως εκφράστηκε και στον απεργιακό σεισμό της 12ης Δεκέμβρη, της αυξανόμενης πολιτικής (κυρίως προς τα αριστερά) διαφοροποίησης. Μέσα στο βάλτο της κυρίαρχης πολιτικής, ανθίζουν τα πιο όμορφα λουλούδια της ανατροπής. Η ρωγμή μπορεί να γίνει ρήγμα. Νέες δυνατότητες διαμορφώνονται για την ανάπτυξη νικηφόρων αγώνων, για την αντεπίθεση του εργατικού κινήματος, της ανατρεπτικής αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και των δυνάμεων της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης.

2. Λίγους μήνες μετά τις εκλογές και μια πλημμυρίδα σκανδάλων, βρώμικων σχέσεων συναλλαγής, διαφθοράς και εκβιασμών κατακλύζουν το πολιτικό τοπίο. Με απίστευτο κυνισμό διακινούνται εκατομμύρια ευρώ ανάμεσα σε επιχειρηματίες, ΜΜΕ, κράτος και πολιτικό προσωπικό, ενώ την ίδια στιγμή προσπαθούν να πείσουν τους εργαζόμενους ότι πρέπει να ζήσουν με μισθούς και συντάξεις των 600 ευρώ. Η κυβέρνηση της ΝΔ έχει βαρύτατες ευθύνες. Αποκαλύπτεται ότι η «σεμνότητα και ταπεινότητα» ήταν το φύλλο συκής για να κρυφτούν οι πιο άθλιες συναλλαγές και κυρίως η αντεργατική επίθεση. Τέσσερα χρόνια μετά την ανάληψη της κυβέρνησης από τη ΝΔ, οι εργαζόμενοι μετρούν μια σοβαρότατη επιδείνωση της θέσης τους. Συνένοχο είναι το ΠΑΣΟΚ (αυτό το καταλαβαίνουν ήδη οι εργαζόμενοι) και όλος ο αστικός συνασπισμός εξουσίας, που στηρίχθηκε στη νεοφιλελεύθερη συναίνεση του ΄89 και στη δεκαετία του πράσινου αστικού «εκσυγχρονισμού», με τις σημαίες της ΟΝΕ και της ασύδοτης κερδοφορίας του ελληνικού κεφαλαίου. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες -και ειδικά με την κυριαρχία των ιδιωτικών ΜΜΕ- αναπτύχθηκαν οι άμεσες σχέσεις συναλλαγής μεταξύ του πολιτικού προσωπικού και της πραγματικής «πρώτης εξουσίας», του κεφαλαίου. Διαμορφώνεται ένα επιχειρηματικό υπερκράτος, βασισμένο στην ένταση της εκμετάλλευσης, τον κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό (με πανταχού παρούσες τις χαφιεδοκάμερες), τη γενικευμένη αγοραπωλησία (με συνακόλουθο τη μίζα), την ιμπεριαλιστική τρομοκρατία και την πολιτιστική αποβλάκωση. Τόσο η ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ δεν έχουν να προτείνουν στο λαό ένα θετικό όραμα και η πολιτική τους καταλήγει όλο και περισσότερο σε μια διαχείριση της αντεργατικής επίθεσης, βουλιάζει όλο και περισσότερο στη διαφθορά. Δεν υπάρχει ελπίδα από τους κόλπους τους. Χαρακτηριστικό είναι το γρήγορο ξεφούσκωμα τόσο της «αριστερής στροφής» του Γ. Παπανδρέου, όσο και της δυναμικής αντιπολίτευσης του Β. Βενιζέλου.

3. Η κατάσταση αυτή δεν αποτελεί ελληνική «ιδιομορφία». Σε συνθήκες διεθνούς ύφεσης και των κρισιακών φαινομένων του παγκόσμιου καπιταλισμού που πληθαίνουν απειλητικά, όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, ο ανελέητος ανταγωνισμός των πολυεθνικών δημιουργεί μια διεθνή «επιδημία» της σαπίλας (όπως φαίνεται από τις μίζες της Ζίμενς, τα παραδείγματα του Σρέντερ, της Ένρον, του Μπλερ κλπ), οξύνει και τις εσωτερικές αντιθέσεις.

4. Οι βαθύτερες αιτίες βρίσκονται στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό της εποχής μας, όπου η ληστεία του πλούτου που παράγουν οι εργαζόμενοι και η εκμετάλλευση της φύσης αποκτά τεράστιες διαστάσεις και η λογική του «όλα πουλιούνται – όλα αγοράζονται» φτάνει σε ακραία όρια. Το «κράτος – στρατηγείο» της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης καταργεί τις εργατικές και κοινωνικές κατακτήσεις και λειτουργεί σαν μοχλός ανάπτυξης της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Διαπλέκεται άμεσα με συγκεκριμένα μονοπώλια μέσω των ιδιωτικοποιήσεων, των Συμπράξεων Δημόσιου Ιδιωτικού Τομέα, των ΚΠΣ, αλλά και των αμαρτωλών Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων.

5. Η κυβέρνηση Καραμανλή για να ανακτήσει την εμπιστοσύνη της αστικής τάξης γίνεται πιο επικίνδυνη. Επιδιώκει να περάσει το ασφαλιστικό και τα υπόλοιπα αντιλαϊκά μέτρα (ιδιωτικοποιήσεις στα λιμάνια και αλλού, λιτότητα κλπ), ψήφισε έναν ακόμα πιο καλπονοθευτικό εκλογικό νόμο, προχωρά στην αντιδραστική θωράκιση του κράτους και της αστικής πολιτικής. Το αστικά μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να κάνει ουσιαστική αντιπολίτευση, ενώ ο Γ. Παπανδρέου πασχίζει να ελέγξει ένα κόμμα που βυθίζεται σε μια όλο και βαθύτερη κρίση πολιτικής, στρατηγικής και φυσιογνωμίας. Στο πλαίσιο του καπιταλισμού της εποχής μας δεν είναι δυνατό να επαναληφθεί το «σοσιαλδημοκρατικό συμβόλαιο». Γι΄ αυτό τα σοσιαλιστικά κόμματα στην Ευρώπη και οι κεντροαριστερές κυβερνήσεις (με συμμετοχή και δυνάμεων της ευρω-αριστεράς) εφαρμόζουν την ίδια αντιδραστική πολιτική, όπως δείχνουν η συγκυβέρνηση στη Γερμανία και η κατάρρευση της κυβέρνησης Πρόντι.

6. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, το κεφάλαιο και τα διάφορα κέντρα εξουσίας αναζητούν και προωθούν πολιτικές αναπροσαρμογές για τη σταθεροποίηση και την ανανέωση του αστικού πολιτικού συστήματος. Για να ενσωματωθεί η αναπτυσσόμενη αγωνιστική τάση και αριστερή διαμαρτυρία των εργαζομένων. Όλο και περισσότερο το σκηνικό μοιάζει με το ΄89, μόνο που σήμερα το σύστημα δεν έχει μια πολιτική γραμμή ενσωμάτωσης της λαϊκής δυσαρέσκειας. Αν και επιχειρείται συστηματικά η αναβάθμιση του ΛΑΟΣ, κρίσιμο ρόλο για τη σταθεροποίηση του συστήματος θα κληθεί να παίξει η ρεφορμιστική Αριστερά. Κάθε φορά που η κινητικότητα των μαζών αυξάνεται, έρχεται η «ώρα της Αριστεράς» για να συμβάλλει στην ενσωμάτωση του εργατικού κινήματος. Από εδώ προκύπτουν και οι πολύμορφες πιέσεις για τη διεκδίκηση κάποιου «αυξημένου, υπεύθυνου» και δήθεν «πολιτικού ρόλου της Αριστεράς», για «εναλλακτική κυβερνητική πρόταση», για «Αριστερά της εξουσίας και όχι μόνο της διαμαρτυρίας» κ.ο.κ.

7. Το βασικό ερώτημα είναι αν το συγκεκριμένο πολιτικό σκηνικό θα αναπλαστεί ή θα ανατραπεί. Η Αριστερά θα παίξει σταθεροποιητικό ή ανατρεπτικό ρόλο σε αυτή την περίοδο; Άρα για ποια Αριστερά μιλάμε; Αριστερά της διαχείρισης, της κυβερνητικής συμμετοχής, της εναλλακτικής λύσης εντός του συστήματος, ενός νέου πιο δεξιόστροφου ΄89 ή Αριστερά της ανατροπής, των νικηφόρων αγώνων, της μαχητικής εργατικής αντιπολίτευσης, της πλήρους ανεξαρτησίας και αντιπαλότητας σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και της επαναστατικής διεξόδου; Αριστερά των εκλογικών ποσοστών και της κοινοβουλευτικής διαμαρτυρίας ή της ταξικής πάλης και του μαζικού εξωκοινοβουλευτικού αγώνα για απόκρουση και ανατροπή της αντεργατικής επίθεσης; Αριστερά που θα παλεύει για την «κάθαρση» των σάπιων θεσμών του καπιταλιστικού συστήματος ή που θα οξύνει την κρίση του πολιτικού σκηνικού, θα φέρνει επιτυχίες και βελτιώσεις στη ζωή των εργαζομένων με το Αντικαπιταλιστικό Εργατικό Μέτωπο, από τη σκοπιά της αντικαπιταλιστικής επανάστασης, της εργατικής δημοκρατίας και της κομμουνιστικής απελευθέρωσης;

8. Απέναντι στις νέες αυτές προκλήσεις και δυνατότητες η ρεφορμιστική Αριστερά αναδεικνύεται ανεπαρκής. Ο ΣΥΡΙΖΑ παρεμβαίνει από τη σκοπιά του πλασαρίσματος στις επερχόμενες πολιτικές διεργασίες. Δεν θέτει θέμα ανατροπής της κυρίαρχης πολιτικής, πολύ περισσότερο του καπιταλισμού, αλλά των κοινοβουλευτικών συσχετισμών. Ο σοσιαλδημοκρατικός ορίζοντας, με τις ουτοπικές λογικές του εκδημοκρατισμού της ΕΕ και των «ανθρώπων πάνω από τα κέρδη», δεν κρύβεται. Έτσι, δεν ξαφνιάζει η ένταξη του ΠΑΣΟΚ στη «δημοκρατική αντιπολίτευση» και η επιμονή για ανοίγματα στο «σοσιαλιστικό χώρο», που επαναφέρουν νέα κεντροαριστερά σενάρια, έστω και με «πυρήνα τον ΣΥΡΙΖΑ». Το ΚΚΕ αρνείται μια γραμμή μαχητικής εργατικής αντιπολίτευσης, δεν θέτει σαν πολιτικό στόχο της πάλης του κινήματος την ανατροπή της πολιτικής της κυβέρνησης και της ΕΕ στα βασικά της μέτωπα και συνολικά. Υποβαθμίζει επικίνδυνα το ρόλο της κυβέρνησης Καραμανλή σαν βασικού οργάνου της επίθεσης (στο όνομα των δικομματικών ευθυνών), δεν προωθεί την αναγκαία ταξική ενότητα στη βάση των εργαζομένων. Η «λαϊκή εξουσία – οικονομία» που προβάλλει, δεν εμπνέει καθώς βρίσκεται με το ένα πόδι στον παλιό καπιταλισμό του κράτους πρόνοιας και με το άλλο στον παλιό «σοσιαλισμό» του Μπρέζνιεφ.

9. Το Νέο Αριστερό Ρεύμα και η νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση θεωρούν ότι αναπτύσσονται νέες αναβαθμισμένες δυνατότητες για νικηφόρους αγώνες. Σήμερα, το κρίσιμο είναι η εισβολή του εργατικού κινήματος στο προσκήνιο, για να χαλάσει τα σχέδια των κρατούντων. Στο καυτό έδαφος της ταξικής πάλης και της πολιτικής ρευστότητας, τα άμεσα καθήκοντα της επαναστατικής Αριστεράς είναι:

* να αναπτυχθούν νικηφόροι αγώνες, ένα κοινωνικό- πολιτικό ρεύμα εργατικής - λαϊκής αντιπολίτευσης, αντίστασης και ανατροπής της κυρίαρχης πολιτικής, που θα μπορέσει να αποκρούσει μέτρα, να πετύχει υλικές κατακτήσεις υπέρ των εργαζομένων και να διαμορφώσει συνθήκες για μια συνολική αντεπίθεση του εργατικού κινήματος.
* να βαθύνει το ρήγμα με την αντιδραστική κυβέρνηση της ΝΔ, η οποία πρέπει να πέσει από τα κάτω και από τα αριστερά, αλλά και συνολικά με τον αστικό συνασπισμό εξουσίας (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ, ΕΕ, κεφάλαιο, αστικά ΜΜΕ). Να μην κλείσει ή ενσωματωθεί αυτό το ρήγμα στα πλαίσια των «δημοκρατικών δυνάμεων» με το δήθεν αναγεννημένο ΠΑΣΟΚ και των κυβερνητικών – κοινοβουλευτικών λύσεων της ρεφορμιστικής Αριστεράς. Για μια άλλη Αριστερά της ανατροπής, για να ανοίξει ο δρόμος για τον ανεξάρτητο πόλο της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής Αριστεράς.
* να γίνουν σοβαρά βήματα στην ανάπτυξη ενός πολιτικού κινήματος της εργατικής τάξης, μιας νέας ταξικής ενότητας των εργαζόμενων, για τις σύγχρονες ανάγκες και δικαιώματα, ενάντια στους πυλώνες της κυρίαρχης πολιτικής, για την υπέρβαση των θέσεων και της πρακτικής του υποταγμένου συνδικαλισμού ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, από θέσεις ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος.

10. Το ΝΑΡ καλεί σε αγωνιστική κινητοποίηση όλους τους εργαζόμενους. Αντί για άβουλοι τηλεθεατές της σαπίλας τους, όπως μας θέλουν, διαλέγουμε το δρόμο του αγώνα, για μια νέα ταξική αγωνιστική ενότητα για τα δικαιώματά μας. Όλοι μαζικά στην απεργία της 13ης Φλεβάρη, νίκη στον αγώνα των λιμενεργατών και όλων των αγωνιζόμενων κλάδων. Ενισχύστε τη δυναμική του ανεξάρτητου ταξικού συντονισμού, πέρα από τον συνδικαλισμό της ήττας. Πολιτικοποίηση του αγώνα, αποφασιστική κλιμάκωση μετά τις 13 Φλεβάρη για να ανατραπεί η επίθεση, ο κυβερνητικός αυταρχισμός, η κρατική καταστολή και προβοκάτσια. Καλεί όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς σε κοινή δράση, στη βάση αρχών, για να αναπτυχθεί το εργατικό, λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα, για νικηφόρους αγώνες, πέρα και ενάντια στον υποταγμένο συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, υπερβαίνοντας τις αδιέξοδες πρακτικές διαμαρτυρίας τύπου ΠΑΜΕ. Καλεί τις δυνάμεις, τις συλλογικότητες και τους πρωτοπόρους αγωνιστές της εκτός των τειχών Αριστεράς σε μια αναβαθμισμένη πολιτικά κοινή δράση, για να ανοίξει ο δρόμος για την αντικαπιταλιστική Αριστερά που απαιτεί η εποχή μας.

Η πρωτοβουλία του ΜΕΡΑ για ένα κύκλο εκδηλώσεων σε όλη την Ελλάδα το επόμενο διάστημα, για την προώθηση της πολιτικής του αναβάθμισης, της ενίσχυσης της οργάνωσης και της συμμετοχής των πρωτοπόρων αγωνιστών που το στηρίζουν, αποτελεί το έναυσμα να ξανανοίξει με καινούργια ορμή η συζήτηση για τον πόλο της άλλης Αριστεράς, για την επαναστατική Αριστερά των «σεισμών που μέλλονται για νά ‘ρθουν» και του καθημερινού αγώνα για την απελευθέρωση της εργασίας.

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

2008-02-20T11:10:00.000+02:00

Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΟΥ ΜΑΧΟΜΕΝΟΥ ΔΙΚΗΓΟΡΟΥ ΖΗΣΗ ΚΛΕΙΣΙΑΡΗ
ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΞΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ
ΚΑΙ ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

Tο ΜΕΡΑ καταγγέλει τη σύλληψη του μαχόμενου δικηγόρου Ζήση Κλεισιάρη, πρώην μέλους του ΔΣ του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, την Τρίτη 19 Φλεβάρη.

Αφρομή για τη σύλληψη στάθηκε η κινητοποίηση της Εναλλακτικής Πρωτοβουλίας Δικηγόρων που αφαίρεσε την παράνομη κάμερα από τα διοικητικά δικαστήρια της Θεσσαλονίκης. Εκεί έγινε η σύλληψη 1,5 ώρα μετά την κινητοποίηση (!), γεγονός που δείχνει ότι είχε στοχοποιηθεί. Έτσι διώκεται ένα κοινωνικός αγωνιστής, ενώ έχει βουήξει ο τόπος για την υπόθεση Ζήμενς και το σκάνδαλο που είχε ως αποτέλεσμα την εγκατάσταση συστημάτων παρακολούθησης που παραβιάζουν στοιχειώδη δημκρατικά δικαιώματα.

Ο Ζ. Κλεισιάρης –μέλος της Εναλλακτικής Πρωτοβουλίας Δικηγόρων Θεσσαλονίκης και του ΜΕΡΑ– διώκεται από την κυβέρνηση λόγω της στάσης του, της συμμετοχής του στους μαζικούς αγώνες για τα κοινωνικά δικαιώματα και τις δημοκρατικές ελευθερίες, αλλά και για την υπεράσπιση που πρόσφερε σε μια σειρά από κοινωνικούς αγωνιστές που δικάστηκαν για τη δράση τους ενάντια στις πολιτικές ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΕΕ.

Δεν είναι τυχαίο ότι τις προηγούμενες μέρες ότι “άγνωστοι” διέρρηξαν το γραφείο της δικηγόρου Αντωνίας Λεγάκη που ήταν ανάμεσα στους συνηγόρους υπεράσπισης των 49 νέων που συνέλαβε η αστυνομία στις 8 Μάρτη 2007 μετά από πανελλαδικό φοιτητικό συλλαλητήριο. Ο συνδικαλιστής στο αεροδρόμιο ΕΛ. Βενιζέλος Νίκος Γουρλάς που πρωτοστατεί στο συντονισμό των πρωτοβάθμιων σωματείων Αττικής, βρέθηκε θύμα εκφοβιστικού ελέγχου από την αστυνομία. Μια σειρά από εκρήξεις και διαρρήξεις στην Αθήνα έχουν στόχο αγωνιζόμενα σωματεία και δημοτικές κινήσεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Την ώρα που ήρθε στο προσκήνιο όλη η βρόμα και η δυσωδία του συμπλέγματος επίσημης πολιτικής-επιχειρηματικών συμφερόντων-ΜΜΕ, η κυβέρνηση νομίζει ότι βάζοντας στο στόχαστρο τους κοινωνικούς αγωνιστές θα αποφύγει την αναμέτρηση με το λαϊκό παράγοντα. Είναι γελασμένη. Ο εκφοβισμός δε θα περάσει. Η ΝΔ δεν μπορεί να ελπίζει σε καμιά υποχώρηση. Ο αγώνας για την αντίσταση και την ανατροπή της πολιτικής της θα συνεχιστεί.

Μέτωπο Ριζοσπαστικής Αριστεράς

ΑΠΕΡΓΙΑ!

2008-02-11T15:51:00.001+02:00

«Παγώστε τους» με μαζική απεργία στις 13 Φλεβάρη

Όλα τα εργοστάσια, οι επιχειρήσεις, οι υπηρεσίες, δημόσιες και ιδιωτικές, τα γραφεία, τα σχολεία και οι σχολές πρέπει να κλείσουν την ΤΕΤΑΡΤΗ 13 Φεβρουαρίου. Να νεκρώσει η χώρα. Να κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας για όσο το δυνατό μεγαλύτερα ποσοστά συμμετοχής. Να κατέβουμε όσο το δυνατό περισσότεροι στις συγκεντρώσεις των συνδικάτων. Νη μην περάσει το σκόπιμο, από τα ΜΜΕ, μέχρι τώρα πνίξιμο της πανεργατικής απεργίας στα απόνερα της ζαχοπουλιάδας και των σκανδάλων.

Αναπαλαίωση του πολιτικού συστήματος ή ρήξη και αλλαγή των συσχετισμών σε όφελος των εργαζομένων;

2008-02-10T21:01:00.000+02:00

Τέσσερεις μήνες μετά τις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές που αποκάλυψαν σ’ ένα βαθμό τη φθορά του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος, αλλά και λίγο καιρό μετά τo μεγαλειώδες απεργιακό ξέσπασμα των εργαζόμενων κατά των αντιασφαλιστικών σχεδίων της κυβέρνησης στις 12 του Δεκέμβρη, βαθιά φαινόμενα σήψης, φθοράς και εξαχρείωσης του αστικού πολιτικού κόσμου έρχονται στην επιφάνεια. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση, εκδότες και καναλάρχες, πληρωμένοι ‘συνδικαλιστές’ και δικαστές, επιχειρηματίες-αφέντες, ένας απίστευτος οχετός, με συναλλαγές δισεκατομμυρίων ευρώ, την ώρα που η φτώχια μεγαλώνει, που προσπαθούν να μας πείσουν να δεχτούμε τις αυξήσεις των 20 και τις συντάξει των 300 ευρώ, σαν αναπόφευκτες.

Η υποταγή των πάντων στο κεφάλαιο και το κέρδος έφερε φτώχια, ανασφαλή και μαύρη εργασία, και μαζί, αυτήν την ατέλειωτη σειρά των παράνομων και των ‘νόμιμων’ σκανδάλων και συναλλαγών της πολιτικής εξουσίας με τους επιχειρηματίες και τους τραπεζίτες. Η ‘απελευθέρωση της αγοράς’ στα ΜΜΕ, δημιούργησε αυτό το τρομακτικό μιντιακό υπερκράτος που καταβροχθίζει τα πάντα. Όλη η νεοφιλελεύθερη απάτη στέκεται σήμερα μπροστά μας γυμνή. Οι ‘ανθρωπιστικές εκστρατείες και η ‘παγκοσμιοποίηση’ έφεραν τις εγκληματικές ιμπεριαλιστικές επεμβάσεων και τα Γκουαντανάμο. Η ΟΝΕ και η ΕΕ την ατέλειωτη λιτότητα των προγραμμάτων σύγκλισης, την επιβολή των ελαστικών σχέσεων (Πράσινη Βίβλος), την αντιδραστική μεταρρύθμιση στην εκπαίδευση (Μπολώνια) το ξεκλήρισμα των μικρών και μεσαίων αγροτών (ΚΑΠ).

Η μεγάλη αναταραχή στα διεθνή χρηματιστήρια και ο κίνδυνος ύφεσης όχι μόνο για την αμερικάνικη αλλά και για την παγκόσμια οικονομία, δείχνουν ότι όλα τα φαινόμενα αυτά θα ενταθούν. Η χρεοκοπία του καπιταλιστικού μονόδρομου είναι σήμερα πιο καθαρή από ποτέ.

ΝΔ ΚΑΙ ΠΑΣΟΚ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΔΡΟΜΟ.

Η Κυβέρνηση εντείνει τις αντιλαϊκές της επιθέσεις προσπαθώντας έτσι να πείσει για την αποτελεσματικότητά της στην ‘απαρέγκλιτη’ εξυπηρέτηση των αναγκών του κεφαλαίου και των ‘δεσμεύσεων’ στην Ε.ΕΣτο ΠΑΣΟΚ έχει ολοκληρωθεί η νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη, πράγμα που βρίσκεται στην βάση της βαθιάς κρίσης πολιτικής και φυσιογνωμίας του.. Ούτε οι δήθεν ‘δυναμική αντιπολίτευση’ και οι προτάσεις για «κεντροαριστερές λύσεις» σε συνεργασία με τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ούτε αντιπολιτεύσεις όσων στήριζαν για δεκαετίες αυτήν την πολιτική, και μάλιστα με τις πλάτες συγκεκριμένων εκδοτικών συγκροτημάτων, πείθουν κανέναν.

Για όλους αυτούς τους λόγους, ενισχύεται η απέχθεια και η αποστοίχιση πολύ πλατιών τμημάτων των εργαζόμενων από τις κυρίαρχες αστικές δυνάμεις. Όλο και περισσότεροι καταλαβαίνουν ότι ο μονόδρομος της αγοράς, των ιδιωτικοποιήσεων, του κέρδους και της ΕΕ, μας βγάζει κατευθείαν πάνω στον τοίχο μιας νέας ακόμα μεγαλύτερης όξυνσης όλων των κοινωνικών και πολιτικών προβλημάτων των εργαζόμενων. Οι θετικές αγωνιστικές και πολιτικές αναζητήσεις των εργαζόμενων και της νεολαίας κλιμακώνονται και όλο και μεγαλύτερα τμήματα της βάσης των αστικών κομμάτων, κυρίως του ΠΑΣΟΚ, αναζητούν προς τ’ αριστερά.

ΑΝΑΤΡΟΠΗ Η ΑΝΑΠΑΛΑΙΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ;

Ωστόσο το ερώτημα που προκύπτει για τον κάθε εργαζόμενο και νέο που κατανοεί ότι καμιά λύση δεν υπάρχει με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, είναι αν οι αναζητήσεις αυτές θα συμβάλλουν στη διαμόρφωση ενός ρεύματος σύγκρουσης και ανατροπής της αντιλαϊκής πολιτικής, για την υπεράσπιση και διεύρυνση κατακτήσεων και δικαιωμάτων – για την αναγέννηση της προοπτικής και των ιδεών της κοινωνικής απελευθέρωσης - η αν θα οδηγηθούν και πάλι στον αποπροσανατολισμό, την ήττα και την ενσωμάτωση στις κάθε είδους ‘εναλλακτικές λύσεις’ φτιασιδώματος του σημερινού πολιτικού συστήματος.

Δυστυχώς τόσο η πολιτική των ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ όσο και του ΚΚΕ δεν συμβάλλουν στην παραπάνω κατεύθυνση. Ο ΣΥΝ αναζητά ‘εναλλακτικές’, ‘αντιδεξιές λύσεις’, μια νέα κυβερνητική προοπτική , που αντικειμενικά δεν θα συμβάλλει, παρά στη συγκάλυψη των αντιλαϊκών επιδιώξεων του συστήματος, όπως έχει αποδειχθεί με όλες τις «κεντροαριστερές λύσεις», όπου και αν εφαρμόστηκαν. Απευθύνεται στο ΠΑΣΟΚ για πολιτική συμμαχία, νεκρανασταίνοντας τις πάλαι ποτέ δημοκρατικές δυνάμεις. Μένει εγκλωβισμένος στην πολιτική της ΕΕ. Το ΚΚΕ ενώ δηλώνει αντιτίθετο στην αντιδραστική αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος, υποβαθμίζει επικίνδυνα τον ρόλο και τις ευθύνες της κυβέρνησης της ΝΔ στην παρούσα κρίση, κάνοντας βασικά λόγο για τις ευθύνες των ΜΜΕ. Ενώ μιλάει ενάντια στην κυρίαρχη πολιτική, στην πράξη αποφεύγει κάθε πραγματική σύγκρουση μαζί της, όπως έδειξε και η στάση του στους περσινούς μεγάλους αγώνες (εκπαίδευση), και η περισσότερο ‘συμβολική’, παρά πραγματική συμμετοχή του στους αγώνες γενικά. Ενώ αντιπαρατίθεται στα λόγια με τον υποταγμένο συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, υπονομεύει την ευρύτερη δυνατή ταξική και αγωνιστική ενότητα των εργαζόμενων για νικηφόρους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες, καλώντας απλά στη… ενίσχυση του ΠΑΜΕ.

Πρόκειται για δύο εξίσου αδιέξοδες λογικές που, αν επικρατήσουν, δεν θάχουν άλλο αποτέλεσμα απ’ το να στρώσουν και πάλι το δρόμο της ενσωμάτωσης και μιας νέας πολύμορφης επίθεσης κατά των εργαζόμενων και της νεολαίας όπως το «βρώμικο 89» για το οποίο ποτέ δεν έκαναν την αυτοκριτική τους ούτε ο ΣΥΝ ούτε το ΚΚΕ.

ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΟΠΟΥ ΚΙ΄ ΑΝ ΤΟ ΑΚΟΥΜΠΗΣΕΙΣ ΒΡΩΜΑΕΙ…
ΔΕΝ ΔΙΟΡΘΩΝΕΤΑΙ – ΑΝΑΤΡΕΠΕΤΑΙ!

Για το ΜΕΡΑ κρίσιμο ζήτημα είναι οι εργαζόμενοι γενικά, αλλά και το ρεύμα της αποστοίχισης από τις αστικές δυνάμειςειικότερα να αναπτυχθεί, να δυναμώσει τους πολιτικούς του στόχους, να οργανωθεί, δυναμώνοντας την αναμέτρησή του με την αντιλαϊκή πολιτική. Για αυτό το ΜΕ.Ρ.Α. καλεί.

* στην ανάπτυξη ενός μαζικού πολιτικού κινήματος, των εργαζόμενων, της νεολαίας, όλων των καταπιεζόμενων και εκμεταλλευόμενων στρωμάτων, για να δημιουργηθούν πραγματικά ρήγματα στο κυρίαρχο πολιτικό σκηνικό, να ηττηθεί η αντιλαϊκή πολιτική και να ανατραπεί η ίδια η κυβέρνηση, για την υπεράσπιση και διεκδίκηση των σύγχρονων αναγκών και δικαιωμάτων των εργαζόμενων, ενάντια στα σχέδια του κεφαλαίου, της ΕΕ, του ιμπεριαλισμού.
* Στο δυνάμωμα της πολιτικής πάλης των εργαζόμενων κατά του πολιτικού συστήματος συνολικά και τις εναλλακτικές του λύσεις. Στην κυβέρνηση της ΝΔ και τα αντιδραστικά της σχέδια. Στο ΠΑΣΟΚ και τα δύο βασικά του ρεύματα που κινούνται στην ίδια νεοφιλελεύθερη τροχιά. Στα αποπροσανατολιστικά κεντροαριστερά σενάρια Στις ακροδεξιές επιδιώξεις του εθνικιστικού και ρατσιστικού ΛΑ.Ο.Σ.
* Ενός εργατικού κινήματος που θα διέπεται από μια λογική αγωνιστικής ταξικής ενότητας στη βάση των εργαζόμενων. Που θα υπερασπίζεται μαχητικά τα σύγχρονα δικαιώματα και τις ανάγκες τους, με στόχους ενάντια στην κυβερνητική πολιτική, την ΕΕ, αλλά και τον πόλεμο, την καταστολή κ. λ. π. Που θα διαχωρίζεται με σαφήνεια την υποταγμένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, προωθώντας εκείνες τις αγωνιστικές διαδικασίες και πρακτικές που τον υπερβαίνουν έμπρακτα. Σε αυτήν την βάση θα συμβάλλουμε στη ανάπτυξη της κοινής δράσης και με τις άλλες δυνάμεις της αριστεράς και της λαϊκής - εργατικής βάσης του ΠΑΣΟΚ.

Η σημερινή μας πάλη βλέπει περισσότερο από ποτέ, έξω από το σημερινό σύστημα στην κατεύθυνση της αντικαπιταλιστικής επανάστασης, της συντριβής των γραφειοκρατικών καταπιεστικών μηχανισμών της άρχουσας τάξης, της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής, του ελέγχου και της δημοκρατίας των εργαζόμενων, της εργατικής εξουσίας, για να ανοίξει ο δρόμος της διεθνιστικής σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής απελευθέρωσης.

Σ’ αυτή την κατεύθυνση το ΜΕΡΑ για να συμβάλλει ουσιαστικά στο λαϊκό κίνημα, προετοιμάζει την Πανελλαδική του Συνέλευση για τα τέλη του Φλεβάρη

* Για την πολιτική και οργανωτική του αναβάθμιση και το πλατύτερο δυνατό άνοιγμά του στους αγωνιστές
* Για την συμβολή του στους αγώνες που εξελίσσονται.
* Για ακόμα πιο συστηματικές πρωτοβουλίες διαλόγου και κοινής δράσης των δυνάμεων της «εκτός των τειχών Αριστεράς» και του ανένταχτου αντικαπιταλιστικού δυναμικού για την πραγματοποίηση ώριμων και σταθερών βημάτων στην κατεύθυνση του πόλου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ

2008-01-16T20:55:00.000+02:00

Εκδήλωση του ΜΕ.Ρ.Α. και του ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α. για το Ασφαλιστικό ΣΑΒΒΑΤΟ 19 ΓΕΝΑΡΗ
7:00 μ.μ. Κτήριο Παπαρίσβα

πρόταση του συντονιστικού

2007-11-07T19:08:00.000+02:00

Προς τους αγωνιστές, τις τοπικές συγκεντρώσεις και συνελεύσεις του ΜΕΡΑ

* ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΑΧΗΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ
* ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΟ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Α. ΡΕΥΣΤΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΚΗΝΙΚΟ ΚΑΙ ΝΕΕΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ

1. ΟΡΙΣΜΕΝΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

Είμαστε σε μια περίοδο που, ιδιαίτερα μετά τις εκλογές, η αντεργατική επίθεση της κυβέρνησης κλιμακώνεται ενώ, ταυτόχρονα, είναι εμφανής η φθορά της αντιλαϊκής πολιτικής και των δυο αστικών κομμάτων που την προωθούν. Όπως αποτυπώθηκε και στο αποτέλεσμα των εκλογών, εμφανίζεται μια ευρύτερη διαμαρτυρία -αμφισβήτηση στην αντιλαϊκή επίθεση και στον αστικό συνασπισμό εξουσίας, στο μονόδρομο της ΟΝΕ/ΕΕ, των ιδιωτικοποιήσεων, της αγοράς, της ανταγωνιστικότητας και της ανάπτυξης των καπιταλιστικών κερδών.

Η οριακή αυτοδυναμία της ΝΔ δεν συγκροτεί ένα θετικό-επιθετικό ρεύμα αποδοχής της κυβερνητικής πολιτικής μέσα στους εργαζόμενους. Ιδιαίτερη σημασία, μάλιστα έχουν, τα ιστορικά χαμηλά ποσοστά που παίρνει ΝΔ στην νεολαία (σαν αποτέλεσμα και των μεγάλων αγώνων της προηγούμενης περιόδου) και σε τμήματα των εργαζομένων, πράγμα που οπωσδήποτε αντανακλά και ένα λαχάνιασμα του νεοφιλελεύθερου ρεύματος.

Η κρίση φυσιογνωμίας στο ΠΑΣΟΚ έχει στρατηγικά χαρακτηριστικά.. Είναι αποτέλεσμα της ουσιαστικά ταυτόσημης με τη ΝΔ πολιτικής του, της αφομοίωσης και οργανικής του διασύνδεσης με τους μηχανισμούς του κράτους και του κεφαλαίου. Η βαθιά του αναξιοπιστία συνδέεται με τη γενικότερη ιδεολογικοπολιτική κρίση και πορείας νεοφιλελεύθερης μετάλλαξης του αστικού αυτού κόμματος, σε αντιστοιχία με την εξέλιξη της διεθνούς σοσιαλδημοκρατίας, ειδικά όπως καταγράφεται στην Ευρώπη. Η κρίση στο ΠΑΣΟΚ διαχέεται σε όλο το πολιτικό σύστημα, καθώς αφενός αδυνατίζει την πειστικότητα των ‘εναλλακτικών λύσεων’ που διαθέτει σήμερα το σύστημα και αφετέρου συνδέεται και επικοινωνεί και με το αδυνάτισμα της ΝΔ.

Τα παραπάνω είναι τα στοιχεία που δημιουργούν μια σχετική ρευστότητα στο πολιτικό σκηνικό. Υπάρχουν πλατιά τμήματα των εργαζόμενων που δεν αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στο σημερινό πολιτικό σύστημα. Παρά το γεγονός ότι αυτό δεν αποτελεί ένα ρεύμα ‘αριστερής στροφής’, αναπτύσσεται η δυνατότητα ανώτερης συμμετοχής τμημάτων της βάσης (κυρίως) του ΠΑΣΟΚ στους αγώνες, νέων βαθύτερων βημάτων διαφοροποίησης από το πολιτικό σύστημα, αναζήτησης μιας ριζοσπαστικής αντικαπιταλιστικής πολιτικής.

Οι πολιτικές αυτές εξελίξεις συνδέονται και τροφοδοτούνται και από τις ευρύτερες διεθνείς οικονομικές και πολιτικές τάσεις.

Στο οικονομικό πεδίο, η φούσκα των ακινήτων και οι αναταράξεις στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, η διόγκωση του δημόσιου και ιδιωτικού χρέους, η διαρκής άνοδος των τιμών των πρώτων υλών και ειδικά του πετρελαίου αποτελούν εκδηλώσεις μιας ευρύτερης αστάθειας και αδυναμίας του συστήματος να σταθεροποιήσει τα οικονομικά του μεγέθη και τις τάσεις κερδοφορία του.

Στο πολιτικό επίπεδο, φαίνεται ότι το επόμενο διάστημα μπαίνουμε σε μια φάση μιας νέας όξυνσης των ιμπεριαλιστικών και καπιταλιστικών ανταγωνισμών και διενέξεων με ενισχυμένη την πιθανότητα κλιμάκωσης του πολεμικού κινδύνου στην περιοχή. Η πιθανή επέμβαση της Τουρκίας στο Ιράκ, οι απειλές για πολεμικές ενέργειες των ΗΠΑ στο Ιράν, αλλά και οι ανοιχτές αντιθέσεις στα Βαλκάνια (Κόσσοβο, αναγνώρισης της Μακεδονίας κλπ) θα επιδράσουν καθοριστικά στην διαμόρφωση του πολιτικού συσχετισμού το επόμενο διάστημα.

2. Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΜΕ.Ρ.Α ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΗ ΔΙΑΣΤΗΜΑ

Το κοινωνικό πεδίο (ασφαλιστικό, εργασιακές σχέσεις, εκπαίδευση, περιβάλλον) και η ευρύτερη πολιτική διαπάλη γύρω από τα μεγάλα ζητήματα (εξελίξεις στα Βαλκάνια, δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες), είναι το καυτό έδαφος πάνω στο οποίο θα δοκιμαστούν οι πολιτικές και οι αντιλήψεις όλων των πολιτικών δυνάμεων και θα διαμορφωθούν οι νέοι συσχετισμοί το επόμενο διάστημα.

Στο πεδίο αυτό θα κριθεί η δυνατότητα της εμβάθυνσης, ανάπτυξης, πολιτικοποίησης σε ανατρεπτική κατεύθυνση του ρεύματος της αριστερής διαμαρτυρίας που εκφράστηκε στις εκλογές, ή το πισωγύρισμά του στα πλαίσια του δικομματισμού ή των διάφορων εναλλακτικών λύσεων ενσωμάτωσης που ετοιμάζονται.

Από την σκοπιά του ΜΕ.Ρ.Α επιδιώκουμε το επόμενο διάστημα να συμβάλουμε:

· στην ανάπτυξη ενός μαζικού πολιτικού κινήματος των εργαζόμενων, για την υπεράσπιση και διεκδίκηση των σύγχρονων αναγκών και δικαιωμάτων τους, για να δημιουργηθούν ρήγματα και να ανατραπεί η πολιτική της κυβέρνησης, του κεφαλαίου, της ΕΕ, και του ιμπεριαλισμού. Για την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος. Για να δημιουργηθούν ευρύτερες προϋποθέσεις ριζικού κλονισμού στους συντηρητικούς κοινωνικοπολιτικούς συσχετισμούς και στη διαδικασία «κοινοβουλευτικής ενσωμάτωσης» της λαϊκής αγανάκτησης.

· Στο δυνάμωμα της πολιτικής πάλης των εργαζόμενων ενάντια στο πολιτικό σύστημα συνολικά και τις εναλλακτικές του λύσεις, ενάντια:

- στην κυβέρνηση της ΝΔ και τα αντιδραστικά της σχέδια.

- στο ΠΑΣΟΚ, του οποίου και τα δύο βασικά ρεύματα και όλοι οι υποψήφιοι κινούνται στην ίδια νεοφιλελεύθερη τροχιά.

- το υπεραντιδραστικού , εθνικιστικού και ρατσιστικού ΛΑ.Ο.Σ.

· στην ανάπτυξη και ριζοσπαστικοποίηση του ‘ρεύματος της διαμαρτυρίας’ που εκφράστηκε προς τα αριστερά, μέσα από την ανάπτυξη της πάλης του στην βάση ενός βαθύτερου αντικαπιταλιστικού πολιτικού προγράμματος αντιπαράθεσης με τους πυλώνες της πολιτικής της κυβέρνησης και της ΕΕ, και ανάπτυξης πρωτοβουλιών διαλόγου και ενότητας στο έδαφος του κινήματος..

· στην ανάπτυξη του πολιτικού ρεύματος της αντικαπιταλιστικής αριστεράς δηλ. του πολιτικού χώρου ενός διακριτού τρίτου ρεύματος της αριστεράς στην ελληνική κοινωνία πέραν του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ, και τα βήματα για την δημιουργία του μετώπου-πόλου της. Μιας αριστεράς που παλεύει αποφασιστικά στο σήμερα, με προοπτική την αντικαπιταλιστική επανάσταση, την εργατική εξουσία και δημοκρατία. Που εμπνέεται και στους σημερινούς αγώνες από την προοπτική μιας άλλης κοινωνίας, χωρίς αγορά, εκμετάλλευση και φτώχεια, ΕΕ και ατομική ιδιοκτησία, καταπίεση και πολέμους, οικολογικά εγκλήματα και πολιτισμική μιζέρια. Για να ανοίξει ο δρόμος για τη σοσιαλιστική και κομμουνιστική απελευθέρωση

Για να προχωρήσουν τα παραπάνω είναι σήμερα περισσότερο από ποτέ αναγκαία, η σταθερή και μόνιμη πολιτική συμπαράταξη του δυναμικού της ριζοσπαστικής αντικαπιταλιστικής- Αριστεράς, η ενίσχυση της ενωτικής του δράσης στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες της περιόδου.

Απαραίτητη προϋπόθεση είναι μια βαθύτερη κριτική–αυτοκριτική αποτίμηση της πορείας της αντικαπιταλιστικής αριστεράς (και του ΜΕΡΑ) και των αντιφάσεων της στη διαμόρφωση ενός συνολικού αντικαπιταλιστικού επαναστατικού προγράμματος πάλης που θα εκπροσωπεί την πληττόμενη εργαζόμενη πλειοψηφία. Της αδυναμίας της να ενοποιεί και θα μετασχηματίζει τις επιμέρους κοινωνικές αντιστάσεις σε μια συνολική πολιτική αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.

Β. ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ - ΡΗΞΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ.

3. Η ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΠΕΡΙΟΔΟ

Η αστική πολιτική στο επόμενο διάστημα στοχεύει σε ένα νέο πολύ βαθύτερο γύρο λεηλασίας και εκμετάλλευσης με ορίζοντα το 2010. Στο διάστημα αυτό, θα πρέπει να έχουν υλοποιηθεί οι λεόντειες δεσμεύσεις της ‘στρατηγικής της Λισσαβόνας’ και των ‘προγραμμάτων σύγκλισης’ που περιλαμβάνουν: την αντιδραστική μεταρρύθμιση στο ασφαλιστικό, την Πράσινη Βίβλο για την ‘ελαστασφάλεια’, τις μαζικές ιδιωτικοποιήσεις, την εφαρμογή της ταξική-επιχειρηματικής μεταρρύθμισης στην εκπαίδευση, την αντιδραστική θωράκιση του κράτους (συνταγματική αναθεώρηση, νέα διοικητική διάρθρωση, κρατικός αυταρχισμός κλπ), την παραπέρα οργάνωση και παράδοση της φύσης και του χώρου στην επιχειρηματική αξιοποίηση (νέα χωροταξικά σχέδια, ‘ανάπτυξη’ στις πυρόπληκτες περιοχές, νέα γενιά μεγάλων έργων στο Λεκανοπέδιο και γενικά) , την συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς στην περιοχή.

Αποτελεί σημαντικό λάθος να πιστεύει κανείς ότι η αστική τάξη θα αναβάλλει αυτήν την πολιτική. Φυσικά θα υπάρχουν ελιγμοί, με στόχο τον κατακερματισμό των εργαζόμενων και του κινήματος, αλλά η πολιτική αυτή επιβάλλεται από τις βαθύτερες ανάγκες του κεφαλαίου.

Με βάση αυτήν την εκτίμηση πρέπει να οργανωθεί η πάλη των εργαζόμενων και της νεολαίας.

4. ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΑΛΗΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ.

Το πολιτικό -κοινωνικό κίνημα αντίστασης ρήξης και ανατροπής της κυρίαρχης πολιτικής επιδιώκουμε να κατακτά αναβαθμισμένα πολιτικά και προγραμματικά χαρακτηριστικά:

· Στρέφεται ενάντια στο πολιτικό σύστημα συνολικά και όχι απλά ενάντια στην κυβέρνηση. Είναι δηλαδή ανεξάρτητο και από τους δύο πόλους του αστικού δικομματισμού, την εργοδοσία, το κράτος σε όλα του τα επίπεδα (κεντρικό και τοπικό), την ΕΕ.

· Προβάλλει ένα περιεχόμενο πάλης, το οποίο έχει ως βασικό κριτήριο τα σύγχρονα δικαιώματα και τις ανάγκες των εργαζομένων και της νεολαίας με βάση τις δυνατότητες της εποχής. με τα αναγκαία στρατηγικά στοιχεία που απαιτεί η αποτελεσματική αναμέτρηση με την κυρίαρχη πολιτική στο κοινωνικό ζήτημα, την αντιιμπεριαλιστική πάλη, την δημοκρατία, το περιβάλλον. Αυτά πρέπει να αποτυπώνονται και στο πρόγραμμα πάλης σε κάθε χώρο (βλ. σημείο 5)

· Διαχωρίζεται με σαφήνεια από τον υποταγμένο συνδικαλισμό και αναζητά δρόμους υπέρβασή του και ανεξάρτητης αγωνιστικής έκφρασης των ίδιων των εργαζόμενων. Προωθεί την ταξική, σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, όσον αφορά το περιεχόμενο, τις μορφές πάλης του και τις δομές οργάνωσής του ,την ανάπτυξη εργατικών αγώνων και πέρα από το ημερολόγιο εκτονώσεων της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ.

Προωθεί άμεσα το συντονισμό ταξικών σωματείων, επιτροπών αγώνα, συνελεύσεων και άλλων συλλογικών αγωνιστικών κινήσεων σε κλάδους και γειτονιές, με διαδικασίες βάσης, συνελεύσεις και ισότιμο οριζόντιο συντονισμό, που θα αναλάβει την ευθύνη να δώσει πραγματική μάχη ενάντια στο «νέο» ασφαλιστικό.

Επιδιώκει να συνολικοποιείται ανά κλάδο, θέμα και γενικά, να οικοδομεί στην πράξη ένα κίνημα παιδείας-εργασίας-δημοκρατίας, ως το επίπεδο ενός συνολικού κινήματος που στρέφεται ενάντια στην ΕΕ, την κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα.

· Διέπεται από μια λογική αγωνιστικής ταξικής ενότητας στη βάση των εργαζόμενων, από μια μετωπική λογική με κάθε αγωνιστική ριζοσπαστική φωνή, με κάθε γνήσιο ταξικό σκίρτημα, με κάθε τάση αμφισβήτησης-ρήξης με την κυρίαρχη πολιτική. Απευθύνεται για κοινή δράση και στις δυνάμεις της διαχειριστικής αριστεράς και στην λαϊκή-εργατική βάση του ΠΑΣΟΚ , με ταξικούς, δυνάμει αντικαπιταλιστικούς στόχους ενάντια στην κυβερνητική πολιτική, τον αστικό συνασπισμό εξουσίας, την ΕΕ, σε μεγάλα ζητήματα, όπως ο πόλεμος, η καταστολή κ. λπ.

Σε αυτή την βάση απαιτείται αντιπαράθεση με πολιτικές λογικές όπως του ΣΥΡΙΖΑ που λειτουργούν σαν αριστερό άλλοθι του υποταγμένου συνδικαλισμού αλλά και του ΚΚΕ που, αρνείται στην ουσία τον πολιτικό αγώνα του εργατικού κινήματος για την ανατροπή της επίθεσης και που με τη λογική του οργανωτικού ελέγχου επιτείνει τον κατακερματισμό του κινήματος και δεν συμβάλλει στην ανάπτυξη νικηφόρων αγώνων.

5. ΒΑΣΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΠΑΛΗΣ για το επόμενο διάστημα είναι:

· Για την υπεράσπιση των σύγχρονων κοινωνικών και οικονομικών δικαιωμάτων των εργαζομένων και των νέων ενάντια στην ΟΝΕ και τα προγράμματα σύγκλισης, την πολιτική της Λισσαβόνας και της ΕΕ γενικότερα. Ενάντια στην αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση, την λιτότητα, την πρωτοφανή ακρίβεια , την φτώχεια και την ελαστική εργασία. Ενάντια στην «Πράσινη Βίβλο» της Ε.Ε. για την εργασία.

- Για μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, ενάντια στην λογική της «ελαστασφάλειας». Με σταθερό 5ήμερο – 7ωρο - 35ωρο

- Για δημόσια ασφάλιση για όλους, με μείωση των ορίων ηλικίας, μείωση των εργατικών εισφορών (στην κατεύθυνση της κατάργησής τους) έξω από τον χρηματηστηριακό τζόγο, επιστροφή όλων των κλεμμένων στα ασφαλιστικά ταμεία

- Απαγόρευση των απολύσεων.

- Για 1400 ευρώ κατώτερο μισθό.

· Όχι στις ιδιωτικοποιήσεις. Όλες οι επιχειρήσεις Κοινής Ωφέλειας δημόσιες και με εργατικό έλεγχο. Απαλλοτρίωση των επιχειρήσεων που κλείνουν ή «μετακομίζουν» χωρίς αποζημίωση στους καπιταλιστές και κάτω από εργατικό έλεγχο.

· Ενίσχυσης της πάλης των εργαζόμενων του χωριού και των φτωχών αγροτών για συνεταιρισμούς και συλλόγους στα δικά τους χέρια. ΟΧΙ στην μετατροπή των συνεταιρισμών σε ΑΕ που φορτώνουν τα χρέη τους στους φτωχούς αγρότες. Κάλυψη του κόστους παραγωγής και του μόχθου του αγρότη. Όχι στους μεγαλοαγρότες, το αγροτοδιατροφικό κεφάλαιο και τα μεταλλαγμένα. Να μην εφαρμοστεί η ΚΑΠ. Ενάντια στην μετατροπή του γενετικού υλικού σε ιδιοκτησία των πολυεθνικών. Κατάργηση του ασφαλιστικού νόμου που χορηγεί συντάξεις πείνας των 330 Ευρώ στην συντριπτική πλειοψηφία των αγροτών. Κατάργηση των ασφαλιστικών εισφορών των μικροαγροτών και γενναία αύξηση των συντάξεων. Ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς και ασφαλιστική κάλυψη όλων των εργατών γης .

· Δημόσια και δωρεάν παιδεία σε όλες τις βαθμίδες, σύγχρονα μορφωτικά και εργασιακά δικαιώματα για τη νέα γενιά. Αποδέσμευση από τις επιταγές της διαδικασίας της Μπολόνια και τον Ενιαίο Ευρωπαϊκό Χώρο Ανώτατης Εκπαίδευσης. Πάλη για την κατάργηση του Νόμου Πλαίσιου, και να μην υιοθετηθεί η οδηγία για τα ΚΕΣ που πρέπει να κλείσουν. Όχι στην κατάργηση του άρθρου 16. Πάλη ενάντια στο σχολείο της αγοράς και των ταξικών φραγμών. Κατάργηση της βάσης του 10, των ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ, της εντατικοποίησης και της πειθάρχησης των μαθητών. Ενιαίο Λύκειο για όλους, ελεύθερη πρόσβαση στην Ανώτατη Εκπαίδευση.

· Κάτω τα χέρια από τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις πολιτικές ελευθερίες, ίσα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα για τους μετανάστες. Όχι στους τρομονόμους, την τρομοϋστερία, την χαφιεδοκρατία, τον «Μεγάλο Αδελφό» με τις απαγωγές, τις κάμερες και τις υποκλοπές. Κατάργηση αυταρχικών, ελευθεροκτόνων και αντιαπεργιακών ρυθμίσεων και θεσμών. Όχι στον Νέο Καποδίστρια και την αντιδραστική αναθεώρηση του Συντάγματος. Διαχωρισμός της Εκκλησίας από το κράτος.

· Πάλη για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και των δημόσιων χώρων, ενάντια στην λογική του κέρδους, της διαρκούς συσσώρευσης του κεφαλαίου και της εμπορευματοποίησης. Αιχμή του αμέσως επόμενου διαστήματος είναι η ‘ανασυγκρότηση’ των περιοχών που κάηκαν, με κριτήριο την αξιοπρεπή επιβίωση των κατοίκων, την προστασία της μικρής και μεσαίας αγροτικής παραγωγής και του φυσικού πλούτου ενάντια στην επέλαση του κατασκευαστικού και τουριστικού κεφαλαίου.

· Πάλη ενάντια στον πόλεμο, τον ιμπεριαλισμό και τον εθνικισμό. Έξω απ’ το ΝΑΤΟ – έξω οι βάσεις. Άμεση επιστροφή των ελληνικών στρατευμάτων από τις αμερικανονατοϊκές ιμπεριαλιστικές επιχειρήσεις. Κατάργηση των δυσβάσταχτων εξοπλιστικών προγραμμάτων. Ενάντια στις συνεχείς ιμπεριαλιστικές αλλαγές των συνόρων στα Βαλκάνια (Κόσσοβο) και στη δημιουργία κρατών προτεκτοράτων. Όχι σε νέο σχέδιο Ανάν για την Κύπρο.

Αναπτύσσουμε την διεθνιστική αλληλεγγύη και κοινή αντιιμπεριαλιστική πάλη των λαών, την κοινή δράση με κάθε πραγματική αντιπολεμική φωνή, με πλήρη αυτοτέλεια και σε αντίθεση τόσο με τις δυνάμεις εκείνες που προωθούν έναν δεξιό ή φίλο-ΕΕ «αντιαμερικανισμό» όσο και από πρωτοβουλίες και μηχανισμούς της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας και του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς.

· Συνολικότερα για την ΕΕ παλεύουμε για να κλονιστεί η πολιτική της ΕΕ, διεκδικώντας μια διαρκή ανυπακοή στις ευρωενωσιακές πολιτικές, για να μη περάσει η ευρωσυνθήκη, για την αποδέσμευση της Ελλάδας και την τελική διάλυση της καπιταλιστικής /ιμπεριαλιστικής ΕΕ, για μια άλλη σοσιαλιστική διεθνοποίηση στην περιοχή μας, στην Ευρώπη και σ’ όλο τον κόσμο.

6. ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

ΚΑΙ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ.

Το ΜΕ.Ρ.Α συνδέει -εντάσσει την σημερινή του πάλη στην ποιοτικά ανώτερη πολιτικά επιδίωξη της αντικαπιταλιστικής επανάστασης, της εργατικής εξουσίας -δημοκρατίας για να ανοίξει ο δρόμος της διεθνιστικής σοσιαλιστικής κομμουνιστικής απελευθέρωσης.

Η σύνδεση- οργανική ένταξη των αγώνων με την προοπτική αυτή αποτελεί στρατηγικό φυσιογνωμικό χαρακτηριστικό της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και βασικό διαφοροποιητικό στοιχείο με το δίπολο του ρεφορμισμού, το ΚΚΕ και τον ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ. Η διαφοροποίηση αυτή δεν αναφέρεται αποκλειστικά στους μακροπρόθεσμους στόχους του κινήματος, αλλά διαπερνάει και τις πολιτικές επιλογές και πρακτικές του σήμερα, συνολικά δηλαδή τη στάση απέναντι σε ένα σύστημα που δεν μεταρρυθμίζεται, αλλά ανατρέπεται.

Αρνούμαστε να δεχτούμε ότι οι επαναστάσεις αποτελούν ξεπερασμένες ιστορικές ανορθογραφίες. Αντίθετα, επιμένουμε ότι ο μόνος δρόμος της ελπίδας παραμένει ο δρόμος της επαναστατικής ρήξης και ανατροπής του συστήματος. Πιστεύουμε, μάλιστα όχι μόνο στην αναγκαιότητα, αλλά και στη μεγαλύτερη δυνατότητα να νικήσουν οι επαναστάσεις της νέας εποχής, σε σχέση με ολόκληρο το ιστορικό παρελθόν.

Υπερασπίζουμε την επανάσταση του Οκτώβρη του 1917 που συμπληρώνει φέτος 90 χρόνια. Η Οκτωβριανή Επανάσταση αποτέλεσε το βαθύτερο ιστορικό ρήγμα στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα που πέτυχε μέχρι τώρα το εργατικό κίνημα. Με τις επαναστατικές κατακτήσεις και τα μέτρα σοσιαλιστικής κατεύθυνσης έδωσε αποφασιστική ώθηση στο διεθνές εργατικό κίνημα. Ωστόσο, σε αυτές τις κοινωνίες, τελικά δεν «νίκησε ο κομμουνισμός», όπως ισχυρίζονται σήμερα οι δυνάμεις της αντίδρασης, αλλά οι αστικές τάσεις που αναγεννήθηκαν στην ταξική πάλη μιας πρωτόγνωρης μεταβατικής περιόδου, όπου το κομμουνιστικό ρεύμα διαβρώθηκε και ανατράπηκε πολύ νωρίτερα από τις καταρρεύσεις του 1989. Υπερασπίζουμε με κριτικό τρόπο όλες τις επαναστατικές απόπειρες και εξεγέρσεις της προηγούμενης εποχής και τις κατακτήσεις τους, παρά τα λάθη και τις ανεπάρκειές τους: για την συμβολή μας στη νικηφόρα έκβαση των νέων επαναστάσεων και στην προσπάθεια επανεξόρμησης των επαναστατικών ιδεών.

Γ. ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΒΗΜΑ ΣΤΗΝ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕ.Ρ.Α

ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΠΟΛΟ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

7. Η ΑΝΑΓΚΗ ΚΑΙ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ – ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΡΕΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΩΠΟΥ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ.

Για να μπορέσουν οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής – επαναστατικής αριστεράς να επιδράσουν στην ανάπτυξη της πολιτικής πάλης των εργαζόμενων και στην ευρύτερη ριζοσπαστκοποίηση του ρεύματος της αριστερής διαμαρτυρίας, χρειάζεται να αλλάξει η κατάσταση στην αριστερά. Χρειάζεται δηλαδή να γίνουν αποφασιστικά βήματα στην συγκρότηση ενός συνολικού πολιτικού αντικαπιταλιστικού ρεύματος, και στην οικοδόμηση του πόλου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

Όπως φάνηκε και στους μεγάλους αγώνες της προηγούμενης περιόδου, η ύπαρξη τόσο στο πολιτικό-συνδικαλιστικό πεδίο, όσο και πολιτικά των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, έπαιξαν αναντικατάστατο ρόλο στην εξέλιξη και ανάπτυξη της πάλης. Πιστεύουμε, ότι η ίδια αναγκαιότητα υπάρχει σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα, όταν μιλάμε για την συνολική αντιπαράθεση με την αστική πολιτική, στο επίπεδο των αγώνων, της πολιτικής προοπτικής, της ευρύτερης πολιτικής, ιδεολογικής αντιπαράθεσης με τον αντίπαλο.

Επιδιώκουμε λοιπόν την επόμενη περίοδο τον μετασχηματισμό όσο γίνεται μεγαλύτερου τμήματος του κόσμου που εκλογικά μετακινήθηκε προς ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ σε πιο σταθερή συνειδητή αντικαπιταλιστική πολιτική λογική, αλλά και την παραπέρα απόσπαση και τον μετασχηματισμό μεγάλων τμημάτων των εργαζόμενων που είναι εγκλωβισμένοι στα δυο αστικά κόμματα εξουσίας και κυρίως στο ΠΑΣΟΚ ιδιαίτερα στη φάση της σημερινής κρίσης του. Αυτό για το ΜΕ.Ρ.Α μπορεί να γίνει μέσα από την ανάπτυξη της πολιτικής πάλης των εργαζόμενων ενάντια στην κυβερνητική πολιτική, το κεφάλαιο, την ΕΕ και των βημάτων στην οικοδόμηση της άλλης αριστεράς.

Από τις θέσεις αυτές αποκρούουμε κάθε λογική που υποστηρίζει ότι η ‘πλατύτερη επίδραση’ των αντικαπιταλιστικών και επαναστατικών ιδεών στην ευρύτερη ‘αριστερή διαμαρτυρία’ και την απογοητευμένη εργατική-λαϊκή βάση του ΠΑΣΟΚ περνάει μέσα από ‘τα ανοίγματα στον σοσιαλιστικό χώρο’, την δορυφοροποίηση γύρω από τις δυνάμεις της ρεφορμιστικής αριστεράς, δημιουργία αντιμονοπωλιακών, αντινεοφιλελεύθερων μετώπων και «αντιδεξιών μετώπων» ή τέλος πρακτικών που μετατρέπουν την αριστερά σε ομάδα πίεσης στο ΠΑΣΟΚ η την υποτάσσουν στην συνδικαλιστική γραφειοκρατία.

Το αμέσως επόμενο διάστημα η οικοδόμηση της άλλης αριστεράς, που θα περιλαμβάνει και απευθύνεται όλο αυτό το δυναμικό, περνάει σήμερα μέσα από

· Την συγκρότηση του ΜΕ.Ρ.Α, με κύριο στοιχείο την αναβάθμιση του πολιτικού προγραμματικού του λόγου, και το πλατύτατο άνοιγμά του στους αγωνιστές

· Την ανάπτυξη του περιεχομένου, της δράσης, του ανώτερου συντονισμού και του ενωτικού κεκτημένου των κοινωνικοπολιτικών σχημάτων και συσπειρώσεων της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς στους εργατικούς χώρους, τις γειτονιές, την νεολαία κλπ.

· Τις συστηματικές πρωτοβουλίες διαλόγου και κοινής δράσης των δυνάμεων της «εκτός των τειχών Αριστεράς» και του ανένταχτου αντικαπιταλιστικού δυναμικού σε κινηματικό και πολιτικό επίπεδο, για την συμβολή στους αγώνες και την πραγματοποίηση ώριμων και σταθερών βημάτων στην κατεύθυνση του πόλου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

8. ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΝΩΤΕΡΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ – ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕ.Ρ.Α
Το ΜΕΡΑ προχωρά στην πολιτική- οργανωτική συγκρότηση του. Σταθερή επιδίωξη του είναι η δημιουργική υπέρβαση στο προγραμματικό πλαίσιο, τη γενικότερη φυσιογνωμία, την πολιτική και πρακτική του, με καθοριστικό κριτήριο την συμβολή στην προώθηση του μετώπου– πόλου της επαναστατικής – αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

Για μας η συγκρότηση του ΜΕ.Ρ.Α δεν είναι ένα στενά οργανωτικό θέμα, αλλά μια πολιτική διαδικασία ανάπτυξης του περιεχομένου του, πλατύτερης επαφής με τους εκατοντάδες αγωνιστές που το στήριξαν και αυτήν την περίοδο και δημοκρατικής λειτουργίας ώστε να βρίσκουν πραγματικά χώρο, μόνιμης και σταθερής πολιτικής παρουσίας.

Στην κατεύθυνση αυτή: προχωράμε σε ένα γύρο πανελλαδικών εκδηλώσεων - συναντήσεων του ΜΕ.Ρ.Α, που θα καταλήξουν σε μία μεγάλη πανελλαδική συνάντηση μέσα στον Δεκέμβρη στην Αθήνα.

9. ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ – ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΣΧΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΩΝ

Υποστηρίζουμε κάθε πρωτοβουλία ανώτερης συγκρότησης σε περιεχόμενο, δράση και ανώτερο πολιτικό συντονισμό, των κοινωνικο-πολιτικών σχημάτων και συσπειρώσεων Στην κατεύθυνση αυτή καλούμε να συμβάλλουμε:

· στην ενεργοποίηση των εργατικών σχημάτων και κάθε άλλης εργατικής συλλογικότητας στην Αθήνα και πανελλαδικά για να καταλήξουν- συμβάλουν σε μια λογική άμεσης αγωνιστικής δράσης. Ειδικά στο εργατικό κίνημα θα συμβάλει αποφασιστικά η ανάπτυξη μιας αυτοτελούς ταξικής αντικαπιταλιστικής τάσης, σε διάκριση από τις ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ και από την Αυτόνομη Παρέμβαση και το ΠΑΜΕ, αλλά και με επιδίωξη κοινής δράσης με τους δυο τελευταίους, μέσα στους ταξικούς αγώνες.

· Την ανάπτυξη του ενωτικού κεκτημένου, της δημοκρατικής κουλτούρας και τον ριζοσπαστικό προσανατολισμό στην δράση της ΕΑΑΚ.

· Την ανώτερη παρέμβαση των αριστερών κινήσεων πόλης και τα άμεσα βήματα στην κατεύθυνση ενός μόνιμου, σταθερού πολιτικού και κινηματικού συντονισμού τους.

1. ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΗΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ-ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Προωθούμε τον διάλογο και την κοινή δράση πρώτα από όλα του ευρύτερου αντικαπιταλιστικού δυναμικού και των πολιτικών δυνάμεων που αναφέρονται σ’ αυτό. Το ΜΕΡΑ θα προτείνει σταθερά στις δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, κοινές ενέργειες για σημαντικά πολιτικά ζητήματα. Θα προτείνει, επίσης, την από κοινού διοργάνωση διαδικασιών διαλόγου και κοινής πολιτικής δράσης της αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

Οι όποιες παρεμβάσεις διαλόγου και κοινής δράσης στο χώρο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς δεν μπορούν να υπερβούν αυτομάτως τις σοβαρές πολιτικές διαφορές που υπάρχουν. Μπορούν, ωστόσο, να αναπτύσσουν την εργατική κουλτούρα ενότητας και αντιπαράθεσης, του αμοιβαίου σεβασμού και της συντροφικής εμπιστοσύνης χωρίς πρακτικές αυτοεπιβεβαίωσης και απαξίωσης των άλλων δυνάμεων, που πλήττουν καίρια την προοπτική και την αξιοπιστία κάθε εγχειρήματος διαλόγου και κοινής δράσης.

Αυτό εξυπηρετούσε και η πρόταση του ΜΕ.Ρ.Α να πραγματοποιηθεί πολιτική διαδήλωση ενάντια στο νέο ασφαλιστικό και την κυβερνητική πολιτική.

Με μια τέτοια λογική το επόμενο διάστημα θα πάρει και άλλες πρωτοβουλίες σε όλα τα μέτωπα, με πιο άμεση ανάγκη να συγκροτηθεί πρωτοβουλία της αντικαπιταλιστικής αριστεράς ενάντια στην νέα «Ευρωσυνθήκη».

Συγκεκριμένα το ΜΕ.Ρ.Α θα προτείνει σε κάθε οργάνωση, σχήμα και αγωνιστή που θέλει να παλέψει πάνω στην λογική «κάτω η νέα ευρωσυνθήκη – έξω από την ΕΕ του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού», την δημιουργία επιτροπής δράσης, που θα πάρει ένα σύνολο πολιτικών και κινηματικών πρωτοβουλιών, που θα καταλήξει σε διαδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα την περίοδο που θα ψηφίζεται.

Αθήνα, 31 Οκτωβρίου 2007